Fischer-Z - Going Deaf for a Living (1980)

Nooit meer geworden wat het was?

Fischer-Z stond met geen enkele single in de Britse top 20.
De groep is altijd bekender geweest in de Benelux dan in de UK.

En dat is tot in de jaren 90 zo gebleven.

Conclusies trekken op basis van stemgedrag is voorbarig
als blijkt dat er maar een handjevol mensen gestemd hebben.
Luisteren moet je doen.

Ik ben het met je eens Dazzler. Luisteren is oordelen. Ik heb One More Twist en The Iceberg Model, de soloplaten die dit illustere trio platen opvolgde ook nog altijd heel hoog zitten. Ben naast al vernoemde Destination Paradise ook nog steeds erg gecharmeerd van Reveal en Fish's Head.

Ja, zeker. Maar je mag ook best algemene tendenzen filteren uit zaken/feiten, daar is niets mis mee.

Je mag best concluderen dat de grote belangstelling voor Fischer Z volledig is ingestort, na de eerste drie elpees. Natuurlijk was de belangstelling in Engeland niet zo groot, dat heb je me ook nooit horen beweren. Ook dat is namelijk gewoon feitenmateriaal.

En ook ik ben regelmatig teleurgesteld in een in mijn ogen te hoog of juist te laag gemiddelde voor deze of gene plaat op musicmeter. Maar het geeft over het algemeen natuurlijk wel een globale indruk hoe er door de meeste mensen over wordt gedacht. Of je het er nu mee eens bent of niet. Zeker als het aantal stemmers op een gegeven ogenblik een redelijk aantal heeft bereikt.

Bij Destination Paradise die je noemde staat welgeteld één bericht, tot nu toe. Dan mag je, als musicmeters onderling, toch best concluderen dat het album misschien van ongekende schoonheid is maar dat het in 1992 op z'n minst weinig belangstelling heeft getrokken?

De mensen die nog stemden komen overigens ook niet boven het gemiddelde van het eerste trio uit.
En je mag 30 jaar na dato en uit artistiek en commercieel oogpunt bekeken, toch best concluderen dat John Watts er beter aan had gedaan Fischer Z niet op te heffen, in ieder geval niet in 1981?

Daar ging het mij ook om.

Onbekend (weinig stemmen of berichten) is onbemind.
Bij dat soort albums wordt vaak lichtzinnig doorgestemd door mensen die fan zijn van het eerste werk
maar niet voldoende op de hoogte zijn of niet genoeg houden van de koerswijziging.

Dan is zelf luisteren betrouwbaarder dan afgaan op een handvol stemmen of berichten.

Dat was mijn punt.

En ja, ook Reveal en Fish's Head hebben best sterke songs.
De dubbele Fischer-Z verzamelaar biedt een interessant overzicht
omdat hij (voor mijn part iets te nadrukkelijk) de klemtoon legt op het latere werk.
Fischer-Z - Highlights 1979 to 2004 (2004)
Er staan maar liefst 6 tracks van Destination Paradise op ... op zich ook een hint natuurlijk.

Wat kan het schelen of het nog populair is. Is de muziek goed? Dan is het nog de moeite waard. Ook als verder niemand het kent. Da's jammer, maar zegt helemaaaal niets over de kwaliteit.

In het geval van Watts: hij heeft zich principieel afgekeerd van de muziekindustrie en gebruikt hem enkel nog daar waar het onvermijdelijk is. Da's slecht voor de distributie, voor de PR en voor de populariteit. Maar het zegt nogmaals totaal niks over de kwaliteit van de muziek. Het idee "goede muziek verkoopt zichzelf" is allang niet meer van toepassing.

Ik nodig de heren uit om eens ouderwets naar de muziekhandel te fietsen en de nieuwe Watts te kopen op mijn aanraden.

John Watts - Morethanmusic (2010)

Als je het niets vind, betaal ik em terug.

