Dr. Dre - The Chronic (1992)

deez nuts
nuthin but g thang
stranded on deathrow

'92 en zulke producties. echt ziek

niet een harstikke bijzonder album die westcoast beats liggen me gewoon niet zo little ghetto boy vind ik wel harstikke mooi

goed album, maar ik vind doggystyle beter, omdat het meer een partyalbum is

West Coast is zo veel meer populair dan elke andere hiphop-soort hier op MusicMeter. Ik vraag me af of dat buiten MusicMeter ook zo is.

Waarop baseer je dat als ik vragen mag? De twee grootste hiphopplaten zijn toch duidelijk Illmatic en Enter the Wu-Tang op deze site. Daarnaast zie ik ook meer East dan West op de hiphoptoplijst..

De meerderheid hier is een Eastcoast aanhanger.

Ik vraag me ook wel af waarop jij je baseert.

New York is voor de meeste hier de hiphop hoofdstad, die lag gisteren iig nog in het oosten.

Juist niet, vergeleken met eastcoast-hiphop. Beetje heel erg uit de lucht gegrepen die uitspraak van je.

En wat mij betreft nog steeds terecht...

Ligt eraan...het is er begonnen en over het algemeen komen er tekst-technisch wel betere artiesten vandaan. Maar uit de Westcoast zijn genoeg voorbeelden van goede hiphop te noemen, zoals de albums uit de Deathrow hoek, de Ruthless hoek en ook latere albums van o.a. Aftermath en Interscope. En dat is alleen nog maar mainstream. Ook qua underground is er genoeg goeds van de Westcoast met o.a. Ras Kass.

Ik zal eens goed nadenken over echte goede westcoast cd's van de laatste jaren en dan post ik wel ff een lijstje binnenkort.

Ik weet niet, Dre, Eminem, Snoop Dogg etc. is toch allemaal west-coast?
Die zijn toch behoorlijk populair.
Wu-tang heb ik geen verstand van. Dat vind ik toch zo slecht.

Eminem is Detroit. Verder zijn Dre en Snoop idd westcoast, maar wat wil je daar mee zeggen? Het zijn slechts twee namen.

Het was mijn observatie.
Dat betekent niet of het waar is.
Ik had slechts het gevoel dat gangsta populairder is dan conscious hiphop, that's all.

Dat gevoel wijkt af van je eerder beschreven ''constatering''.

Westcoast is toch vnl. Ganstah?

Daar ging de ruzie tussen Common en Dre toch om?

En later was er toch ook beef tussen Cypress Hill en Ice Cube?

Westcoast is idd voornamelijk gangstarap, maar je vindt denk ik nog meer gangsta-rappers in het oosten.

Hieroglyphics, Pharcyde, Freestyle Fellowship, Aceyalone, Latyrx, Blackalicious, People Under the Stairs, Ugly Duckling, Jurassic 5, Lootpack, Tha Alkaholiks, Dilated Peoples, enz. enz. enz. .............. Dat West Coast voornamelijk gangstarap zou zijn is gewoon een overhaaste onbezonnen conclusie.

Ik doel toch meer op de bekende scene (waar de G-Funk-artiesten zich bevinden). Ik heb namelijk ook het idee dat Kingsnake niet héél bekend is in de hiphopwereld (kan ik mis hebben, bedoel het verder niet kwaad), dus ging ik er maar vanuit dat hij voornamelijk de G-Funk-artiesten bedoelde, toch de grote heren in het westen. Had ik erbij moeten zetten, want je hebt gelijk met je rijtje gezien ik ken alle namen er wel zo'n beetje van ken (op een paar na).

Ik zie niet in wat die Oost- en Westkustdiscussie hier doet. Er telt maar één ding: Muziek.

Dit is een superplaat uit het westen, in de bekende West Coast sfeer. Een klassieker.

