Prince - Sign 'O' the Times (1987)

ik weet niet precies hoe jij muziek beoordeeld, maar kennelijk is het van belang dat:

- de metro het een mijlpaal vindt
- radiostations aandacht besteden aan een artiest

tsja. lekker belangrijk.

Ik begrijp dat niet iedereen van Prince houdt. Logisch. Je kan echter niet twijfelen aan het talent van deze man. En aan de kwaliteit van dit album al helemaal niet.
als ik het goed heb ben je een Beatle-fan?
sign o the times is voor prince wat the white album voor de Beatles is.

ik ken dit Prince album nog niet , maar ik ben het aan het downloaden .
ik vind de oude prince best goed , maar of dit album een beetje in de stijl van 1999 is , ik weet het niet .
als ik hem 5 keer beluisterd heb , kom ik hier nog op terug.

Natuurlijk kan je wel twijfelen aan het talent van deze man, hij is toch niet heilig. Persoonlijk twijfel ik er WEL aan, puur omdat werkelijk geen noot mij weet te raken, en tsja dan ga je je jezelf wel degelijk afvragen of Prince wel talent heeft. Heeft hij het wel, dan weet hij dat voor mij heel goed verborgen te houden
Verder bestempel je The White Album als 'het' album van The Beatles, daar valt natuurlijk wel over te discussiëren.
...................Of bedoel je soms dat The White Album net zo afwisselend is?
Als je dat bedoeld heb je natuurlijk gelijk.........................

[bericht ge-edit door mod-herman]

moeilijke keuze. allebei briljant, maar welke is briljanter? getuige mijn top 10 heb ik kennelijk voor the beatles gekozen . . . .

Prince krijgt juist wel weer aandacht op radiostations. De nieuwe singel van Prince, Guitar, is aankomende week mega-hit op radio 3fm. Dat betekend dat die plaat ongeveer ieder uur langs komt.
Die verwachting dat Prince in de toekomst minder beluisterd zal gaan worden zou ik voorlopig maar bijstellen.

Dit is dan wel weer tekenend voor het algemene radiopeil want Guitar klinkt als een nummer wat ooit niet goed genoeg was om uitgebracht te worden en nu dan maar aan de wereld wordt getoond omdat hij het even niet meer weet. Echt een typisch b-kantje.

Dan dit album ; Ik heb hem al een jaar of tien in mijn collectie en ik weet nog steeds niet echt wat ik ervan vind. Soms geniaal (the Cross) soms uiterst irritant (Housequake) en alles ertussen. Ik vind Prince wel een geniale artiest maar lang niet altijd voor mij.

Tot nu toe vermaak ik me prima met de discussies bij dit album. Het dwingt me zelf ook tot nadenken en het bepalen van mijn tolerantiegrens. Die is, merk ik, de laatste jaren gelukkig een fors stuk de goede kant opgeschoven want verwondering is de emotie die de boventoon voert, daar waar het 15 jaar geleden ongetwijfeld ergernis was geweest.

Wat er echter niet uit te krijgen is, is de behoefte te reageren op alle bizarre statements die hier voorbijkomen.

Het lijkt wel mode te zijn om een album even te downloaden, op je kleine rotboxjes van je pc voorbij te laten vliegen vervolgens allerlei stevige kwalificaties aan een werkstuk te hangen. Dit is in mijn beleving slechts acceptabel bij Arcade Fire, maar goed, tijden veranderen en zo gaat dat vandaag de dag kennelijk. Mijn beleving en waardering voor dit album kent gelukkig heel wat meer dimensies al moet je er denk ik “bij geweest”zijn om die allemaal mee te krijgen.

Maar laat ik dan maar even beginnen met de muziek zelf. Die is van een verpletterende inventiviteit, zeker als je deze release even in het licht van zijn ronduit eclectische werk van voor 1987 beoordeeld. Zelden een plaat waarbij zo’n amalgaam aan stijlen, wendingen , verrassende vondsten en ronduit revolutionaire productionele details zo’n coherent product heeft opgeleverd. Dat je dat als pakweg 20-jarige niet meekrijgt, snap ik goed en is ook niet erg. Daarna zijn er namelijk zoveel artiesten geweest die, geïnspireerd door de in mijn ogen baanbrekende aanpak, hebben gedacht het ook maar eens zo te doen, dat nog moeilijk te herkennen is dat Prince in 1987 het standaardwerk en ijkpunt heeft uitgebracht.

