Prince - Sign 'O' the Times (1987)

Ik heb hem ook in 2 losse CD's (als in twee jewel cases met een CD erin, los van elkaar).

Opmerkelijk: ik heb hem in 1988 gekocht op cd als vervanging van mijn LP die ik toen al een tijd in huis had, dus de cd versie een jaar na release zeg maar (waren er toen al diverse versies in omloop misschien? Of is mijn versie een 'tweede lichting'?).

Ik ken die versie met 2 losse cd's wel: heb ik altijd erg vreemd gevonden. Wat dat aan gaat is één jewelcase met daarin cd's de mooiste oplossing zeker ook omdat de LP versie ook ongeveer op die manier werd aangeboden.

Maakt verder ook niet zo veel uit: gelukkig hebben ze dat achterlijke 1999 debacle niet fijntjes overgedaan: de eerste cd persingen bevatten niet alle nummers terwijl ze er wel degelijk op konden. Ik wist niet hoe snel ik die cd later opnieuw moest kopen toen het eindelijk fatsoenlijk en compleet op 1 cd verscheen.

Grappig. Dat deed ik ook, maar ik heb dan weer wel die dubbeldikke doos waar aEro het over heeft.

Omdat de eerste luisterbeurten mij niet zo bevielen zal ik dit maar gauw nog een draai geven. Naar aanleiding van het goede geluid hier de laatste weken.

Het goede geluid:

Hier ook een. Twee losse jewelcases, twee boekjes + artwork. Is volgens mij een collector's item

Zou het?
Oké. Wie biedt?

Zou je hem niet lekker zelf houden ?

Zou zo maar kunnen dat het soort van een collector's item is. Heb die uitvoering nooit meer ergens zien staan. Op Discogs kan ik er echter niks van vinden. Iemand die er meer van weet ?

De bibliotheek bij ons in de stad had ze destijds ook als twee losse cd's. "Disc One of a 2-disc set" of iets dergelijks stond er dan op de voorkant.

Ja zoiets kan ik me ook nog wel herinneren.. en dat was geschreven in het lettertype van SOTT.

Klopt!

Ik kan me nu steeds meer herinneren dat ik indertijd de keuze had tussen die twee versies: 2 losse cd's of de dikke dubbelaar en dat ik toen bewust koos voor de dubbelaar omdat ik het zo vreemd vond dat er twee aparte cd's van werden gemaakt (wel in 1 koop).

Bedankt Eric. Ik zat te denken hoe het toen ook weer ging met dit album kopen en nu weet ik het weer. Je kon kiezen tussen die twee opties, tenminste ook in Utrecht toentertijd. Volgens mij hadden ze bij White Noise (bestaat nu niet meer) de dubbelaar en bij de FRS de twee aparte cd's.
We hebben het dus over 1987: doet die grijze massa van ons het nog wel he?!

In alle eerlijkheid, ik vind Sign 'O' the Times echt een erg goed album hoor, maar ik vind het ook een beetje overgewaardeerd. Het niveau is echt niet constant briljant te noemen.

Tuurlijk, er staan 9 nummers op die tot het beste uit het euvre van Prince behoren (in mijn optiek nummer 1, 2, 5, 6 van CD1 en 1 t/m 5 van CD2 ... The Cross ), maar de rest vind ik variëren van goed tot ook erg mager (zie beneden).

Op een CD met 16 nummers kom ik dan tot:
9x 5* (1, 2, 5, 6 van CD1 en 1 t/m 5 van CD2)
2x 4* (Housequake en Dorothy Parker)
4x 3* (Slow Love, Hot Thing, Forever in My Life en Adore)
1x 2,5* (It's Gonna Be a Beautiful Night)

Mee eens. Vind dit vergelijkbaar met The Beatles (White Album). Een enkele CD met de toppers had een tijdloos meesterwerk gegeven, nu is het net niet allemaal van hoog niveau (al verschil ik over de goede en mindere nummers wel met rkdev).