Kijk, enerzijds heb je in het westen de bekende gangsta muziek / G Funk. Daar ben je voor of daar ben je niet voor. Daar zitten (ruwe) parels tussen, maar daar zit ook ongelofelijke bagger tussen. Maar vergeet niet dat je in het westen ook The Pharcyde, Souls of Mischief en Ras Kass hebt , wat hier totaal niet mee te vergelijken is, maar wel super is. Stijlbreuk in het Westen.

Langs de andere kant heb je de bekende NY heavy weights, zoals daar waren / zijn oude Mobb Deep, Wu-Tang, DITC en ga zo maar door. Daarentegen, heb je ook de nieuwe Mobb Deep (laten we eerlijk zijn: wtf??), en ook 50 Cent (Haha). Da's ook Oosten, maar goed is het niet. En dan zwijg ik nog over Illa Ghee met zijn nieuwe plaat 'New York Crunk'. Laten we dat nu maar gewoon doodzwijgen. Stijlbreuk in het Oosten.

Wat ik eigenlijk gewoon wil zeggen: ongeacht geografische ligging, overal maken ze goeie muziek en overal maken ze slechte muziek.
Of het nu Westen, Oosten, Saturnus, of België is. Dus de discussie is ten eerste serieus achterhaald en ten tweede helemaal nutteloos.

I rest my case.

Maar dat heeft niks met east-coast/west-coast te maken, is nl. allebei West-coast. Volgens mij waren ze bij Cypress een beetje boos, omdat Ice-Cube teksten gejat zou hebben en zo zijn ze een beetje elkaars tracks gaan dissen, in het begin met titels als No rest for the wicked en King of the Hill, later kwam Cypress keihard aanzetten met Ice-Cubekiller.
Maar goed terug naar East-Coast /West-Coast. Volgens mij heeft Dr. Dre nooit zo'n last gehad met de East-Coast en met zijn single East-Coast West-Coast Killer heeft ie zelfs geprobeerd de boel weer een beetje te lijmen.

Helemaal mee eens. Alleen de laatste 2 stellingen niet. De discussie is niet achterhaald, omdat de gemaakte muziek nog steeds te beluisteren is en daarom dit punt nog steeds relevant is.

Helemaal nutteloos is het ook niet, want het is gewoon een vorm van discussie waarbij de betere albums boven tafel komen. Je kunt elkaars (muziek)wereld er mee verrijken.

Ook zijn het wel degelijk 2 verschillende gebieden qua muziek, en dit hoor je goed terug. Dat je daarbinnen weer allerlei subgenres en scenes hebt, doet daar niets aan af. Andere (sub)culturen ook. Er is wel degelijk een verschil tussen de Eastcoast en Westcoast van de V.S.

The Chronic. Volgens velen een van de meest invloedrijke hiphop albums. Niet de minste plaat om mee te beginnen. Dit wordt namelijk mijn eerste review van een hiphop plaat. Mijn eerste hiphop ervaringen gaan terug naar midden jaren 90, toen ik als kind weg was van 2Pac. Tupac en de westside waren het helemaal en de rest deed er niet toe. Sindsdien heb ik me eigenlijk bijna nooit meer aan een echte hiphop plaat gewaagd. Ik luisterde over het algemeen bijna alleen maar naar rock en metal met af en toe een half uitstapje naar de hiphop in de vorm van een Rage Against the Machine, Cypress Hill, Beastie Boys en verder dan dat ging het niet. Totdat ik een aantal weken geleden op het internet rondstruinde naar iets leuks en hier op musicmeter belandde. Ik heb toen een aantal hiphop albums beluisterd die hoog op de lijsten stonden en bleef maar nieuwe leuke dingen ontdekken. De afgelopen weken heb ik dus bijna alleen maar hiphop beluisterd. Ook The Chronic was daar een van, maar ik was er niet meteen van onder de indruk.