Daarnaast is de plaat voor mij veel meer dan een verzameling fraaie composities. Het is ook een mijlpaal in mijn muziekbeleving. Het gaat te ver om hier uit de doeken aan welke persoonlijke hoogtepunten ik dit album allemaal gekoppeld heb maar ik kan er wel over kwijt dat in mijn toenmalige en gelukkig grotendeels huidige vriendenkring, deze plaat DE soundtrack was van een tijd waarin zorgeloosheid in toenemende mate werd ingewisseld voor de verantwoordlijken van partnerschap, diploma en glanzende carrières. Deze plaat is dan ook de allerlaatste geweest die in de eerdergenoemde kring als gezamenlijk bezit en teken van muzikale verbondenheid wordt erkend. Reden genoeg om op ieder feest, en die hebben we gelukkig veel, een aantal nummers van Sign of the Times voorbij te laten komen. Ik kan me bijvoorbeeld geen bruiloft herinneren waar niet even Slow Love, Adore en Forever in My life voorbijkwam alvorens, vlak voor de rot-op-koffie, met zijn allen nog even het als advies bedoelde It mee te brullen. Dit tot ergernis overigens van de spaarzame oma die het Engels machtig was.

Dan heb ik het nog even niet gehad over de concerten die dit album moesten ondersteunen. De Utrechtse Galenwaard was het decor van mijn allereerste Prince concert en daarvoor, noch ooit daarna, heb ik een publiek meegemaakt dat in anticipatie op het nog te beginnen concert massaal, in figuurlijke zin, de tent afbrak. Een verwachtingspatroon van heb ik jou daar, voornamelijk dus doordat SOTT ook zo’n verschrikkelijk goede plaat gevonden werd. En wordt. Om over het concert zelf nog maar te zwijgen zeg. Ik heb tot nu toe zeker een paar honderd concerten bijgewoond maar van 95 % ben ik vergeten hoe dat ook weer was. Zo niet van dit optreden waarbij grote delen van, zeker toen, een van mijn favoriete platen werd gespeeld. Wat Prince toen op het podium presteerde grensde, op muzikaal en visueel vlak, aan het ongelooflijke en is in mijn mening slechts benaderd door de man zelf tijdens latere tournees.

Als je bovenstaande lofzang in ogenschouw neemt, kun je je wellicht voorstellen dat bij commentaren als Glamrock, Gladde troep,Ongecompliceerde rommel,Gedateerd, Overgewaardeerd, Geen talent een meewarige glimlach op mijn gezicht verschijnt. Ik kan me allang niet meer druk maken over mensen die Prince verafschuwen. In mijn beleving is dat veelal ingegeven door onwetendheid over ’s mans kunnen, inzicht in zijn totale oeuvre en prestaties als live-artiest en wordt daarbij de totaalbeoordeling van de performer Prince nogal eens negatief beïnvloed door weinig terzake doende punten als “Kant en Roesjes, zijn inderdaad nogal excentrieke levenswandel en uiterlijk en, eerlijk is eerlijk, een aantal radiohitjes die ook bij mij de wenkbrauwen doen fronsen.

Maar goed, op deze site is al 30 miljoen keer gemeld dat smaken verschillen. Mij interesseren bijvoorbeeld de te pas en te onpas als referentie gebruikte Beatles geen ene moer. Ik weiger te erkennen dat liedjes als She Loved you….yeah yeah, Help en weet ik wat, uitgebracht in een tijdperk dat Hendrix nota bene het wel baanbrekende Stone Free op ons los liet, de standaard zijn. Leuke liedjes hoor, daar niet van, maar wereldschokkend. Nee, voor mij niet, maar wie ben ik vervolgens om te ontkennen dat die knaapjes talent hadden. Lijkt me een longshot. En los daarvan, voor velen is Beatles weer het ultieme en dat bevalt me prima. Vandaar ook geen braaksmiley’s mijnerzijds bij Beatles albums

Prima verhaal!

Maar dit is toch wel heel erg...

Beschouw het als stijlvorm

Knap verwoord! Maar logisch want herkenbaar. Ik heb ooit gezegd dat dit album niet eens per definitie mijn favoriete album ever is of het allerbeste dat ik ken. Het gaat gepaard met de emoties die jij hier goed onder woorden weet te brengen.
Ergernis over het feit dat mensen Prince verafschuwen heb ik ook niet: dat is namelijk altijd al zo geweest (ook in 1987).

Mooi stukje Rob! Ik heb het vaker gezegd: goed als mensen net even wat meer tijd besteden aan hun stukjes.

