Fischer-Z - Going Deaf for a Living (1980)

GOING DEAF FOR A LIVING 1980

Het tweede album van Fischer-Z bevat hun grootste hit So Long.
Tegelijk is dit toch het minst geïnspireerde album van de eerste drie
platen in originele bezetting. Er hangt een commercieel geurtje aan.

Het lijkt wel alsof men de groep wilde doen klinken als The Police.
De heerlijke synths verdwijnen wat meer op de achtergrond en bas
en drums knallen op het voorplan. Ook tekstueel oppervlakkiger.

Het album valt voglens mij uiteen in vijf goede en vijf matige nummers.

Ik was bezig met een zelfgemaakte 18-track compilatie.

07. Room Service is een heerlijk, zelfrelativerend nummer.
Met een diepe parlando vertelstem van John Watts en reggae
wenken die zeer verrassend zijn. Inclusief een megacool refrein.

08. Crazy Girl was altijd een live favoriet van de band.
In Engeland als single over het hoofd gezien, maar volgens mij
ontspringt deze Police pastiche maar heel nipt de dans der saaiheid.

09. So Long is zo subliem dat je moeilijk onbewogen kan blijven.
Het gemis wordt hier in zo'n fraaie tekst gegoten en met heel veel
gevoel ingezongen dat je het als het ware zelf mee ondergaat.

10. Going Deaf for a Living is een vlot nummertje
met leuk bedachte canonzang in het refrein dat nog het meest
doet terugdenken aan het debuutalbum. Al mist het de frisheid ervan.

11. Limbo ... the fasterst song in the world.
Zal wel niet, maar qua medicijn tegen de danskramp kan het tellen.
Inclusief deze tongtwister ... the razamataz is a pain in the bum ...

In tegenstelling tot de vier singles van Word Salad,
telt dit album met Room Service en So Long twee radiohits.
In sommige landen kwam daar nog even Crazy Girl bij.

Slechts één non-album b-kant, het wel erg mooie Hiding (So Long).

De enorme discussie in december 2010 heeft iedereen hier kennelijk uitgeput, want sindsdien heeft niemand meer iets geschreven over dit album. Maar ik heb net de eerste drie Fischer-Z's weer eens gedraaid (ja, ook ik ben niet meer aan John Watts-solo begonnen), en ik sluit me aan bij musician hierboven: een uitstekende kant 1 (met de eerste drie nummers als hoogtepunten), en een stuk mindere kant 2. Sterker nog, ik vind de laatste vijf nummers echt abominabel, met de nepreggae van Haters, die flauwe oplopende akkoordjes in het refrein van Four minutes in Durham (with you) en het totaal nietszeggende Limbo (later nog eens onsterfelijk gecoverd door Dirk Scheele op zijn Liedjesspeeltuin-CD als Hobbeledibeledabeledom : " Hobbeledibeledabeledom… Hobbeledibeledabeledom… Hobbeledibeledabeledo-ho-ho-hom… Danse!!!").

Gelukkig zou de revanche niet lang op zich laten wachten, zoals divart hierboven ook al stelde.

Ben ik de enige die Crazy girl een enorm zwoel nummer vindt?
 

Toen vanaf de jaren '90 veel mensen hun vinyl gingen dumpen ten faveure van de cd, kon ik voor prikkies de eerste drie platen van Fischer-Z op de kop tikken. Going Deaf for a Living, de tweede van de heren, behoort sindsdien tot de platen die ik regelmatig met veel plezier draai.

Immers, wat een heerlijke nummers staan erop! Room Service met z'n ontwapenende tekst over dat stuntelende kamermeisje, de hit So Long (alleen te vaak gehoord, lijdt aan enige slijtage), Crazy Girl, de titelsong, Crank met z'n foute tekst en het prettig gestoorde Limbo.

Ik hoor de band graag als er ska in de muziek sluipt, omdat dit steevast wordt gecombineerd met de dunne keyboardsound van Steve Skolnik en de dragende baslijnen van David Graham. Gelukkig voor mij is dat op deze plaat frequent het geval.
Maar ook de uptempo, punkachtige songs smaken nog altijd heerlijk. Dat Steve Liddle de boel strak en sober aaneen mept onderscheidt hen niet alleen van genregenoten The Police (vanwege de combi reggae / ska / wave vind ik die nogal verwant), maar maakt ook dat de band die herkenbare 'do it yourself' new wavesound heeft. John Watts zingt afwisselend laag (in de opener), droevig-hoog (So Long) en blij-hoog (Limbo). Heerlijke stem in alle gevallen.