John Watts heeft in 1981 Fischer-Z opgeheven tijdens het hoogtepunt van de roem, ze stonden dat jaar op Pink pop en hadden net hun eerste Britse hitsingle te pakken, Marliese. Hij wilde solo verder. In het begin was dat nog aardig succesvol met LP's als One more twist en The iceberg model. Maar zo langzamerhand raakte hij in de vergetelheid. Midden jaren 80 probeerde hij het met een andere band The Cry, maar hun debuut plaat flopte zodat het bij één plaat bleef.
Eind jaren 80 werd plots Fischer z weer nieuw leven ingeblazen. De sound was anders en de vroegere fans negeerde John watts en Fischer-Z, tot op de dag van vandaag. Beetje sneu verhaal. John watts staat voor hele kleine zalen, soms zelfs een kroeg in Apeldoorn te spelen. En zelfs dan blijft het publiek weg. Wel vreemd, want zijn platen zijn over het algemeen erg goed. Aan zijn talent ligt het niet maar wel aan zijn gevoel voor commercie en het gebrek aan een goed managment.

Vanwaar die hardleersheid (zie mijn vorige posts)?

Het hitsingle succes van Fischer-Z in de UK.

The Worker - 53
So Long - 72
The Perfect Day - 91

En hun "grootste" UK hit Marliese haalde zelfs de charts niet.
Ik herhaal: Fischer-Z was nobody in de UK, in de Benelux en Duitsland wel succesvol.

undefined

Wikipedia:
Met Red Skies over Paradise heeft Fischer-Z uiteindelijk ook de gewenste erkenning en het gewenste succes in Engeland. Met het nummer Marliese scoren ze een hit door heel Europa. In juni 1981 staan ze op Pinkpop, een van de laatste optredens uit die tijd, een maand later wordt de band opgeheven.

Marliese was een top 20 hit in de Benelux ... dat zei ik eerder ook al.
Maar in de UK geraakte de groep echt waar niet hoger dan wat ik aangaf.

Het is mij eerlijk gezegd ook altijd een raadsel gebleven hoe dat kwam.
In Vlaanderen was So Long de grootste hit en scoorde The Worker ook nog in de charts.

Zag deze John Watts een tijdje geleden in een tv-programma met gitaar alleen in de Tube in Londen een uitvoering van The Worker geven; het liedje stond als een huis. Als een lied op die manier nog goed klinkt is het een goed lied, gewoon.

Dit album vind ik voor een groot deel leuk, en voor een ander minder. Ook op zijn solo-albums staan een aantal goede songs (die me wat doen). Ik ben ervan overtuigd dat hij een begenadigd songwriter is - net zoals Paul Weller - en in dat geval komen er regelmatig écht goede liedjes uit de bus.

Ik ga dat advies van Dazz opvolgen en dat albums eens opsnorren.

Als gebrek aan succes voor Fischer Z in de UK; heb ik wel eens horen zeggen dat men de band niet kon plaatsen. Ondanks zijn 'work ethic/pathos' stond Watts echt te boek als een high-brow boy. De mensen die van 'moeilijkere' muziek hielden vonden hem weer te simpel en ook bij veel UK-wavers is ie altijd de 'odd man outside' geweest.

Overigens is hetzelfde gebeurd met The Sound: die waren op het continent populairder dan in the UK.

Fischer Z had nog het meeste succes in Australië, lees ik na even googelen. En waarom ook niet.

Overigens ware het beter geweest als John Watts de naam Fischer Z had laten rusten, nadat hij de band had opgeheven. De overige (zeer verdienstelijke) leden kregen een schop onder hun achterste en mochten vervolgens al helemaal niet meer mee doen bij de 'heroprichting', eind jaren '80.

Ik vind het van de zijde van John Watts daarmee een mislukte poging om weer opnieuw in de belangstelling te staan. Het feit dat hij het deed geeft in ieder geval ook aan dat hij nog steeds veel vertrouwen had in de naam van de band.