[bericht ge-edit door mod-herman]

Bij mij kwam het in een iets andere levens fase dan Van de griend (geen huwelijken voor mij hehehe) En in iets mindere mate dan Aero, alle leeftijden bekeken. Ik ben begonnen met Lovesexy toen ik 13 was. Ik had alleen geld voor singletjes en had alphabet st al helemaal grijs gedraaid. Ik had in die tijd een babysit adres waar ze ineens Lovesexy hadden staan! Daar ging een wereld voor mij open. Ik had nog nooit zoiets moois meegemaakt qua muziek. Ik tapete daar toen lovesexy en nog een paar andere platen en die bandjes werden helemaal grijs gedraaid. Vanaf toen ging ook elke gespaarde cent naar de platenwinkel (door de regen op mijn fiets, nostalgie hahaha) waar ik zo snel mogelijk alle LP's bij elkaar wilde verzamelen. De tweede was dus Sign O' the times en bij mij is het de fase van puber naar volwassene die deze muziek symboliseerd. Het is mij nooit gaan vervelen, heb deze en andere prince platen helemaal grijs gedraaid en gaven mij altijd een soort steuntje in de rug en troost wanneer nodig. Waar ik andere muziek uit die tijd niet meer kan aanhoren blijft prince altijd op te zetten en is het altijd nog goed.

Beste VanDeGriend, wat een prachtig stuk! Wat is toch enorm plezierig om de beleving van muziek van mensen te lezen en al het moois dat in hun leven is gepasseerd onder begeleiding van deze muziek!

Vat mijn opmerkingen over kantjes en roesjes en pakjes alstjeblieft niet verkeerd op! Het is absoluut niet denigrerend bedoeld. Mijn dierbare Led Zeppelin's Robert Plant en Jimmy Page waren in 'hun' tijd niet anders gekleed dan in geborduurde pakken met fladdermouwtjes en glitters!

Persoonlijk waardeer ik Prince zeker om zijn vakmanschap, persoonlijkheid en performance. Dat ik zelf niets met zijn muziek heb omdat ik een andere smaak heb en niets om de combinatie rock, show en grote stadions geef, leidt niet tot het feit dat ik de artiest ga afkraken of, erger nog, lage stemmen ga uitdelen.

Ik hoop wel dat het de bedoeling van de albumbespreking is te discussiëren, eventueel kritiek te geven en niet alleen om pluimen uit de delen.

*edit


Dit vind ik tamelijk kort door de bocht.

Pardon? Hendrix' eerste album kwam in 1967 uit, She Loves You dateert van 1963! In 1967 presenteerden de mannen een beroemd album wat ik niet bij naam zal noemen. Diezelfde Jimi Hendrix, beschouwd als de grootste gitaargod aller tijden, coverde vlak na de release van The White Album Helter Skelter.

On-topic:
Prince maakt muziek die mij niet ligt, dat kan toch? Iedereen heeft het hier maar over het concert van de Galgenwaard maar voor mij, als beginnend Prince luisteraar, is dat nou eenmaal niet iets om over te kunnen meepraten. Het enige wat ik van Prince ken is dit album en nog drie/vier singels. De man zal ongetwijfeld talent hebben maar dat heeft Eric Clapton ook. En er zijn legio gitaristen naar wie ik veel liever luister. Verschil is dat Clapton niet echt beroemde albums heeft zodat ik nog nooit een groot bericht aan hem gewijdt heb.

[bericht ge-edit door mod-herman]

Mooi bericht, Vandegriend! Ik ga deze vanavond maar 's luisteren, denk ik. Parade stond altijd hoger op mijn luisterlijstje, maar ik begrijp van alle kanten dat deze nog beter is.

Dàt heb je héél juist gezien en bekeken als je het mij vraagt. Ik oordeel niet vaak over artiesten die me niet liggen. Die laat ik gewoon met rust. Je voorbeeld van Toto is voor mij ook van toepassing. Ik heb een mooie compilatie voor enkele keinijge nummers van ze, maar voor de rest vind ik die muziek niet zo relevant, maar er zijn natuurlijk veel liefhebbers die alles van die band verzamelen, dat heb je altijd.

Ik ben zelf een enorme U2 fan, maar kan kritiek op "mijn bandje" best verdragen, temeer ik best weet dat niet alles even sterk is van deze band; Eigenlijk zijn er geen artiesten die enkel prima platen uitbrengen, zelfs de meest opgehemelde artiest maakt wel eens een stinker van formaat.
Kijk, ik twijfel ook geen seconde over het talent en de grote klasse van The Smiths, maar ze zullen nooit echt tot mijn favorieten behoren, gewoon... omdat Morrissey zijn stem me nu eenmaal niet ligt, het is gewoon niet anders. Dààrom ga ik hun muziek nog niet gaan minimaliseren of afbreken, alleen ; ik loop er niet wild van.