De productie van dit album wordt meestal als zijn kracht gezien. Voor die tijd klinken de tracks inderdaad kraakhelder en doen niet onder voor het geluid wat 10 jaar later op een plaat wordt gegooid. De funky beats en gelikte baslijnen komen mooi naar voren en zetten een stempel op de plaat. Toch vind ik vooral het begin van de plaat absoluut niet lekker in het gehoor. Wat me het meest irriteerd zijn de hoge synthesizer/keyboard geluiden (iets wat me ook vreselijk tegenstaat als ik weer eens een album van 2Pac beluister). Ik vind het de nummers iets zeikerigs meegeven en ik kan er absoluut niet tegen. Daarnaast zijn de nummers helemaal volgepropt met leuke samples. Met de nadruk op volgepropt. Ik heb op sommige nummers het gevoel dat het overgeproduceerd is. Iets minder had geen kwaad gekund. Vind ik dit dan een slechte plaat? Nee, absoluut niet. Er staan een boel nummers op die ik erg goed vind. Grofweg zou ik het album in twee delen kunnen opsplitsen. Tot en met Deez Nuuuts vind ik het niet al te interessant. Lil' Ghetto Boy en A Nigga Witta Gun zijn erg lekkere tracks en geven me weer een goed gevoel. Wat zeg ik, die bas in A Nigga Witta Gun is gewoonweg geniaal! De nummers daarna zijn ook een stuk beter dan het begin met als uitschieters(in positieve zin ) Lyrical Gangbang en Bitches Ain't Shit. The Doctor's Office slaat natuurlijk nergens op maar echt ergerlijk is het ook niet.

Over de raps heb ik ook gemengde gevoelens. De gastrappers vind ik over het algemeen erg goed, zeker op Lyrical Gangbang. Dre zelf vind ik nogal middelmatig, laat hij zich maar houden bij het producen. Dan komen we bij Snoop. Ik hou wel van zijn stijl en heb er niet veel op aan te merken. Tenslotte zal ik de lyrics maar niet bespreken. Ze voegen namelijk niet echt iets toe.

Al met al een redelijk goed album, maar absoluut niet de klassieker die ik had verwacht. Titels als Illmatic en de eerste van Wu-Tang bevielen me stukken beter. Mijn favorieten zijn Lil' Ghetto Boy, A Nigga Witta Gun en Lyrical Bitches. Jammer van de eerste 5 tracks. Een 3,5*.

Mooie review Aghora.
Maar over die 1e 5 tracks ben ik juist heel erg te spreken.

Aparte mening.

Ja, ik had een dergelijke reactie wel verwacht.
Ik stond er zelf ook een beetje raar van te kijken toen ik de berichten hier las en het album beluisterde. Juist die nummers die het meest worden gewaardeerd vind ik minder. Tja smaken verschillen laten we het daar op houden.

Ik kan je wel gelijk geven wat betreft die hoge synths/keyboard. Vooral op Doggystyle staat dat me ook altijd een beetje tegen

Het begin vind ik ook het minst geweldige deel, maar dat komt gewoon omdat ik de tracks Dre Day, Let Me Ride en Nuthin But a G Thang beu geluisterd heb.

Klassiekers, ik ben er in het algemeen niet echt een liefhebber van. Niet dat het nu gelijk slechte albums zijn, zeker niet, maar meestal vind ik ze toch wat tegenvallen in vergelijking met de status die ze hebben.

Nu luister ik een tijdje naar Hip-Hop, dus dan zie je deze ook wel een paar keer voorbijkomen. Aangezien het een voorbeeld zou zijn voor een hoop Hip-Hop, was ik er wel benieuwd naar. zit ik hier met een klassieker, een mijlpaal in de Hip-Hop, maar zal ik het ook zo goed vinden?

*slikt een keer*

Hij gaat de cd speler in; ik druk op PLAY en de de muziek van de intro komt voorbij. Helaas, maar hij weet mij niet warm te maken. Ik vind het dan ook jammer om te horen dat het eerste nummer gedeeltelijk op dezelfde basis zit; net zoals Aghora vind ik de synthesizer niet om aan te horen. Ik houd niet van dat discogeluid omdat die in sommige gevallen, zoals deze, wat suffig klinkt. Een ander nadeel is dat Snoop Dogg te horen is; hij heeft een heel karakteristiek stemgeluid waar ik niet goed mee uit de voeten kan.