Nogmaals, ik zal over al zijn vervolgmateriaal verder niets zeggen, en het trekt ongetwijfeld liefhebbers, maar ik heb nog nooit iemand horen betogen dat er enig werk is geweest van Watts (solo of in groepsverband) dat beter was of zelfs heeft kunnen tippen aan wat er op de eerste drie albums van Fischer Z is gepresteerd.

Ai, ai - teveel aannames eigenlijk om dit zonder warm eten te kunnen counteren. Maar toch ga ik het proberen:

* Steve Skolnik (keyboards) is uit de band gestapt omdat hij zich niet kon verenigen met Watts en de manier waarop deze zich manifesteerde.

* Fischer Z was en is de visie en uitvoering van John Watts en zijn voertuig; Skolnik was instrumenteel maar niet meer - later hebben ze het goedgemaakt (ik weet niet of er gezoend is ) en heeft Skolnik nog weer bijdragen geleverd aan Fischer Z.

* John Watts heeft met de naam Fischer Z ahw een merk 'gebouwd', zoals marketeers dat zo mooi noemen en is dat blijven gebruiken. En sorry Musicman, jij met je Fleetwood Mac zou echt beter moeten weten - Fleetwood Mac II en III zijn toch ook gewoon Fleetwoood Mac blijven heten? Of The Rolling Stones in alle gedaanten en ook de reünie van Led Zeppelin (laat ik het voor eenmaal correct schrijven) vond toch ook onder die naam plaats? Beetje hijnscheilig argument.

* div. composities op Watts' solo-albums kunnen mij zeer heugen: Lagonda Lifestyle, One Voice, Mayday oh Mayday.

Niet zo zwimpelejoppen Musician - If you don't dig it, fair - maar geen imperialistische gedachte-annexatieneigingen: Watts is waarachtig een goed songschrijver en hij heeft wellicht een groot ego. Maar wat dat betreft zou je eens de hand in eigen boezem kunnen steken (niet in de hare ) en kijken naar een van de dames van jouw fave, Fleetwood Mac: Stevie Nicks - nog een veel ruimer ego.

Het is verbluffend, maar musicians meningen zijn heel vaak, ook bij zijn geliefde Fleetwood Mac, erg stellig en waarheidsopeisend waar ze dat niet altijd zijn. Mac is mijn lievelingsband, daar discusieer ik al niet meer over hierdoor, en mijn grote andere jeugdheld Watts krijgt er ook van langs op basis van vage onjuistheden en aannames over (gebrek aan) populariteit in causaal verband met de kwaliteitswaarde van de muziek. Het is jammer dat een serieuze beluistering van werk waar hij nu zijn mening over ventileert blijkbaar niet voorwaarde is voor hij er iets over poneert.

En het ego van zowel Nicks en Buckingham zijn onevenredig veel groter dan die van Watts. Maar die zijn ook erg lastig te overtreffen.

Bij deze dan ...

Word Salad (1979): puik en hoekig new wave album met reggaelikjes. 4 sterren.

Going Deaf for a Living (1980): meer naar de hitparade gericht ... The Police achterna. 4 sterren.

Red Skies over Paradise (1981): opnieuw puntiger in de teksten, een mooi tijdsdocument. 5 sterren.

Destination Paradise (1992): subliem singer songwriters plaatje met 14 sterke liedjes. 5 sterren.

Wat de oude en de nieuwe Fischer-Z gemeen hadden zijn die werkelijk
prachtige vocale lijnen van John Watts en de bitterzoete socio-politieke teksten.

Hmm, nu noem je er drie waar musician aan refereert, dus ik vul je aan:

One More Twist: een geweldige powertrio-poprockplaat van gelijk nivo als Going Deaf For a Living,

The Iceberg Model, een conceptplaat met de typische Watts-songs, nu geholpen door verrassende blazers. Gelijk nivo aan Red Skies. Productioneel wellicht enigszins gedateert, maar dat geldt voor veel platen uit die periode- early eighties.

Destination Paradise: genoeg door jou over gezegd; mee eens, en nu semi-akoestische klasse.