Zo is muziekbeleving inderdaad puur SUBJECTIEF, het is en zal gelukkig nooit WISKUNDE worden!

Nou, om de cirkel rond te maken dan, heb ik zelf ook maar eens even gegoogled: Prince studeert, na diverse malen Hendrix gecovered te hebben, voor zijn concerten in Londen 'The long and winding road' in

Dat is een opmerkelijke keuze vind ik .

@aurum

At ur service!


door Aerodynamic:
Dit weekend was er op MTV een live optreden van een half uur te zien van de grote, kleine man voor wie ik vooral in de jaren '80 zo'n grote bewondering had.
En mijn mond viel weer open: wat een live-artiest is deze man toch !
Dat ik zijn werk uit de jaren '90 minder vond wilde nooit zeggen dat ik hem live niet meer waardeerde, want op dat gebied ben ik hem groots blijven vinden.
Sign o' the times verscheen toen ik 17 was. Al een paar jaar groot fan, maar dit album maakte zo'n verpletterende indruk dat het me nooit meer los heeft kunnen laten (al helemaal niet meer door de fenomenale liveshow in Utrecht).
Het album gaat al venijnig van start met het titelnummer. "In France a skinny man died of a big disease with a little name". Aids was toen de nieuwe, gevreesde ziekte en werd dus al gelijk genoemd. Niks geen party 'till it's 1999 meer. Hoezo Let's go crazy ? Dit was serieuze business.
De verwarring is dan ook groot als de volgende song wordt ingezet: Play in the sunshine, een up-tempo rock and roll nummer.
Housequake volgt. Dit is een van de nummers dat was blijven liggen van het zg. Camille-project. Prince kroop hier in zijn alter-ego Camille en vertolkte nummers waarop zijn stem vervormd werd en enigszins versneld werd afgespeeld. Deze dampende funk was het eerste nummer van dat project dat op dit album terecht kwam.
The Ballad of Dorothy Parker is een fascinerend nummer met een quote van Joni Mitchell "Help me, I think I'm falling". Upmaat voor deze quote was de regel: "Mind if I turn on the radio. Oh, My favourite song she said. And it was Joni Singing".
Joni Mitchell was indertijd een grote inspiratiebron voor Prince. Van haar leerde hij ook het gebruik van kleuren voor zijn albums. Sign o' the times was the peach album. Blue van Joni Mitchell beschouwde hij als één van zijn favoriete albums.
Kant b van de oorspronkelijke LP gaat van start met het vlammende It. Sex komt dus weer volop aan bod, we dachten al bijna dat ie het vergeten was.
Een wekker zorgt ervoor dat we weer bij de les blijven en over kunnen gaan tot het melodische jaren '60 achtige nummertje Starfish and Coffee. Wat de dame in kwestie nu in haar lunchbox had blijft voor mij nog steeds een groot raadsel.
De ballad Slow love klinkt lekker zwoel en blijft een sterke ballad waarin de blazers een belangrijke rol vervullen.
Hot thing is weer onvervalste funk zoals we dat zo goed kennen van Prince. Live ook zeker een hoogtepunt tijdens de tour.
Afsluiter is Forever in my life, een pleidooi voor trouw en levenslang bij elkaar blijven. Maar of hij hier nu een vrouw mee bedoelde of God blijft wat vaag. Gezien het religieuze karakter van de artiest ga ik toch meer van het laatste uit.
De 2e LP gaat van start met U got the look. Ook een overblijfsel van het Camille-project en tevens duet met Sheena Easton.
Hierna komt If I was your girlfriend, song nummer 3 "gezongen door Camille". Het gaat hier om frustrerende haat/liefde verhoudingen.
Strange relationship is Camille nummer 4.
En dan komt I could never take the place of your man, een rock nummer dat live nog veel beter uit de verf kwam.
Dan rest ons nog een LP-kant: dit opent met The Cross. Dit is een gepassioneerd nummer dat vaak vergeleken werd met The Velvet Underground (het is muzikaal nauw verwant aan hun Heroin).
It's gonna be a beautiful night is een live opname, gemaakt tijdens de Parade tour in Parijs 1986. Een ijzersterk nummer dat in mijn opinie nogal vlakjes is opgenomen waardoor het helaas niet genoeg je boxen uitknalt. Tijdens de Sign of the times live tour maakt de band dit meer dan goed en groeide dit nummer elke avond steevast uit tot hoogtepunt.
Afsluiter Adore is een warme ballad: die eens te meer duidelijk maakt dat dit een album is waar allerlei stijlen aan bod komen die gelijk laten zien waartoe de man in die tijd in staat was. Het mooie is dat het nergens storend is en dat dit album in zijn totaliteit staat als een huis. Een dusdanig sterk huis, dat het tot nu toe van alles heeft kunnen weerstaan bij mij: grunge, indie, britpop, noem maar op. Dit album blijft mijn absolute nummer 1 !!!

