Big Black - Atomizer (1986)

Eerst en vooral: ik weet dat de tracklisting niet voor de bakker is

Laten we even het tekstvel er bij nemen:

Kerosene: In Small Towns, there are few forms of amusement, two prominant onces are easy sex and arson. When the more simple exercices lose their bang, now combinations develop

Cables: Our interests in death, force and domination can change the way we think, make us seek out new forms of "entertainment". Ever been in a slaughterhouse?

U ziet: meneer Albini = meneer subtiel

Waarschijnlijk heeft het met dit te maken:

Fists of Love: Take expression of emotion to its physical end, until the expressions take on meanings of their own, they become almost rituals in their gravity.

Deze lp (weet niet of het ooit op cd uitkwam): een molotovcocktail in je hoofd!

Ehm, beetje raar inderdaad..

Zachary, ATOMIZER kwam wel degelijk op CD uit hoor, ttz. gedeeltelijk.. enfin, zonder STRANGE THINGS, maar met heeel wat meers in de plaats..

THE RICH MAN'S EIGHT TRACK TAPE:
1. Jordan, Minnesota
2. Passing Complexion
3. Bg Money
4. Kerosene
5. Bad Houses
6. Fists Of Love
7. Stinking Drunk
8. Bazooka Joe
9. Cables (live)
10. Heartbeat
11. Things To Do Today
12. I Can't Believe
13. My disco
14. Grinder
15. Ready Man
16. Pete King Of The detectives

Albini waren ook tegen het fenomeen "CD". Dat heeft er wellicht ook iets mee te maken.

BIG BLACK. Ja waar is de tijd. Het was heel appart de snoeiharde kettingzagen punkpop die ze voortbrachten!

O ja, en inderdaad: subtiel, héél subtiel

Zeer subtiel!
Maar niettemin een pareltje, al weze het één van het geschifte soort.

Cables en Kerosene zijn dan ook om kippevel van te krijgen. Verschrikkelijk absurd, maar spijtig genoeg soms ook zeer herkenbaar.

Wat een heerlijk album is dit.. eindelijk iets goeds uit mijn geboortejaar

Inderdaad een erg goed album, maar deze platen zijn toch ook fantastisch?

Slayer - Reign in Blood
The Smiths - The Queen Is Dead
Metallica - Master of Puppets
XTC - Skylarking

En REM bracht ook een van zijn beste platen uit in '86: Lifes Rich Pageant.

Ruige plaat dit

Jaja, de beste meneer houdt niet van half werk. Als je de aarde wilt vernietigen (in het 1e ontwerp stond Marvin the Martian naast de atomizer op de hoes), kun je maar beter zorgen dat de mensen een aantrekkelijke soundtrack erbij krijgen.

Met een beetje mazzel word je zo erg in de muziek meegetrokken dat je niet eens doorhebt dat de aarde 't hoekje om gaat, en waarom zou je ook. Gewoon nog een keer Kerosene opzetten en je komt er wel achter zodra de batterij van je mp3-speler eruit ligt (jammer dat die maar beperkt meegaan).

lekkere herrie dit. Meer valt er niet over te zeggen denk ik, behalve dat hier een 4.5* alvast wel op zn plaats is.

God gloeiende godver, wat valt er nog meer te zeggen over deze plaat van een andere planeet, dit is muziek, muziek zoals muziek behoord te zijn.
Prikkeldraad gitaar en bas, gewoon goddelijk!!

Kerosene doet me onwijs denken aan een liedje van the Prodigy... iemand?

/edit: vette plaat trouwens!

Firestarter?

Kerosene... vreemd hoe een nummer dat zo verschrikkelijk rauw, hermetisch, waanzinnig,... klinkt toch zo verdomd dansbaar kan zijn! Stilzitten is toch niet mogelijk gewoon?

Gitaren klonken/klinken nimmer zo hard/agressief/ruig.

Bazooka Joe ... dat was van die kauwgom met een stripverhaaltje erbij.
Mijn favoriet van de plaat.

Aan deze neem ik aan .
Baby's Got A Temper

Explosief, voor mij de beste benaming van deze weergaloze plaat.
Die eerste 2 tracks spatten de speakers uit toen ik hem opzette in 1986 en toen had ik nog geeneens Kerosene gehoord.
Wat een energie deze lp, ook live in Paradiso was het ongelooflijk hard, je darmen kwamen er bijna uit (dat heb ik 1x nog erger meegemaakt met the Swans), die intensiteit heb ik eigenlijk alleen teruggezien bij Fugazi.
De tijd van de tegentonen, wat kwamen er idd geweldige platen uit (EVOL, Manic Pop Thrill, Candy Apple Grey to name a few) en heb ik talloze concerten gezien overal en nergens.