Stream; niet zijn beste, maar in de slipstream van de grunge laat Watts zijn gitaar weer wat meer het werk doen. Toch wel een erg lekker album hoor.

Real Life Is Good Enough; verrassende dubbelaar met poezie-album, gearrangeerd op basis van Sam Walker's drumwerk. Niet alle songs even sterk, maar er zijn echt tien overgetellijke parels op te ontdekken. Had wat mij betreft dus een enkele plaat geweest, maar echt een geweldige set kaf tussen het koren.

Morethanmusic: lees mijn recensie maar bij die plaat; ik stel dat dit zijn beste werk uit zijn carriere is. En qua zang Veeeeeel rijker dan in 79-80-81.

Maar Mjuman, Steve Skolnik vertrok na Going deaf for a living. Red skies over paradise werd opgenomen door het trio Watts, Graham en Liddle.

Die Graham en Liddle zijn toch gewoon aan de kant gezet en niet meer teruggekeerd, opgenomen in de volgende line up van Fischer Z?

John Watts gaat daarna solo, richt dan de groep The Cry op en besluit daarna toch maar weer te kiezen voor Fischer Z. Waarom? Het antwoord staat niet beschreven maar ik mag toch best concluderen dat dat waarschijnlijk vooral zal zijn geweest vanwege de naamsbekendheid? Per slot van rekening hád Fischer Z toch een goede naam?

Maar het is waar, hij mocht de naam Fischer Z gebruiken. Ik vind het wat misleidend en zou er niet voor hebben gekozen. Wat als Morrisey besluit om zichzelf weer The Smiths te gaan noemen en Johnny Marr e.a. thuis zou laten? Maar goed, als Watts een groot ego heeft is het begrijpelijk dat hij teruggreep naar Fischer Z, hij heeft met de eerste drie albums zijn ego behoorlijk kunnen strelen.

Het verschil bij Fleetwood mac (ondanks inderdaad vele reïncarnaties) is, dat hier de oprichters en naamgevers (Mick Fleetwood en John McVie) vanaf de oprichting ook de naam aan de band hebben gegeven en al die tijd ook lid zijn gebleven, ongeacht wie er verder ook opdraven.

Je moet hier uitkijken, Shackinup is de enige in Nederland die alles weet van deze onvolprezen band en ook de enige wiens mening en smaak over Fleetwood mac er toe doet. Het is jammer dat je er over begint want Shackinup staat gelijk klaar om rekeningen met mij te vereffenen.

Voor alle duidelijkheid nog één keer: ik heb inhoudelijk helemaal niets gezegd over de kwaliteit van het werk van Watts na Red skies. Ik zal ook nimmer ontraden om welke muziek dan ook niet te luisteren, wat ook een keer werd gesuggereerd. Ik constateer alleen hoe (duidelijk minder) het met populariteit van en belangstelling voor Watts is gegaan, na de periode van de eerste drie albums van Fischer Z. Lees er alle voorgaande mails maar op na.

Okee, shackinup, jij bent de kenner, ik de sporadische liefhebber.
Maar ik was in 1992 wel enorm gegrepen door Destination Paradise.

En voor de rest ken ik enkel wat losse songs van zijn twee soloplaten en Reveal en Fish's Head.

Morrissey kan The Smiths niet in zijn eentje heroprichten, want Johnny Marr schreef de muziek.
De bijdrages van de overige Fischer-Z leden zijn te vergelijken met die van Summers en Copeland
bij The Police. Dus ... Sting moet ook niet proberen om solo The Police herop te richten.
Klopt ook weer niet, want Copeland richtte The Police als eerste op.

Fischer-Z is Watts' geesteskindje en daar hoeven wij hem geen verantwoording voor te vragen.

Dazzler, Ik ben geen kenner, ook liefhebber en volger. Ik heb geen kennis en interesse in alle line-ups. Ik houd van Watts'songs, en hij is de enige die recht heeft op de naam Fischer-Z. Hij schreef verdulleme alles.

