Goldfrapp - Seventh Tree (2008)

Zojuist via de Luisterpaal gehoord en op zich wel een lekker rustig album om bij te chillen, waar iemand anders het misschien saai zal noemen. Die zangeres heeft een erg aangename stem en nergens wordt het echt irritant.

Vooralsnog 3, 0 sterren, het kan hoger worden na een aantal luisterbeurten.

Ben eerlijk kende het niet maar nu wel geweldig album hoor top dus voor mij en vier sterren gegeven

Na een paar draaibeurten toch maar een halfje erbij.

hij wordt steeds beter. Tipt nog steeds niet aan Felt Mountain maar gaat nu Goldfrapp's electropop albums ruimschoots voorbij. Voor mij nu 4,5*

Is er dan niemand die meer -zoals mij- op de electropop Goldfrapp kickt?

Vind ik ook wel fijn, maar de Goldfrapp van Felt Mountain en Seventh Tree bevalt me toch beter!

Goldfrapp verraste in 2003 vriend en vijand door de feeërieke folk van hun debuut ‘Felt Mountain’ in te ruilen voor de poppy electro van opvolger Black Cherry. Na op het twee jaar later uitgebrachte Supernature nog steeds duchtig gebruik te hebben gemaakt van dezelfde synths met retrorandje, passen ze nu het omgekeerde kunstje toe. Met hun vierde studioalbum ‘Seventh Tree' keren Alison Goldfrapp en Will Gregory terug naar de ingetogen sound van de begindagen.

Die terugkeer valt onmiddellijk op in ‘Clowns’, de sfeervolle opener van het album. In dit nummer doet Alison een beetje denken aan dat andere engelstemmetje, Katie Melua. Meteen daarop bewijst ‘Little Bird’ echter dat Goldfrapps charismatische frontvrouw vocaal nog heel wat meer te bieden heeft dan laatstgenoemde. Lichtelijk hees zingend verheft ze het op zich al erg mooi nummer (let op de ‘Strawberry Fields Foreve’r-achtige intro!) naar een nog hoger niveau. Ook in ‘Happiness’ flirt Goldfrapp met het sixtiesgeluid van The Beatles. ‘Road to Somewhere’ is het soort song waarmee we Goldfrapp destijds leerden kennen, en – hoe geweldig decadent de vorige twee albums soms ook waren – ook het soort song dat we de laatste jaren een beetje gemist hebben bij het duo. ‘Eat Yourself’ kabbelt eveneens aan een rustig tempo voort. Ondanks de charmant krakerig gemaakte vocalen, is het toch één van de mindere momenten van het album.

Dat kleine dipje wordt voortgezet in het aangename, maar ietwat duffe en te lang aanslepende ‘Some People’. Deze kleine inzinking wordt echter gauw vergeten wanneer de eerste single ‘A&E’ meteen daarop volgt. We hebben immers te maken met het zeldzame soort song dat het adjectief “adembenemend” een geheel andere dimensie geeft. In nog geen drieënhalve minuut wordt de luisteraar meegesleept in een schitterende, enigszins psychedelische muziekstroom die het folky aspect van het debuut weet te verenigen met het wijdse van de twee vorige cd’s. Alison zingt mooier dan ooit, en tekst en muziek gaan perfect in elkaar over. “I’m in a backless dress on a pastel ward that’s shining/Think I want you still, but there may be pills at work.” Of: “How did I get to accident emergency?/All I wanted was you to take me out high”, met een wanhopige nadruk op ”high". Hartverscheurend.

Het is een praktisch onmogelijke opdracht om een dergelijk prachtnummer te evenaren, maar ‘Cologne Cerrone Houdini’ houdt moedig stand. De cabaretière in Alison Goldfrapp komt weer naar boven, en ook de fluisterzang van Jane Birkin is niet ver weg. ‘Caravan Girl' staat redelijk los van al wat de band voordien ooit gemaakt heeft en is ook het meest poppy nummer van ’Seventh Tree’. Het gaat niet bepaald door merg en been, maar blijft wel voor de rest van de dag in je hoofd hangen. Zulke nummers zijn altijd prima om een wat breder publiek naar je toe te trekken, in de hoop dat ze ook de rest van je muziek zullen omarmen. Afsluiter ‘Monster Love’ is een beetje een domper op de euforie, want het is zonder meer het minste nummer op de plaat. Hier wordt ‘dromerig’ gewoonweg ‘saai’ en is ook het etiket ‘inspiratieloos’ niet misplaatst.

‘Seventh Tree’ is misschien wel het beste dat we tot dusver te horen hebben gekregen van het duo uit Bath. Ook al ligt de focus opnieuw op het sprookjesachtige waarmee ze hun carrière gestart zijn, het is duidelijk dat de twee muzikanten inmiddels veel meer in hun mars hebben dan acht jaar geleden. Het is nu al uitkijken naar wat de toekomst voor dit duo brengen zal.

4 van de 5 sterren voor deze mooie plaat!

http://www.digg.be/articles.php?id=2232

Ik gooi er een halve ster bovenop.