en nu niet meer zeuren

@Nicci

Kijk, dat is interessant leesvoer! Dankje-(en aERo)-wel.

Nee, da's geen vreemd verzoek. Ik heb mijn bezem, stoffer en blik maar 's tevoorschijn getoverd

-Berichten over de Beatles en Jimi Hendrix verplaatst naar Muziek > Algemeen > Beatles, Stones, Hendrix, muzikaliteit, etc.
-Berichten over de Prince' 'glamrock'-gehalte verplaatst naar diens artiestenpagina
-Berichten aangaande het stemgedrag van AvdJ verwijderd, voor zover er niet inhoudelijk over dit album werd gesproken.

Dat het nu maar weer over dit album mag gaan.

nou herman, je bent een prima jongen hoor en je hebt echt een goeie smaak enzo maar jammer dat je je taak als "crew" zo serieus neemt. Het was echt wel een leuke discussie. heel veel dingen die ik schrijf verdienen het om weggekieperd te worden, maar de verhalen hier vond ik zeker amusant hehehe.

Dank je, maar het liep hier echt de spuigaten uit. Op het moment dat iemand met meerdere accounts hier loopt te posten en te stemmen om de boel te stangen is voor mij (en mensen van wie het verzoek ertoe kwam) de lol eraf.

ah ja ik had al begrepen dat er nu echt grote onzin stond.....(had ik niet gezien) dus bij deze.....kieper het berichtje maar weg hahaha.

oh, wat is deze man toch enorm onderschat. Door velen weggehoond, maar hij woog wel op de eighties zoals Bowie dat deed op de seventies. Genieën raken wel eens uitgeblust (zie Bowie) maar Prince wàs het wel degelijk.

Heb de CD net afgewaardeerd naar 3***. Tja.

Ook ik denk met weemoed terug aan die fantastische concerten in Galgenwaard [3e avond], verpletterend was het.

Na Graffiti Bridge is Prince muzikaal gezien weggezakt.
Bijna een modale artiest geworden.

Slow Love en Adore kan ik na 20 jaar echt niet meer aanhoren, ook It's gonna be a beautiful night werkt bij mij niet meer.

De rest blijft goed [af en toe briljant]

prince wordt veel, maar niet onderschat.

Prince wordt veel, maar vooral OVERschat!

*pink een geëmotioneerde traan weg*

U ben mijn Held!

ik heb altijd moeite om dit album in een ruk uit te luisteren.
daar zijn 2 redenen voor:
1.ik heb hem op lp en het is een dubbel-album dus dat betekent twee maal een shijf omdraaien.
2.het is een van de meest eclectische albums die ik in mn leven heb gehoord.
er is geen rode draad en het voelt eigenlijk meer aan als een verzameling goede-prince nummers dan een album.
ik weet niet of iemand dat zal begrijpen.

als ik dan een keer alles heb gehoord dan weet ik dat ik the ballad of dorothy parker,if i was your girfriend, i could never take the place of your man en adore de mooiste prince-nummers vindt.

het vrolijke play in the sunshine, de ranzige nummers it en hot love, opener sign o the times , ballad the cross en de live-jam its gonna be a beautiful night zijn ook zeker aan mij besteedt.

ik kom tot de conclusie dat ik alleen housequake een slecht nummer vind.
mischien veranderd dat ooit, maar waarschijnlijk niet.

een voor mijn gevoel slecht nummer en het gebrek aan cohesie en de lengte voorkomen dat ik dit een 5 geef.
het wordt dus een 4,5 plaat voor mij, een 4,5 plaat die ik niet vaak opzet (lovesexy belandt vaker op de speler)maar waar wel mijn favoriete prince-liedjes op staan.

Housequake is vooral een live klassieker, hoewel ik de albumversie ook erg lekker vind. Absoluut 5 sterren, beste album van de beste levende artiest, zeker live. Dat vind ik tenminste, blijft erg persoonlijk natuurlijk!