Iedereen mag een mening hebben over alles waar ik van houd, Niemand zal ik aanvallen als hij of zij meer of minder weet. En rekeningen heb ik niet uitstaan. Ik reageer alleen maar op ongefundeerde oordelen.

Jij bent duidelijk een meer dan gemiddelde liefhebber, shackinup. Ik geloof best dat de platen die je noemt niet slecht zijn, maar wat nou als ik (en met mij blijkbaar veel anderen) niet alles van Fischer-Z en John Watts in huis wil hebben?

No offense, maar het is verre van de beste en meest interessante band ter wereld. Als ik de band in twee, hooguit drie platen wil vangen kies ik toch voor de meest erkende platen. Dan kies je niet voor een obscure cd, toch?

Ik vraag me af of al die platen nou zo veel toevoegen. Ik wil een representatief beeld van de band hebben, en dan lijken me de eerste drie platen (en wellicht een soloplaat van Watts) voldoende.

Voor een band die ik leuk vind om tussendoor op de achtergrond te draaien ga ik geen heel oeuvre doorspitten. Laat staan kopen, ik kan mijn geld persoonlijk beter besteden.

Oh,natuurlijk, Stijn_Slayer, maar ik vind ook niet dat iedereen alles moet horen of aanschaffen. Ik zeg alleen dat ik vind dat je moet oordelen op gehoor en niet op "niet bekend dus het zal wel niet veel voorstellen". Dat is het enige dat ik bestrijd en geloof me, als iemand mij vraagt iets aan te raden van Fischer-z zeg ik altijd "koop voor een paar euri de verzamelaar Going Red For A Salad." en da's een dwarsdoorsnee door de eerste drie platen.

Ik maak enkel reclame voor zijn nieuwste want die kent echt geen hond en dat is zonde.

Een representatief beeld van de band ... tja, de eerste drie dan maar.
Maar met Destination Paradise uit 1992 valt niemand zich een buil.

Misschien te vergelijken met Apple Venus van XTC, jaren na hun hoogdagen.
Zo'n gerijpt album van hoge kwaliteit dat toch nog wat toevoegt aan de klassiekers.

.



Ik mag toch graag nog even horen welke vage onjuistheden er zijn gedebiteerd, waar een causaal verband is gelegd tussen (gebrek aan) populariteit en kwaliteitswaarde van de muziek en waarbij ik ook tevens een mening heb geventileerd over de muziek van John Watts (na de eerste drie albums).

Dan kan ik gelijk even mijn Mea Culpa aanbieden aan de Waarheidscommissie o.l.v. Shackinup en aan de andere lezers van Fischer Z albums en dan blijft ook gelijk de uitspraak van Shackinup niet zomaar in de lucht hangen.

Ik zal nog maar laten zitten de opmerking dat ik John Watts er van langs heb gegeven. Per slot van rekening heb ik geschreven dat ik vond dat hij beter niet meer de naam van Fischer Z had kunnen gebruiken en daar weegt eeuwige lof inzake de eerste drie albums van Fischer Z natuurlijk niet tegenop.

Ik citeer alleen mjuman. Dit bedoel ik ook. Meer niet. Ik heb het niet over waarheid, ik heb het over meningen ventileren zonder te luisteren.

Verder ga ik niet meer in discussie. Het is zinloos en ik word toch maar voor waarheidscommissie uitgemaakt. Klets. Ik bots nooit met mensen hier. Op 1 na, kennelijk.

