Whitesnake - 1987 (1987)

Er zijn uitzonderingen inderdaad. Ik moet zelf nu denken aan Use Your Illusion II van GnR. Civil War begint ook rustig, maar het werkt wel omdat er een bepaald opbouw inzit, het wordt steeds ruiger. En er staan best veel balladachtige nummers op dat album, daarom voelt Civil War als een mooie blauwdruk voor wat nog komen gaat. Maar bij Whitesnake 1987 is het toch wel 75% up-tempo knallers, dus dan doen we niet aan voorspel, we're just gonna slide it in.

Ben ik trouwens de enige die benieuwd is wat er gebeurd na de fade out van Don't Turn Away? Sykes begint dan net aan een heel gaaf atmosferisch gitaarstuk wat niet erg Snakeiaans aandoet, eerder iets wat bijv. The Edge van U2 zou spelen. Had wat mij betreft nog wel wat langer mogen duren of verder uitgewerkt mogen worden.

Ik heb nooit het nut van fade-outs begrepen.

Het zal in sommige gevallen luiigheid zijn vermoed ik, een echt goed einde verzinnen zal niet altijd even makkelijk zijn. En dan heb je nog van die producers die er van overtuigd zijn dat het nou eenmaal zo hoort

In het geval van Don't Turn Away had het intro ook weer een mooie afsluiter kunnen zijn. Iron Maiden deed dit vaak en ik vind dat wel mooi.

Maarja het album zat nog in de afrondende fase toen Sykes vertrok. Misschien waren dit soort details anders wel verder uitgewerkt. Ik heb wel eens in een interview gelezen dat Sykes tijdens de opnames al aanvoelde dat de samenwerking niet lang meer zou duren. Hij besloot toen alle gitaarpartijen maar zo snel mogelijk op te nemen omdat anders iemand anders het wel zou doen. Oftewel, dan was het dus niet bij dat ene solootje van Vandenberg gebleven...

Gin On The Rocks had ook een mooi ballad-achtig nummer op hun 2e plaat als opener (edit: oh ja de 1ste was een EP), werkte ook wel voor mij. Maar ook omdat het een ietwat lang uitgerekt nummer was. Ah ja, smaken verschillen.

Het ligt er ook aan of het nummer zich er ook voor leent of niet. Don't turn away is een nummer dat uitermate geschikt is voor een fade out. Het is echt een fraai staaltje muzikale perfectie waarin alles op z'n plaats komt. Je hoort het ik ben razend enthousiast over dit nummer. Die fade out heeft alles, het beukende drumwerk, de gitaarakkoorden die je in tweeën snijdt. En op jou eerdere reactie terug te komen. Nee je bent de enige niet, ik hoor dat gitaartje na die fade out ook. Het lijkt wel op dat gitaarloopje van het intro van Where the streets have no name van U2. Het doet mij ook zeker denken aan The Edge, dit terzijde. Maar om terug te komen op fade out. De band met de aller slechtste fade out is een Nederlandse band : Het goeie doel met in elk geval 2 nummers : België en Alles geprobeerd. De mooiste fade out - ik noem er 3- dat is uiteraard Whitesnake met Don't turn away, Queen met Love of my life en Moody Blues met Nights in white satin met dat strijk orkest op het einde vermoedelijk is dat de albumuitvoering want die uitvoering hoor je niet vaak. De fade out is een andere manier om een nummer te beëindigen dan de standaard manier die vrij vaak gebruikt wordt.

Ben het met je eens dat in sommige gevallen een fade out goed kan werken. Vooral als het voelt alsof het eeuwig kan doorgaan, zoals bijv bij Stargazer van Rainbow. Wat betreft Dont Turn Away, ook daar ben ik het met je eens dat het een geweldig nummer is. Het klinkt iets anders dan de rest vh album, niet dat dat erg is, integendeel, maar dat maakt het juist geen geschikte opener vind ik. Dat gitaarloopje van het intro van Where the streets have no name hoor ik er ook in ja. Zou Sykes zich hebben laten beinvloeden? Ik betwijfel het eerlijk gezegd, dan zou het een ouder U2 nummer moeten zijn. De fade out vind ik bij dit nummer juist een beetje frustrerend omdat ik het gevoel heb dat er nog meer in zat. Maar zo beleven we het allemaal weer op onze eigen manier en dat is vooral leuk om met elkaar te delen.

Ik heb nooit het probleem begrepen dat sommigen met fade-outs hebben. Het is gewoon een manier om een nummer te beëindigen, met een open einde. Ik geef toe dat dit niet altijd even geslaagd gebruikt wordt, maar nummers zonder fade-out eindigen ook niet altijd even geslaagd.

