Elvis Presley - Elvis Presley (1956)

Al bij al een ok plaatje met mooie nummers op. Maar toch heb ik zo'n beetje een wrang gevoel. De meeste nummers zijn namelijk niet van hem en het origineel is in mijn gevoel wel altijd een pak beter. En dan moet ik altijd denken dat hij zo de goede muziek van de zwarten moest overbrengen aan de blanke man. Deze was namelijk te close minded om naar de zwarten hun muziek te luisteren. Ergens vind ik dat spijtig. Maar ja, Elvis honoreert hier wel de zwarte muziek een beetje, daar ben ik wel blij om. Maar er zijn in mijn gevoel zoveel betere artiesten vanuit zijn tijd die de roem en succes toen niet kregen door hun huidskleur.
Natuurlijk zijn er ook heel wat supermooie liedjes van Elvis zelf en hij verdient het succes dat hij gekregen heeft. Voordat ik hier op de tenen van enkele elvis-liefhebbers trap, toch even duidelijk maken.
3 sterren maar dat kan misschien nog groeien aangezien de teller hier nog maar op 5 staat bij het aantal keer beluisteren van dit album.

Net als Stijn beoordeel ik alleen het originele album. En eerlijk is eerlijk: Elvis kon inderdaad niet meer dan zingen. Maakt hem dat minder interessant dan Carl Perkins en Chuck Berry?

Nee! Want wat hij doet (zingen) kan hij in mijn ogen een heel stuk beter dan deze heren. Enkel Little Richard komt qua rock n roll geluid in de buurt. Sterker nog, wat ik van hem ken bevalt mij maar al te goed.

Van Elvis heb ik ook het een en ander op CD maar in tegenstelling tot 98% van alles wat ik luister ben ik steeds maar weer geneigd verzamelaars op te zetten. Dit album vind ik lekker weg luisteren maar het gros van zijn werk is voor mij te wisselvallig.

Okee, okee, het debuut van Elvis Presley en tegelijkertijd ook het onstaan van de rock 'n roll dus. Bij het beluisteren van dit album krijg ik niet het idee dat Elvis doorhad wat ie allemaal aan het doen was, maar dat het toentertijd superlekker klonk, wil ik wel geloven. En dat het invloedrijk is geweest uiteraard!

Ook nu is deze plaat prima weg te luisteren. Het album is wel een allegaartje geworden, telkens denk ik naar een heel ander soort nummer te luisteren. Niet heel vervelend hoor, alleen ik heb continu moeite met dat stemgeluid van Elvis. Het is gewoonweg niet mooi en dan met name bij de langzamere nummers als ie ook nog de irriterende vibratostem opzet. Topnummers vind ik trouwens Blue Suede Shoes en Just Because, die rocken de pan uit. Minder vond ik het zenuwslopende Tutti Frutti en die trage nummers.

Elvis Presley van Elvis Presley klinkt nogal rommelig geproduceerd, wat overigens niet zo vreemd is wanneer je realiseert dat de helft van het album van een volledig andere opnamesessie komt. Het neemt niet weg dat deze plaat een prachtig fundament is wat betreft liedjes. Als je debuut nummers als Tutti Frutti, Blue Suede Shoes, I Got a Woman en Blue Moon bevat is het niet zo vreemd dat je de gehele tijd weet te boeien.

heartofsoul, leuk dat je op Elvis' sterfdag een plaat van hem met een 5.0 beoordeeld. En bart1989, leuk dat je tot inzicht bent gekomen.

Het is altijd lastig om nu te kunnen inschatten hoe vernieuwend bepaalde albums destijds geweest moeten zijn. Het debuut van Elvis klinkt met oren van nu heel wisselvallig en erg matig geproduceerd (sommige nummers klinken alsof ze in een badkamer zijn opgenomen). Maar het blijft een leuke korte plaat, die swingt en de variëteit van Elvis al laat zien. Persoonlijke favorieten zijn 'I love you because' en uiteraard 'Blue suede shoes'. (2/1001, 3,5*)

Een ware klassieker, dit debuut van Elvis Presley. In 28 minuten 36 seconden brengt hij twaalf liedjes ten berde, maar na dat kleine halfuur ben ik wel weggeblazen door 's mans kunnen. Elvis laat horen dat hij veel aankon, niet alleen als rock 'n roll-zanger, maar ook het wat tragere, romantischer klinkende werk wordt hier niet geschuwd. I Love You Because is daar wellicht het beste voorbeeld van; een waar pareltje!

Toch zijn het de vinnige songs, met heel wat swing en schwung, die het meest tot de verbeelding spreken. Ik kan me zeer levendig inbeelden dat, toen dit in de jaren '50 uitkwam, de luisteraar na opener Blue Suede Shoes alles wat hij eerder in z'n leven had gehoord onder de mat veegde. Hetzelfde geldt, in iets mindere mate, voor I Got a Woman en Tutti Frutti, hoewel Little Richard Elvis een jaartje later met hetzelfde nummer op grandioze wijs de loef zou afsteken; zijn versie van één der meest ultieme rock 'n rollsongs is onovertroffen.

Mensen die niet helemaal bekend zijn met Elvis (bestaan die dan wel?), kan ik dit album met veel warmte aanbevelen, evenzeer zelfs als de meeste compilaties. Elk nummer op dit album zal namelijk wel een belletje doen rinkelen, wat deels ook de kracht is van deze plaat. Voor het overige is er maar één die hier de show steelt, en dat is Elvis.

4,5 sterren

Nummer 4 van de '1001 albums before you die' lijst die ik heb geluisterd, ouderwetse topper met een heerlijke Presley sound. (2/1001).

Eerder legendarisch dan ijzersterk. Elvis was niet de uitvinder van de rock 'n roll, maar was als één van de eerste blanke in het genre wel een grote ambassadeur die het genre groot maakte. Voor de gemiddelde blanke Amerikaan die geld had om muziek te kopen, was de stap van country/crooners/rockabilly naar deze rock n' roll snel gezet. Jongeren hoorden toen ook al ongetwijfeld r&b of blues in de pubs van zwarte muzikanten. We kunnen nu de impact wat schetsen, maar het is met de oren van nu wel moeilijker om de echte invloed van dit album te kunnen inschatten.

Elvis heeft nooit een eigen nummer geschreven en zocht al vanaf het begin muziek bij andere artiesten. Elvis ging die ook halen bij zwarte artiesten. Bekendste namen zijn hier Ray Charles (I got a woman) en Little Richard (Tutti Frutti). Zeker geen onbekende namen en ook die versies zijn vrij gekend. Maar toen minder bij het nog gescheiden blanke publiek in Amerika.

Als je echt kritisch bent is het album wat gedateerd en de productie soms wat achterhaalt. Maar langs de andere kant hebben nummers als Blue Suede Shoes en Tutti Frutti nog wel een jeugdige dynamiek.