Ik weet niet zo goed wat ik me moet voorstellen bij een album met enkel toppers. Laat 5 mensen van SOTT een enkel album maken en je krijgt 5 verschillende albums ben ik bang. Ik verwacht ook niet dat het album er sterker op wordt. Zo sla ik 'The Cross' meestal over. Ik verwacht dat weinig mensen dat met me eens zijn.

Mijn enige minpunt is de live uitvoering van It's Gonna Be a Beautiful Night: daar ken ik betere bootleg versies van en de uitvoering tijdens de SOTT tour was fenomenaal goed.
Verder hoor ik geen missers, maar misschien is mijn bril iets te gekleurd als het om dit album gaat.
Hoe dan ook blijft het een kwestie van smaak en met termen als overgewaardeerd of ondergewaardeerd kan ik eigenlijk niet zo veel.

Ik denk ook dat iedereen zijn eigen 'enkele' CD zou samenstellen. The Cross ben ik ook niet dol op. Mijn sterretjes staan hierbij SOTT, Housequake, Dorothy Parker en Hot Thing...

Straks niet vergeten: Under the Cherry Moon op Ned. 3!

Laten we het experiment gewoon doen. Mijn 'enkele' SOTT:

1. Sign o the times
2. Play in the sunshine
3. Housequake
4. Ballad of DP
5. It
6. Starfish and Coffee
7. If i was your girlfriend
8. Strange relationship
9. I could never take the place of your man

Ik mis Forever in my life al in deze lijst?

SOTT is juist zo super als geheel.. waarom zou je 'm splitsen...?

Daar ben ik het dus helemaal mee eens Lennon. Er staat geen zwakke broeder op SOTT en juist het geheel is zo mooi.

Maar goed. Dat was het experiment. Hier een enkel album van maken resulteert in het weglaten van ijzersterk materiaal. Aquilla vindt dat een enkel album beter was geweest.

Klopt, ik vergeleek het daarom met White Album van The Beatles. Het is prima dat jullie het als dubbelalbum het beste vinden. kan natuurlijk, ik vind daar juist de zwakte liggen. Mijn lijstje volgt.

Het is de eeuwige discussie bij dubbelalbums hè. Was het niet beter geweest om één briljante plaat te maken in plaats van 2 hele goede?

Nu hoort "Sign" voor mij in de categorie dubbelalbums zonder "vulling". Met andere woorden: het is ondenkbaar om hier 1 of meerdere nummers uit weg te laten zonder het geheel te verzwakken. En dat geldt voor maar heel weinig dubbel-lp's als je het mij vraagt.

Kijk, "Emancipation" daar kun je volgens mij met redelijk gemak een discje vanaf jassen zonder dat het al te pijnlijk wordt...

Hij had gewoon zijn oorspronkelijke tracklist moeten handhaven:

Side 1
"Rebirth of the Flesh"
"Play in the Sunshine"
"Housequake"
"The Ballad of Dorothy Parker"
Side 2
"It"
"Starfish and Coffee"
"Slow Love"
"Hot Thing"
Side 3
"Crystal Ball"
"If I Was Your Girlfriend"
"Rock Hard in a Funky Place"
Side 4
"The Ball"
"Joy in Repetition"
"Strange Relationship"
"I Could Never Take the Place of Your Man"
Side 5
"Shockadelica"
"Good Love"
"Forever in My Life"
"Sign "☮" the Times"
Side 6
"The Cross"
"Adore"
"It's Gonna Be a Beautiful Night"

Veel beter!

Tja.. en dan the Dream factory daarvoor nog uitbrengen,... och wat had ie nog veel legendarischer kunnen zijn...

Zo zie ik dat ook. En dat is inderdaad bijzonder.

Sterker nog: dit had best een driedubbelaar mogen worden met alle tracks die in die tijd de albums niet haalden...... misschien wat overdreven, maar zelfs dan had er geen slechte track tussen gestaan.

Inderdaad. Niet allemaal van de magische schoonheid die nummers als 'if i was you girlfriend' of 'sign o the times' hebben, maar hoeveel van dat soort nummers schrijft iemand in één carrière?

Ja, dan noem ik toch 1 nummer erbij: Housequake, met één van de beste beats ooit. What was that? The afterquake! (Graag alleen maar hard draaien.)