Nooit gedacht dat ik vele jaren nadat ik de radio uitzette als hun m.i. irritante nummer 'Train' langskwam, positief onder de indruk ben van deze plaat. (ver)WARME(nde) muziek ten top!

Opvallende plaat. Alhoewel ik de uptempo electro van Goldfrapp ook wel kon waarderen, bevalt deze me ook erg goed. Warme, ingetogen plaat die bij mij associaties met bv. Kate Bush oproept.

de eerste van goldfrapp die me precies over de ganse lijn kan boeien. een heerlijk laidback sixties gevoel gemixt met wat kate bush en cocteau twins. prachtplaatt voor een lazy sunday afternoon

Eerste beluistering valt me nog niet mee. Had me, na de twee kansloze electroreut onderzettertjes, voorgenomen om Goldfrapp links te laten liggen maar vergelijkingen van deze plaat met het fraaie Felt Mountain deden mij anders beslissen. Maar waar die plaat mij gelijk pakte, deed dit me, zo op het eerste gehoor, nogal slapjes en weinig avontuurlijk aan. Ik moet ook zeggen dat het opportunistische geklungel met stijlen me zwaar valt. Geloofwaardigheid als integere act komt hier wat mij betreft toch wat onder druk te staan.

Ik vraag me af wat het voor zin heeft om een plaat te beoordelen van een band die je bij voorbaat al niet leuk vindt? Beoordeel gewoon de muziekstijl die je aanspreekt. Dan hebben andere mensen er ook iets aan. Als er één band is die iedere keer weer iets speciaals weet te maken dan is het Goldfrapp. 4 sterren dus!

Dit is wederom een volstrekt uniek Goldfrapp album. Een band met durf! Niet blijven hangen op oude successen, maar blijven ontwikkelen, dat is hun motto. Vandaar wat mij betreft de volle 5 sterren. Lekkere relaxte muziek, mooie composities en een unieke sound. Bijna net zo goed als Hooverphonic

no way. goldfrapp is pakker origineler, beter en afwisselender dan hooverphonic. en hooverphonic heeft alex callier; zowaar de meest walgelijke, arrogante, hautaine dorpsidioot uit het belgische muzieklandschap.

Tja...en Goldfrapp heeft Alisson Goldfrapp die qua arrogantie en hautain gedrag ook wel een paar punten scoort terwijl Geike van Hooverphonic weer een lieve schat is

Arrogantie is een non-issue. Het gaat om de muziek.
Goldfrapp is afwisselender, maar dat geldt ook voor het niveau van de muziek. Hooverphonic is op alle fronten constanter. Einde discussie

Een paar keer beluisterd nu, en luistert zeer lekker weg. Stuk voor stuk lekkere deuntjes, met als huidige favorieten 'A&E' en 'Caravan Girl'. M'n eerste kennismaking met Goldfrapp, en nu ben ik ook zeer benieuwd naar de andere platen, ook al verschillen die zo erg van deze, als ik iedereen mag geloven.
Al bij al dus weeral een goeie plaat in m'n collectie toegevoegd.
4 sterren

verrassend album van Goldfrapp, na Black Cherry had ik het eigenlijk wel gehad met dat opgeilende elektro gekreun.
Dit is weer eens iets anders, maar ik moet zeggen. Twee a drie keer beluisteren is wel weer genoeg, wordt er niet bepaald warm of koud van, maar op de achtergrond kan ik het wel hebben.
Staan wel een aantal prima nummers op. Clowns, Cologne cerrone houdini, allerlaardigst

ik ken geen vroeger werk, maar dit staat me erg aan eigenlijk, ik begin op 4*

Eerste Goldfrapp-album dat ik luister. Ik vind het heel lieve en schattige muziek, en dat is voor mij zowel het sterke als het zwakke punt van deze plaat. Sterk in de zin dat het sfeertje dat Goldfrapp hier neerzet me opzich prima bevalt, maar zwak in die zin dat het wat mij betreft wel iets venijniger had gemogen hier en daar. Ik zet voorlopig in op een "veilige" 3,5*, en dat kan nog stijgen of dalen, afhankelijk van hoe de sterke en zwakke kanten van deze plaat zich nog gaan ontwikkelen.

erg charmante plaat met hier en daar een paar uitblinkers. ik ben al fan van goldfrapp sinds eind felt mountain, begin black cherry (toen was ik 12), en het bevalt me prima.
live zijn ze ook erg goed, vooral dat opera gedoe bij utopia.

leuke plaat, mooie cover en beter dan supernature.

hoogtepunten:
Eat Yourself
Cologne Cerrone Houdini
Caravan Girl

dieptepunten:
Little Bird
Monster Love

De foto op deze hoes doet mij denken aan een cokesletje uit Surrey, UK die ik 5 jaar geleden op de camping in Cap-d'Agde Frankrijk heb ontmoet., echt als 2 druppels water.