Gin On The Rocks eens even aangeslingerd op jijbuis. Klinkt niet verkeerd zeg. Destijds helemaal langs me heen gegaan. Dank voor de tip!

Volledig eens!!!! op zich mooie ballads zeker The Deeper the love. Maar het is de gitaarsolo's die beide nummers naar beneden halen. Vai soleert veelal tussen de 15e fret (Hoge G) en de 24e fret (hoge E) snaar 1 en snaar 4: 15e fret (F) en 24e fret (D) op de eerste 4 snaren E.B.G.D en alles wat er tussen ligt. uitgaande van de standaard E tuning, maar dit terzijde. De gitaarsolo's in de ballads van 1987 vind ik persoonlijk beter omdat er meer gevoel in ligt. Now you're gone en The deeper the love hadden heel anders en beter geklonken als Sykes nog de gitarist was geweest. En Sykes/Vandenberg was naar mijn mening een droom gitaartandem geweest voor Whitesnake en was misschien wel net zo goed geweest als het latere gitaartandem Beach/ Aldrich uiteraard is dit speculeren. Maar helaas is dat niet meer mogelijk Sykes is niet meer onder ons. Goedkope aftreksels vind ik deze nummers absoluut niet.

De vraag is of ze dan uberhaupt bestaan hadden aangezien Vandenberg Sykes verving. En ja beide heren samen in Whitesnake zou vast erg gaaf zijn geweest. Maar zo liep het niet en we weten niet wat voor nummers ze dan geschreven zouden hebben. Maar het had sowieso beter uitgepakt dan het tandem Vandenberg/Vai vermoed ik. Vai's stijl paste niet bij Whitesnake.

Boek met een open einde

toen ik de tekst las, had ik al een sterk voorgevoel dat het Jiskefet is. En dat bleek inderdaad het geval te wezen. Hilarisch vergeten humor, de humor die anno 2025 zo verschrikkelijk wordt gemist. De humor van toen is nu grotendeels verdwenen door de woke samenleving maar ook de social media speelt hier een kwalijke rol. Gelukkig hebben we You-tube nog!!!!!

Jiskefet op YouTube. Onvoorstelbaar dat dit allemaal zomaar mag in de woke samenleving.

Ja het zijn rare tijden. Gelukkig worden we bij het luisteren naar Whitesnake nog niet gearresteerd door de woke politie. Zolang ze de Lovehunter hoes maar niet te zien krijgen natuurlijk...

Op die hoes zou dan wel eens enige kritiek kunnen komen. Zo gaat dat in de dictatuur van nu, terwijl Scorpions in de vrije jaren '70 zonder enig probleem met de hoes van Virgin Killer wegkwam.

Ja en je hebt nu veel meer die cancelcultuur en dus zelfopgelegde censuur. Door dat domme gedeug is er geen nuance meer mogelijk. Iets als Lovehunter zou het nu echt niet meer overleven denk ik.

Virgin Killer was wel van een wat ander kaliber natuurlijk

Ik zou niet weten waarom niet.

Het zit hem vooral in de combinatie met Coverdales teksten natuurlijk.

... en de slang zelf representeert ook wel een bepaald lichaamsdeel uiteraard...

Oei, dat kan niet meer hoor. Zo'n slang en dan die teksten. Vandaag moeten mannen hun bek houden en beffen.

Zoals ons aller filosoof Marco ooit eens zei: even slikken en weer doorgaan.

Op een nwobhm pagina waar ik zit op fb mogen leden hun exemplaren van Death Penalty van Witchfinder General niet meer showen. Want tieten.

Maar goed, we dwalen af. Ik vind Don't Turn Away ook echt een fraaie ballad. Een fade out is voor mij geen turn off.

Ja die vraag heeft mij ook vaak bezig gehouden. Net als Sykes een fraai stukje inzet (solo zou ik het niet willen noemen) wordt ie weggedraaid. En nu je het zegt; het heeft wel wat weg van The Edge inderdaad. Zou er nou echt nergens een versie rond slingeren waar het nummer nog even doorgaat? Of hebben ze na 26 heruitgaves alles wel zo'n beetje uit de krochten der archieven getoverd?

Zelfs Kiss kwam weg met dat dubbele SS teken in hun logo terwijl er ook nog een Jood in de band zit (Gene Simmons) maar die vond het blijkbaar wel kunnen. Volledig mee eens het contrast tussen de vrije jaren 70 en de beklemmende en beperkende samenleving van nu is enorm te noemen.