Dat nog de constatering dat de cover een bescheiden monumentje is in combinatie met de albumtitel, bovendien uit duizenden herkenbaar in de platenbakken. Een bescheiden waveklassiekertje naar mijn onbescheiden mening.
Volgende week staat de band (nou ja, Watts is al sinds jaar een dag het enig overgebleven lid) in Nederland op de planken, ik vermoed dat ik daar maar eens een biertje ga drinken!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fischer-Z - Going Deaf For A Living (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fischer-Z - Going Deaf For A Living (1980)
Fischer-Z maakte tussen 1979 en 1981 drie geweldige albums en schoot zichzelf vervolgens in de voet, maar met name Going Deaf For A Living uit 1980 blijft toch een zeer memorabel album van de bijzondere Britse band

Het klinkt inmiddels misschien wat gedateerd, maar de Britse band Fischer-Z liet aan het einde van de jaren 70 en het begin van de jaren 80 een bijzonder geluid horen. Het is een geluid dat opviel door puntig gitaarwerk met hier en daar een vleugje reggae, wat cheesy keyboard partijen, een strak spelende ritmesectie en de bijzondere stem van John Watts. Ook de songs van de Britse band klonken anders dan die van de meeste andere bands van dat moment. Het zijn songs die onmiskenbaar horen bij de jaren 80, maar ze hebben nog steeds hun charme. Alle reden dus om Word Salad, Red Skies Over Paradise en met name Going Deaf For A Living weer eens uit de kast te trekken.

De carrière van de Britse band Fischer-Z is een hele bijzondere. De band rond voorman John Watts maakte tussen 1979 en 1981 drie geweldige albums en leek uit te groeien tot een van de grote bands van de jaren 80. John Watts doekte de band echter uit het niets op en ging solo verder om vervolgens twee albums af te leveren die niet onder deden voor die van Fischer-Z, maar veel minder aandacht trokken. Toen hij in de tweede helft van de jaren 80 Fischer-Z nieuw leven inblies ontbrak de magie van de eerste drie albums van de band, waardoor ze hopeloos flopten.

Die magie vond Fischer-Z gedurende de jaren 90 weer terug, maar toen was niemand meer geïnteresseerd in de Britse band, waardoor ook deze albums flopten. Tien jaar geleden gaf niemand een cent meer voor een comeback van Fischer-Z, maar tussen 2015 en 2021 leverde de band, met John Watts als enige constante factor, met This Is My Universe, Building Bridges, Swimming In Thunderstorms en Til The Oceans Overflow vier uitstekende albums af. Ook live is het werk van Fischer-Z weer met enige regelmaat te horen, wat fraai is vastgelegd op het solo live-album van John Watts, dat eerder dit jaar op Spotify verscheen.

De albums die de afgelopen acht jaar zijn verschenen herinnerden meer dan eens aan de eerste drie albums van de band, maar die albums blijven wat mij betreft toch ongeëvenaard. Ik vind het lastig kiezen tussen Word Salad uit 1979 met de eerste single The Worker, Going Deaf For A Living uit 1980 en Red Skies Over Paradise uit 1981 met de singles Berlin en Marliese, want ze bevatten alle drie Fischer-Z songs die me dierbaar zijn. Als ik echt moet kiezen, kies ik echter voor Going Deaf For A Living uit 1980.

Het is het album met de singles Room Service, So Long, Crazy Girl en Limbo en het is een album dat niet alleen in de tijd, maar ook in muzikaal opzicht tussen Word Salad en Red Skies Over Paradise in zit. Going Deaf For A Living heeft het gitaargeluid en de memorabele songs van het derde album van de band, maar heeft ook de keyboard partijen en het vleugje reggae van het debuutalbum. In muzikaal opzicht klonk Fischer-Z anders dan haar tijdgenoten en ook in vocaal opzicht had de band een bijzonder geluid dankzij de hoge en zeer karakteristieke stem van John Watts.

Ik heb Going Deaf For A Living destijds grijsgedraaid, zeker nadat de band in 1981, vlak voor het onverwachte einde, een geweldig optreden op Pinkpop had gegeven, maar tussen het einde van de band en de onverwachte comeback van 2015 was ik Fischer-Z echt compleet vergeten. Sinds de comeback luister ik weer veel vaker naar de eerste drie albums van de band. De muziek van Fischer-Z doet na al die jaren wel wat gedateerd aan, maar de songs van de band hebben ook nog altijd iets charmants en iets origineels.

Luisteren naar Going Deaf For A Living is voor mij vooral een album vol herinneringen en nostalgie, maar als ik net wat beter naar het album luister, ben ik toch ook weer onder de indruk van de puntige en humoristische popsongs en het zo herkenbare eigen geluid van de Britse band. Fischer-Z schaarde zich uiteindelijk niet onder de grootste bands van de jaren 80 en ontbrak in nagenoeg alle lijstjes waarin het decennium werd samengevat, maar de eerste drie albums van de band blijken na al die jaren absoluut memorabel, met Going Dead For A Living als voorzichtige uitschieter. Erwin Zijleman