In eerste instantie reageerde ik m.n. op de laatste alinea van de post van musician:

Ik vond dat wel erg kort door de bocht en reageerde daarop. Ik zal niet mijn hele tekst herhalen; de essentie daarvan lijkt me dudielijk, maar wel dat deel wat uit zijn context werd gelicht en waaraan een andere intentie (min of meer een soort ‘QED’) werd gegeven dan de door mij beoogde:


Geschreven op een moment dat de honger zich aandiende heb ik een neologisme gehanteerd dat überlollig was en aan de sterke kant. Wat ik beoogde te zeggen - een punt dat ik wel vaker maak - is dat bij muziek het aantal waarderingen voor een album geen enkele indicatie hoeft te zijn voor de kwaliteit. Een album met weinig stemmen hier, hoeft geen slecht album te zijn, en een album met veel stemmen hoeft niet per definitie goed te zijn. Sterker nog: ik heb albums toegevoegd hier die ik erg mooi vind, maar waarop nog steeds geen enkele stem is gegeven ook mijn eigen niet; ik ben nl niet zo'n fanatiek stemmer. Niet te snel iets aannemen dus, obv stemgedrag hier.

Mijn opmerking naar Musician draaide dus veel meer om een aansporing naar hem om idd dat album dat Dazzler aandroeg te gaan draaien; iets wat ik zelf ook zal doen. Overigens is het een bekend gegeven dat wij - mensen - op basis van een enkele aanname soms beslissingen nemen die we lang laten doorwegen. Die handelwijze staat aardig beschreven in Malcolm Gladwell - Blink, The Power of Thinking without Thinking.

Een beetje lacherig wilde ik dus musician manen om niet veel aan te nemen. Overigens ben ik nog steeds van mening dat Watts net als Weller een begenadigd songwriter is en ik kan me ook helemaal vinden in de typering van Dazzler: "die werkelijk prachtige vocale lijnen van John Watts en bitterzoete socio-politieke teksten."”

Het verschil tussen Paul W. en John W. is dat bij de een het engagement voorop staat en bij de ander de persoon. Beide zijn haarscherpe observatoren en chroniqueurs en dat is een gave die je niet snel kwijtraakt (al glipt er bij beiden wel eens mindere song tussendoor). Kortom , een pleidooi om ook het latere werk eens te beluisteren.

Zeker, ik hou hier op deze site alleen maar pleidooien om muziek te gaan luisteren, daarin zijn wij het geheel eens.

Ook over de kwaliteiten van John Watts in zijn algemeenheid niet anders dan lof. Ik ken niet alles (zoals in mijn eerste bericht al geschreven), maar wat ik ken is goed.

Daarnaast, en daar kun je je dan over verbazen of niet, mag ook best worden geconstateerd dat er toch een behoorlijke aanhang was in de jaren 79, 80 en 81 en dat die voor een groot deel, toch in ieder geval in Nederland, vervolgens is verdwenen. Die aanhang (waaronder ikzelf) zorgde voor grote verkopen van de eerste drie Fischer Z albums, langdurige verblijven in de albumcharts en ook een paar singles in de Top 40.

De vraag waarom veel platenkopers na Red skies over paradise zijn afgehaakt blijft een boeiende maar het antwoord is altijd speculatief.

Ik kan geen zaken ontdekken waar wij het niet over eens zijn.


Je hebt geen woord van Mjuman geciteerd. Je haalde zijn bloemlezing met eigen woorden volledig uit z'n verband en toen daarna om een uitleg van je beweringen werd gevraagd gaf je niet thuis. Enfin, ik zal het maar laten zitten.

Ik zal toch ook nog eens op zoek naar later werk van Watts, per slot van rekening vond ik met name Word salad een ware sensatie. Misschien vind ik dat gevoel nog eens terug.

Ik ken die discussie ergens van ... The Sex Pistols en wat er vandaag van over blijft.

Het is toch doodnormaal dat groepen maar een tijdje in de spotlights staan?
Op het juiste moment door een major label gepromoot ... zo overkwam ook Fischer-Z.
Daarom kochten vele mensen in de lage landen hun albums.

Slechts 1 op 10 mensen koopt een plaat bewust.
Die 9 anderen springen mee op de trendy trein van het moment.

Vandaag werkt Watts in eigen beheer met een heel trouwe schare fans.
Hij bereikt zijn publiek nog steeds. Na het optreden van OMD in de AB een maand geleden
werden er flyers uitgedeeld voor een optreden van Fischer-Z door zijn fanclub.