De bliksemschichten in het Kiss-logo waren en zijn in de VS altijd al minder controversieel. WOII staat daar verder weg van de mensen. Zie ook het Slayer über Alles shirt dat destijds niet meeging op de Europese tour.
Maar owee als er ergens tieten te zien zijn. Dat is daar wel controversieel.

Ik weet niet wat dit met 1987 te maken heeft, maar vond het wel leuk om te melden. Het maakt de tongen los, zullen we maar zeggen.

Ik heb net even naar de evolution versie geluisterd. We horen daar geen fade out maar een vrij abrubt einde. Live is het nummer naar mijn weten nooit gespeeld, ook niet door Sykes. Denk dat ze het dan wel wat verder uitgebouwd zouden hebben.

Met alle berichten uit maart ben ik 1987 gaan herbeluisteren. Voor velen hét album van Whitesnake, zo vond ook mijn broer die 'm destijds aanschafte en de cd nog altijd in de kast heeft staan. De elpee was op de terugtocht en dit was zijn tweede cd, na Guns N’ Roses’ Appetite for Destruction uit hetzelfde jaar. Ik hield het nog bij vinyl.

Op de hoes zien we het nieuwe logo, maar een vriend kocht de elpee met op het label nog het oude logo met de slang. Fans en media waren wild-enthousiast: zie bijvoorbeeld bij MuMe-thread Oordelen van dazzler. Hij plaatste een deel van de recensie die Hans van den Heuvel schreef.

Ik was echter minder enthousiast omdat er met Crying in the Rain en Here I Go Again maar liefst twee heropnames op stonden: zónde! Ik wilde nieuwe liedjes. Zelfs tekstueel was er gesleuteld: in Here I Go Again niet meer "Like a hobo I was born to walk alone" (1982, Saints & Sinners) maar "Like a drifter". Bovendien vond ik zowel het gitaar- als het drumgeluid (basdrums!) te wollig.
Plus dat ik leed aan een oneigenlijk sentiment: het was onwerkelijk dat één van mijn favoriete bandjes – tot dan toe alleen bij ‘ons hardrockers’ bekend - nu plotseling zo megapopulair was. Gelikte videoclips op tv en zelfs in Nederland hitparadesuccessen. Whitesnake was "van iedereen". Raarrr...

Ach, natuurlijk deed het er niet toe dat ik voorgangers Saint & Sinners en Slide It In prefereerde. Het vernieuwde Whitesnake stootte onverwacht plotseling door naar de absolute top en bereikte wat Coverdales voormalige Deep Purple-bandmaatje Ritchie Blackmore niet was gelukt. Die had vanaf 1979 met Rainbow tevergeefs gepoogd om door te breken in de VS.
1987 bleek een onbetwiste mijlpaal in de historie van Whitesnake en de hardrock in het algemeen, waarbij dat genre de verkoopcijfers van pop haalde. Dat gunde ik Coverdale na alle jaren buffelen.

Nieuwe nummers die ik omarmde: Bad Boys, Give Me All Your Love, Children of the Night en You're Gonna Break My Heart Again. Niet mijn favoriet (te langzaam) maar vernuftig in elkaar geknutseld is Still of the Night; zoals het stillere deel met de hi-hat vanaf 2'01" - opeens herken ik plotseling iets van Zeppelins Whole Lotta Love. Coverdale zingt er ma-gi-straal en qua snelle gitaarsolo's valt er steeds weer veel te genieten. Dank u John Sykes!

Na drie jaar wachten op de nieuwe Whitesnake werden mijn verwachtingen niet ingelost, mede door mijn voorkeur voor een hardere productie waarin de gitaren en drums feller van zich afbijten. Dat gevoel is gebleven. Mijn waardering van een 7,5 (3,5 ster) is daarmee wat lager dan die van de heren hierboven.

Mijn broer is het overigens nog altijd met mij oneens: de beste Whitesnake ooit volgens hem.

Fluister je broer maar in z'n oor dat het beste album van Whitesnake toch echt "The Purple Album" is.

Paul Stanley is ook een jood. Zijn moeder is via Amsterdam naar Amerika gevlucht voor de nazi's.

Het concentratiekamp waar de moeder van Gene zat werd op 4 mei 1945 bevrijd door de Amerikanen onder leiding van General James B. Thayer (vader van Tommy Thayer), vandaar de diepe band tussen Gene en Tommy. Heeft niks met Whitesnake te maken.....