Whitesnake - 1987 (1987)

Het zijn beide uitstekende songs, maar zonder die songs was het ook al een heel sterk album, hoor! (Dit was trouwens het allereerste album, dat ik ooit kocht op L.P.. (L.P.? Wat is dat? ))

Leuke cd, ben zelf niet zo'n hele grote fan van dit soort hardrock, maar deze cd bevalt me wel, met name de wat hardere nummers, al die (power)ballads tussendoor beginnen me na een tijdje te vervelen.

Heerlijk, die galmende drums .

Heerlijk hardrockalbum met een afwisseling van rockers en ballads, met spetterend gitaarwerk van John Sykes. Het is wel een gepolijst album, maar dat doet niks af aan de kwaliteit. Ik zelf vind het hun beste/mooiste.

1987 is gewoon het beste whitesnake album. Goede tracks en erg goed geluid. Coverdale is ijzersterk op deze plaat.

Inderdaad ijzersterk album. Mijn broer had het vroeger op LP maar ik heb het nu eindelijk maar eens voor mezelf aangeschaft op CD. En het geheel met heel wat schitterende toppers en geen enkel zwak moment is nog beter dan ik dacht.

Ik was van plan hierop te antwoorden met een parafrase uit The Good, the Bad and the Ugly: Never heard a voice so talented wasted so badly. En wat de meeste van de voorgaande albums betreft houd ik dat staande.
Aan dit album begon ik met lage verwachtingen. Ik kende alleen Here I go again en Is this love, waar ik al 20 jaar ongelooflijk de pest aan heb. Over de eerste heb ik het al gehad (zie Saints and Sinners); de tweede is een travestie van hardrock. Hardrock moet vol met emotie zitten: agressie, wanhoop, melancholie maar alsjeblieft niet die tenenkrommende zoetsappigheid, die bedoeld is om 15-jarige meisjes daar te kietelen waar mannen van over de 35 helemaal niet aan mogen komen. In Suriname wordt zulks niet voor niets softrock genoemd, in de stijl van Bon Jovi en The Scorpions zeg maar.

Maar. MAAR. Een hele grote, dikke vette MAAR. Here I go again en Is this Love zijn absoluut niet representatief. Verdomd als het niet waar is, 1987 is een heel belangrijk album, het is de schakel tussen Led Zeppelin en Metallica en dan wel beide bands op hun best. Dat is bv heel goed te horen op Still of the Night, dat enigszins doet denken aan Black Dog. De riff had echter niet misstaan op Metallica's The black Album, terwijl Coverdale huilt als Robert Plant rond 1970. Dat is een unieke en verrassende combinatie, eentje die het goed doet ook.
Oude ideeën in een nieuw jasje - hier mag Whitesnake zich met recht progressief noemen.
Zonder die ellendige twee nummers had ik misschien wel de volle mep gegeven.

Het is niet voor niets dat Whitesnake met dit album doorbraak. De opvolger is te klinisch om dit niveau te halen.

Klopt. En het songmateriaal op deze plaat is gewoon ijzersterk. Toch denk ik dat Whitesnake vooral meeprofiteerde van bands als Bon Jovi en Europe die op dat moment doorbraken.

Whitesnake valt bij mij in de Categorie Europe, Bon Jovi, Foreigner, Def Leppard, Motley Crew en tal van andere jaren 80 "hardrock" bands met van die slijmerige ballads en van die truttige videoclips met van die verwijfde kerels.
Jammer voor Coverdale.

Thuurke, hiermee vind ik je Whitesnake tekort doen betreffende dit album: denk gewoon die stomme clips weg (je hebt gelijk, zo fout en cliché als toen maar kon) en luister nog eens naar wat hier op staat, want hier staan vele sterke songs op. Ook al door toedoen van gitarist John Sykes staan hier vele heavy nummers op, althans voor Whitesnake toch. Veel luisterplezier!