Ik begrijp niet goed waarom musician die open deur blijft intrappen.
Elke band kent zijn piekmomenten, zijn topjaren. Het zijn enkel de allergrootste
die het langer uitzingen. En dan heb je een hele reeks rasartiesten die op een eigen elan
doorgaan. John Watts en Fischer-Z behoren al meer dan 30 jaar tot die categorie.

Laat ik zwijgen van alle bands die er meteen de brui aan gaven
omdat ze zonder de steun van een platenfirma hun lucht niet meer gebakken kregen,
laat staan aan de man konden brengen. Dat Fischer-Z nog zoveel albums gemaakt
heeft na de gloriedagen pleit mijns inziens in hoofdzaak voor de kwaliteit.

Nee hoor Dazzler, je hoeft hier echt geen vermeende diskwalificatie van talenten te zoeken.

Als we er van uit mogen gaan dat de kwaliteit verder niet ter discussie staat mag je best eens roepen: "hee, waar is iedereen gebleven??"

Ik verbaas mij namelijk wel altijd over de absentie van kopers, vooral als die er in het verleden altijd wel geweest zijn. Bij tijd en wijle kan ik mij er zelfs wild aan ergeren, een nieuw meesterwerk van een band waar in het verleden mensen voor in de rij stonden en nu een handjevol.

Nogmaals, ik zeg er helemaal niets mee inzake de kwaliteit van een album, want dan schrijf ik wel een recensie, het is meer een onder de aandacht brengen van een goed album en een oproep aan iedereen die in het verleden de artiest wél heeft ondersteund.

Vaak tegen beter weten in maar ach, als ik het niet doe, wie wel?

Nou ... er kwamen ondertussen nieuwe bands met een nieuw geluid bij
en dan dicteert de geldbeugel vaak dat we het nieuwe geluid voornemen op het oude.

Dat is toch allemaal heel normaal, vind ik.

Het is juist dankzij een site als MuMe en een klokkenluider als musician
dat we mensen weer op het spoor van het verborgen goud kunnen zetten.

Noem het Fischer Z, The Cry of whatever, het is en blijft toch vooral muziek van John Watts. De muzikanten die er om heen hingen hadden een aandeel, maar geen grote. Watts is het enige lid van Fischer Z die blijvend is. Hij selecteerde de leden per nieuw CD/ lp afhankelijk van het geluid die hij wil produceren. Dat is zijn werkwijze al vanaf World Salad, En dat doet hij vandaag de dag nog steeds. Bij John Watts staat hetgeen hij wilt doen voorop, hitnoteringen of verkoopcijfers staan bij hem onderop zijn verlanglijst. Het zal wel een enorme einzelganger zijn, die mr Watts.

De enorme discussie in december 2010 heeft iedereen hier kennelijk uitgeput, want sindsdien heeft niemand meer iets geschreven over dit album. Maar ik heb net de eerste drie Fischer-Z's weer eens gedraaid (ja, ook ik ben niet meer aan John Watts-solo begonnen), en ik sluit me aan bij musician hierboven: een uitstekende kant 1 (met de eerste drie nummers als hoogtepunten), en een stuk mindere kant 2. Sterker nog, ik vind de laatste vijf nummers echt abominabel, met de nepreggae van Haters, die flauwe oplopende akkoordjes in het refrein van Four minutes in Durham (with you) en het totaal nietszeggende Limbo (later nog eens onsterfelijk gecoverd door Dirk Scheele op zijn Liedjesspeeltuin-CD als Hobbeledibeledabeledom : " Hobbeledibeledabeledom… Hobbeledibeledabeledom… Hobbeledibeledabeledo-ho-ho-hom… Danse!!!").

Gelukkig zou de revanche niet lang op zich laten wachten, zoals divart hierboven ook al stelde.

Ben ik de enige die Crazy girl een enorm zwoel nummer vindt?