Het verbaasd me niet dat Let Me Ride is gebouwd met dezelfde synthesizers. Toch vind ik het nummer een heel stuk lekkerder in de oren liggen; een uitspringende basstring en een swingender tempo maakt dit nummer toch wel een stuk lekkerder. Qua raps vind ik het nog altijd niet geweldig en de refreintjes vind ik iets te zeikerig. Op naar het wat donkerder The Day the Niggaz Took Over. Het nummer is wel aardig voor de afwisseling, maar tijdens de gastbijdragen gaat het nummer de mist in, ze zijn flauw en overbodig waardoor er wordt gebroken met de sfeer. Jammer om te horen dat in i]Nuthin' But a "G" Thang[/i] vooral Snoop Dogg die aan het woord is, dus dan is het niet zo moeilijk te raden dat ik er maar weinig vind. De kitscherige synths irriteren echt te veel, maar gelukkig doet Dre in dit nummer een aangename aanvulling.

Godver, ook in Deeez Nuuuts komen deze synths weer terug. Het erge is nog wel dat ze nog meer overheersen dan in het vorige nummer. Waarom toch? en dat terwijl de onderliggende producties meer dan behoorlijk zijn (maar dat geld wel voor elk nummer). Gelukkig maken ze met Lil' Ghetto Boy een stijlbreuk door de synths weg te laten. Of thans, dat dacht ik in de eerste paar minuten, maar ze overheersen in ieder geval niet meer. Toch vind ik het niet echt een goed nummer, de productie is flauw en de raps zijn wat minder sterk. Het refrein vind ik echt vreselijk en Snoop Dog, tsjah....Maar dan komt het beste nummer wat er op het album staat, A Nigga Witta Gun is echt geweldig. Harde drumbeats met echo, de uitspringende basstring en gastbijdragen die dit keer wel goed op zijn plaats vallen. En let eens op dat verzonken trompetje, geniaal.

Hierna kon het eigenlijk alleen maar tegenvallen, en dat deed het eigenlijk niet met Rat-Tat-Tat-Tat. Het refrein vind ik echt vervelend, maar daar tegenover staat de heerlijk losse en rommelige productie. De productie van Lyrical Gangbang lijkt afgekeken bij Tuff Crew, wat ik overigens helemaal niet erg vind omdat het erg lekker is. De beat is dan wel een stuk harder, maar past niet zo goed. Alhoewel, in combinatie met de agressieve rap eigenlijk wel, maar daardoor word de sfeer een beetje verpest.

Eenmaal aangekomen bij High Powered, denk ik eerst dat het een Skit is. Dit blijkt niet zo te zijn, helaas. Wat een vreselijk irritante productie, wat een ongelofelijk ongeïnspireerd, slome raps. Waarom hebben ze deze er op gezet? Gelukkig weten ze dit af te wisselen met Stranded on Death Row, wat wel een leuk nummer is. Een van de weinige nummers waar ik de raps wel erg goed vind, en ook de productie is heerlijk. een mooi relaxt tempo, maar toch met een aardig meedeinend ritme. Het album sluit gelukkig sfeervol af zonder te veel poespas.

Zoals ik al wel een beetje had verwacht doet het album me niet verbazen, laat staan verbleken. In de tijdbeeld zal het zeker een vooruitstrevend album zijn, zo luister ik er niet naar. Het is een interessant album met zeker een aantal genietbare nummers, vooral de producties. Ik moet wel vaststellen dat ik sommige ideeën heb ik al ergens anders gehoord waar het beter uitgewerkt is, en daar draait het toch voor een groot deel om.

Die synths die jou niet aanstaan zijn eigen aan G-Funk dus ja , G-Funk zal wel niet in jouw smaak vallen zeker ....

Die synths vind ik trouwens het beste aan deze albums.