Hier heeft Sir Spamalot gelijk in naar mijn mening; het album wordt qua beeldvorming soms wat té gemakkelijk 'weggedrukt'.

idd, temeer whitesnake in tegenstelling tot alle ander door thuurke genoemde bands al jaren (vanaf 1977) aan de weg timmerden maar kreeg mede door de toen steeds populairder wordende stroom commerciele hardrock een herleving, surfte daar op mee en leverde een prima plaat als dit af

Ik deel niet echt de enthousiaste verhalen hier, wat mij betreft is dit album typische jaren '80 (glam)metal: Het luistert prima weg, maar het is niks unieks in mijn oren. Wel ben ik onder de indruk van de productie: het album knalt echt heerlijk uit je speakers en met name de gitaar klinkt vet (maarja, een goede productie maakt niet meteen een goed album). Uitschieters hierop zijn voor mij Still Of The Night, Give Me All Your Love en Is This Love.

Verreweg de beste Whitesnake plaat. Een spetterende plaat die met recht een klassieker genoemd mag worden. De nummers zijn erg goed, Coverdale is in topvorm, net als Sykes op gitaar. Dit is Whitesnake zoals ze horen te klinken. Good to be Bad is bij lange na niet zo goed. Jammer dat de heren Coverdale en Sykes niet meer door 1 deur kunnen. Geef toe; Wie had niet gehoopt op een reunie tussen die twee?
Een minpunt bij Coverdale vind ik de zwaar onvolwassen teksten. We hebben het hier over een man van rond de zestig die nog steeds over puberliefde heeft. Kom op, zeg!
Het schijnt dat, toen nog engineer, Bob Rock verantwoordelijk is voor de sound van Sykes. Daarom heeft Sykes hem gevraagd als producer op zijn eerste Blue Murder plaat.

ten tijde van deze plaat was coverdale 36

heel goede plaat. Is op punten wel iets achterhaald, maar was destijds een lekker stevige rockplaat. Het klinkt anno 2009 iets meer als popmuziek. Wat vooral doorklinkt zijn de goede bedoelingen welke positief op het eindresultaat uitwerken.

Een hele goede plaat en dan maar 2,5 waarderen?

Toch maar een halfje eraf gedaan. 1 t.e.m. 6 zijn ijzersterk (4,5*), daarna zakt het wat in, met nog een enkele échte uitschieter onder de vorm van Here I Go Again, tevens Whitesnake's enige #1-single in de VS. Maar toch, die 7 nummers vind ik dan ook écht goed, en van groepen met een dergelijk image krijg ik normaal gezien spontaan de tyfus. Mijn lievelingsgroep reageerde tegen zulke bands indertijd, maar toch verschijnt er een grote, goedaardige glimlach op mijn gezicht als ik één van Whitesnake's "glam"-nummers hoor.

IJzersterke cd! Geen zwakke nummers wat mij betreft. Uitschieters zijn er ook: Straight from the heart, looking for love en natuurlijk here I go again en is this love.

je vergeet still of the night, toch wel whitesnakes topper van deze plaat

Inderdaad niet als uitschieter genoemd. Maar hoort natuurlijk bij de sterkere nummers van deze plaat.

Toch blij dat ik die met You're Gonna Break My Heart Again heb gevonden. Goed album, maar ik vind het van stijl iets te glad. Er zitten wel veel goede liedjes tussen, maar ik vind Here I Go Again van '82 toch beter. En wat ik dan weer niet wist, is dat ze van die zelfde cd ook Crying in the Rain in een nieuw jasje gestoken hebben. Ook die vond ik beter in de oude versie.

Ja, heb ik ook een beetje. In het begin vond ik in de ballads een paar heerlijke tripsongs voor de zonovergoten dagen, nu zijn ze meer als tripsongs op weg naar dromenland. Ik skip ze tegenwoordig.