Gelukkig hadden we beiden dezelfde hobby en was het toch een leuke en ....... vakantie. Zij kon heel goed en heel hard Mull of Kintyre van Paul McCartney zingen, en wel om 4 uur 's nachts als heel de camping lag te slapen en zuipen kon ze ook., beter dan ik.

Louise, ik wist niet dat je nu zangeres bij Goldfrapp bent geworden, ik hoop wel dat je kukident gebruikt, anders valt je gebitje er iedere keer uit als je aan het zingen bent. Je vriendin Amy Winehouse heeft het trouwens ook ver geschopt.

PS: Ik hoop dat je die tattoo met mijn naam van je arm hebt gehaald.

Nee... ben er niet zo van gecharmeerd van dit nieuqwe album van Goldfrap. Tis te ingetogen en tewijnig dance / electro invloeden....Soms is terug gaan naar de basis goed soms ook niet in dit geval dus het laatste jammer maar helaas.

Zaterdag gezien op Motel Mozaique in Rotterdam. Ondanks de volle zaal nog een zitplek met heel goed uitzicht weten te bemachtigen. Ik heb echt van iedere minuut genoten, echt een heel mooi optreden wat naar mijn mening niet beter had kunnen zijn!

Later hoorde ik van mensen dat ze het saai vonden omdat er te weinig dance en electronische invloeden in voorkwamen. Omdat dit het eerste album van Goldfrapp is wat ik luister en het ook heel goed vind, en dus niks anders dan dit verwacht had, vond ik het prima! Kan me voorstellen dat anderen liever wat meer van de vorige albums gehoord zouden willen hebben.

A&E klinkt vrij ontspannen, ik hoop maar niet dat het met het hele album zo is, dan kon het nog wel eens een flinke tegenvaller worden.. Supernature en Felt Mountain bevielen hier goed, deze ook maar eens proberen dan

Goldfrapp is weer eerder irritant dan muzikaal op dit album, maar wel zwaar respect voor de dude in die clip Happiness.

totaal oneens, maar dat verwondert me niet naar je andere stemmen kijkend. deze staat momenteel stevig in mijn top 10, ik denk niet dat hij er dit jaar nog uitvalt.

Volgens mij zit dit album muzikaal beter in elkaar dan hun voorgaande Dance/Electro uitspattingen, maargoed.

Goldfrapp kende ik alleen van haar samenwerking met Orbital en van haar debut, een plaat die ik impulsief kocht nadat ik 1 keer Utopia had gehoord. Helaas bleek het voor mij een lichte telleurtelling, want hoewel ik er een paar aller aardige nummers op vond, heeft het mij nooit echt goed kunnen boeien. Een kleine tijd geleden zag ik haar weer bij Jools Holland, en omdat de nummers mij wel aan spraken, besloot ik dit laaste album te bemachtingen. Het album vervolgens op mn I -Pod gegooid, met in de veronderstelling het maar eens later rustig de kans te geven. Dit is een opzet die ik meestal met nieuwe, nog te ondekken albums toepas. Helaas gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat er maar weinig albums die kans ook krijgen. Het komt dan ook vaak voor dat een album na een paar mini luistersessies weer word verwijderdt. Niet omdat het mij dan nog niet heeft weten te pakken, maar vanwege ruimte gebrek. Bij dit album zag ik het zwaar in voor Goldfrapp, want ik ging er toch vanuit dat ik het misschien te saai zou vinden.
Toch is er een klein wondertje gebeurdt. De eerste keer dat ik begon te luisteren was ergens midden in de nacht, omdat ik vaak slaap problemen heb en daardoor moeilijk in slaap kan komen. Ik werd direct gegrepen door de warme en fantasierijke sfeer waarin dit album je laat baden. Ik geloof dat ik toen tot het 4 e nummer was gekomen , en ik kan me nog steeds herrinneren dat ik dacht "..he! ook dit nummer vind ik weer mooi...'' ,net voordat Goldfrapp me rustig in slaap suste .
De volgende nacht weer het zelfde verhaal. Weer slaap problemen. Dus weer een date met Alison. Ik besloot om maar gelijk bij nr. 4 te beginnen, om te tjekken of ik het echt wel zo mooi vond, als ik mij dacht te herrinneren. En weer werd ik aangenaam verrast door de lieflijke en dromige wereld waar ik rond geleid werd.
Nu ben ik weer een paar nachten verder en de band die ik met Alison heb is inmiddels uitgegroeid tot een mooie en intieme relatie. Ze heeft me betovert en door haar spell vrees ik de lange nachten waar ik word voorheen getijsterd werd door de vloek die slaapeloosheid heet een stuk minder. Ik ben me er wel goed van bewust dat overdag een stuk van de magie verloren gaat, voor mij geld dan ook dat dit album zn eigen moment ( s'nachts dus) nodig heeft om volledig tot zn recht te komen. Maar dan vind ik het ook echt genieten !
Toch nog maar eens een keer dat eerste album een kans gaan geven....

klinkt goed tot nu toe. zal hem nog maar een paar keer beluisteren.. tot nu toe 3.5