My kind of Music ...
Lekker snoeihard met zo'n metaalachtig klinkende gitaar. Waarschijnlijk gebruikte hij zo van die ultra dunne snaren die door je vingers snijden. Weet ik uit ervaring
Ooit heb ik de live versie van Cables eens opgenomen dat gedraaid werd in Domino op zaterdag avond op de radio. Ik vond het direct subliem. Bij momenten doen ze me aan de oude Killing Joke denken (vooral zoals deze klonken op de mini-LP Ha!) alleen een beetje ruiger.
En Kerosine vind ik inderdaad een dijk van een plaat met die doordravende bas en die ultra-depri monoloog eroverheen om dan te exploderen in een wall of noise ! Schitterend.
Bad Houses vond ik dan qua gitaarspel bijna The Sisters.
Al bij al een album waar ik jaren nog plezier van ga hebben

Deze week in het topic 52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis. (zie hier)

"This will stay with you until you die", zingt Steve Albini in 'Jordan Minisota', en dat is niet gelogen. Wie eenmaal is blootgesteld aan Big Blacks infernale langspeeldebuut Atomizer zal dit niet licht vergeten. Big Black vormde een vreemde combinatie: de twee gitaristen Steve Albini (rocket guitar) en Santiago Durango train guitar en bassist Dave Riley, aangevuld met een Roland drumcomputer. Met elektropop had Big Black echter niets te maken. Over de simple, maar efficiënte drumpatronen, spreiden de gitaristen hun scheurende, vlammende, als een collectie drilboren en kettingzagen klinkende gitaren. Als je met een ontleedmes te werk gaat ontdek je in Atomizer sporen van hardcore, industrial music, en de proto-metal van Led Zeppelin. Het geheel is echter veel meer dan de som van de delen. De Pixies en Nirvana bouwden later voort op de demonische escapades van Big Black. Zoals ook deze elpee verduidelijkt, is subtiliteit nooit het fort van Albini geweest. Hiij heeft het onder meer over fistfucking, fysiek geweld en brandstichting. Wie na de eerste ontreddering blijft luisteren, ontdekt dat onder de agressie toch enige emotionaliteit schuilt. Vooral dan van het type: kwetsbaarheid vermomd als een Grote Mond. Wat in de hoesnotities over 'Fists of Love' te lezen valt (take expression of emotion to its physical end), geldt voor de hele cd. Want, laat daar geen misverstand over bestaan, Atomizer beluisteren is alsof er in je hoofd een molotov-cocktail ontploft. U begrijpt het: deze plaat is absoluut niet geschikt voor gevoelige zielen.
Bron: De Cultuurkenner, DM, 1999

was born in this town / Live here my whole life / Probably come to die in this town /Live here my whole life / Never anything to do in this town / Live here my whole life [...]
Nothing to do, sit around at home / Sit around at home, stare at the walls / Stare at each other and wait till we die [...]
There's Kerosene around, something to do [...] Kerosene around, set me on fire!


Wie heeft sublimiteit nodig als je de dingen met zo'n hullicinant effect recht voor z'n raap kunt zeggen? Nostalgische gevoelens bij deze plaat, al heb ik ze nog maar recent ontdekt. De perfecte soundtrack bij mijn vorige leven als YFUMSH (young frustrated unhapply married sofa-hero). Had anders netjes gepast in mijn collectie "laat de boel nu maar ontploffen" albums

Vette plaat dit! Inderdaad een geestverwant met Ministry van het eerste uur, maar net weer wat anders, iets organischer misschien en ook elementen van wave hoor ik terug Vooral Strange Things is een nummer waarop je niet stil kan zitten. Maar eigenlijk zijn alle nummers hier wel strak, beetje het antwoord op Iggy en dat soort artiesten met gebruik van wat moderner apparatuur, met name dat laatste maakt dit goed!

Angstaanjagende plaat van Big Black die inderdaad doet denken aan Ministry. Erg machinaal allemaal, gitaren vol vervorming die op je afkomen als grote metale monsters en Steve Albini die gruwelijke teksten zingt vol woede en frustratie over criminaliteit, macabere moorden en frustratie over zijn leven. Samen met de invloeden van de moderne apparatuur en hakkende drums zorgt dat voor een spannende plaat vol met razernij.

Funky baslijnen, scheurende gitaren met feedback, drums die maar blijven doorbeuken en een maniakale zanger die maar door blijft schreeuwen. Geniale teksten, geniale geluiden en zeer strakke nummers. Je valt gelijk midden in de plaat met het explosieve Jordan, Minnesota dat de plaat gelijk al samenvat: een 37 minuten durende verwoesting van al dat je lief hebt en al je opgekropte frustratie. Je verpeste jeugd, je zelfdestructieve neigingen, je irritante gezin: ''Throw it all away!'' De absolute hoogtepunten zijn wel het metalen Kerosene vol woede, het meest ''vriendelijke'' ( ) nummer Fists of Love en Bazooka Joe.

Loeiharde en vette plaat. Even al je maandelijks opgekropte woede eruit gooien en je voelt je al een stuk beter! 4,5*

Blijkbaar mis ik iets essentieels...wat zeker een mogelijkheid is, maar het angstaanjagende, strakke, snoeihard of metaalhard klinkende muziek hoor ik er niet uit. Nee, een essentiele plaat is niet een term die ik er aan zou geven.

Weet je zeker dat je niet de verkeerde plaat te pakken hebt ?

Opvallend inderdaad, gezien de top 10 van Madjack zou je verwacht dat hij dit toch ook aan de stevige kant vindt. Of ik begrijp hem verkeerd.

Nee ik heb niet de verkeerde plaat te pakken en ik houd best wel van stevige muziek, al zou dat op basis van mijn top 10 idd. niet direct gedacht worden. Wel ben ik te snel op een oordeel gaan zitten. Ik begrijp nu wel dat bepaalde termen wel een bestaansrecht hebben..gebaseerd op de teksten en de rauwheid van de muziek. Alleen spreekt het mij niet zo aan.

Prima plaat, lekker rouwe punk. Enkel de vocalen vind ik wat minder af en toe. Passing Complexion en Bazooka Joe zijn mijn favorieten.

Netty heeft ooit nog gedanst met Steve Albini. Ik mocht hem Stevie noemen.

O o o wat lekker hard is dit.

Tijdens "Kerosene"?