Wat staan hier goede nummers op zeg, met als uitschieters: Is This Love, Here I Go Again en Still Of The Night. Vooral Is This Love vind ik super, geweldige zwoele sfeer hangt erin dat nummer, komt met name door die mooie gitaarsolo... 5*****

Whitesnake of in de volksmond 1987 is een werkelijk spetterende plaat die al het andere werk van de band/man volledig in de schaduw zet. De belangrijkste factor hiervan is wel John Sykes. Zijn duidelijke stempel op de songs en het gitaarspel voeren hier wel de boventoon. Het moddervette geluid is ook om van te smullen. Wat komen die mokerslagen van Dunbar hard aan met dit geluid.

Een remake van Here I Go again vind ik wat overbodig maar de remake van Crying In The Rain is toch wel om van te smullen met die buitengewoon spannende solo. 1987 is een must voor de melodieuze hardrockliefhebber.

De afgebeelde hoes hier is de hoes van de Amerikaanse versie en de tracklisting is die van de Europese versie.

Ik bezit beide versies. De wand op de Europese versie is wat blauwiger dan op de afbeelding hier.

De tracklist op de Amerikaanse versie is als volgt:

1. Crying in the Rain
2. Bad Boys
3. Still of the Night
4. Here I Go Again
5. Give Me All Your Love
6. Is This Love
7. Children of the Night
8. Straight for the Heart
9. Don't Turn Away

Terecht dat You're Gonna Break My Heart Again en Looking For Love wel op de Europese versie zijn bijgesloten. Het zou zonde zijn als die op de plank waren blijven liggen.

IJzersterk album en ook ik vind dit Whitesnake's beste! Het album knalt je speakers uit met die drumsound, heerlijk! En Sykes heeft een uniek gitaargeluid (luister maar eens naar het debuut van Blue Murder als je dit album goed vindt) wat perfect bij deze muziek past!
Voor mij staat er geen enkel slecht nummer op! Oké, de singles zijn al helemaal grijs gedraaid maar toch, het zijn natuurlijk geweldige nummers!! Still of the night is voor mij het hoogtepunt. Wat een song!! Al dat gezeik dat het gejat is van Led Zep, who cares!?? Het nummer is ongelooflijk strak en vet! De extra nummers die wel op de cd versie staan zijn ook prima te pruimen!

Whitesnake is net zo'n band als Black Sabbath, als je het mij vraagt.
Elke plaat heeft een andere bezetting.

Aynsley Dunbar (oa Journey) drumt hier, maar soms lijken de drums eerder uit een doosje te komen.

John Sykes is een uitmuntend gitarist (kende hem alleen van Thin Lizzy).

Misschien is het opverpoppie geluid van de plaat meer de schuld van Keith Olsen en Mike Stone. Eerstgenoemde kennen we van Fleetwood Mac, Saga en Magnum.
Mike Stone kennen we van Queen.
Poprock dus.
Met een andere producer (zeg Paul O'Neill van Savatage bjiv.) had de plaat meer metal geklonken.

Ik las overigens dat ze 60 drummers hadden afgewerkt alvorens met Aynsley aan de slag te gaan.

Wat mijn opmerking over Black Sabbath betreft. Dat geldt ook voor Rainbow, Dio en Ozzy. Deze vijf bands/acts wisselden om de haverklap muzikanten onderling uit.
Er zal een hoop geld verdiend zijn, door die lieden

Voor een poprock plaat vind ik het geluid best aan de zware kant. Het middenstuk van het recyclede Crying In The Rain durf ik best met droge ogen metal te noemen.

Ik had het meer over de productie.
Heb ik wel vaker met jaren tachtig metal-albums.
Pas vanaf de jaren 90 worden de prodcuties wat vetter.
Ik houd niet zo van dat Def Leppard-achtige drumgeluid.

John Mutt-Lange (zo heet ie geloof ik) had ook zo'n slechte smaak in produceren.

In de jaren 90 klonken platen weer wat directer. Meer een livegeluid. Toch hou ik wel van van die pompeuze producties uit de jaren 80. Een soort nostalgisch gevoel krijg ik ervan. Het drumgeluid kon wel wat beter inderdaad. Maar 1987 klinkt desondanks zwaarder dan Pyromania of Hysteria.