Whitesnake - 1987 (1987)

Ik deel niet echt de enthousiaste verhalen hier, wat mij betreft is dit album typische jaren '80 (glam)metal: Het luistert prima weg, maar het is niks unieks in mijn oren. Wel ben ik onder de indruk van de productie: het album knalt echt heerlijk uit je speakers en met name de gitaar klinkt vet (maarja, een goede productie maakt niet meteen een goed album). Uitschieters hierop zijn voor mij Still Of The Night, Give Me All Your Love en Is This Love.

Moet eerlijk bekennen dat ik Whitesnake vooral gaaf vind door hun cliché volle rock nummers zoals Children Of The Night, nummers die een tikkeltje fout zijn maar wel super gaaf! Straight for the Heart is voor mij trouwens daarentegen een nummer wat mij helemaal niks doet en te veel leunt op het refreintje.
Een nummer als Still of The Night is 1 van de aller beste rock nummers OOIT, toen ik die riff jaren geleden voor de eerste keer hoorde moest ik die met man en macht leren op gitaar, want als je dat kan voel je je super!!

En toch..... Ondanks de neverending ruzie tussen vooral Sykes met Coverdale(volgens mij wil Coverdale het graag achter zich laten)en Coverdale’s tanende stem, zou ik het een prachtige afsluiting vinden van de carrière van beide heren om nog 1 keer op tour te gaan en de fans eindelijk te geven dat wat ze willen: 87 gespeeld door Sykes met Coverdale.
Zal niet gebeuren, maar het zou de ultieme afsluiting van WS zijn, vind ik. Mocht Corona het ooit nog toe gaan staan natuurlijk. Al krijg ik heel erg de indruk dat John Sykes al lang en breed met pensioen is. Die man lijkt vd aardbodem verdwenen.

Met alle berichten uit maart ben ik 1987 gaan herbeluisteren. Voor velen hét album van Whitesnake, zo vond ook mijn broer die 'm destijds aanschafte en de cd nog altijd in de kast heeft staan. De elpee was op de terugtocht en dit was zijn tweede cd, na Guns N’ Roses’ Appetite for Destruction uit hetzelfde jaar. Ik hield het nog bij vinyl.

Op de hoes zien we het nieuwe logo, maar een vriend kocht de elpee met op het label nog het oude logo met de slang. Fans en media waren wild-enthousiast: zie bijvoorbeeld bij MuMe-thread Oordelen van dazzler. Hij plaatste een deel van de recensie die Hans van den Heuvel schreef.

Ik was echter minder enthousiast omdat er met Crying in the Rain en Here I Go Again maar liefst twee heropnames op stonden: zónde! Ik wilde nieuwe liedjes. Zelfs tekstueel was er gesleuteld: in Here I Go Again niet meer "Like a hobo I was born to walk alone" (1982, Saints & Sinners) maar "Like a drifter". Bovendien vond ik zowel het gitaar- als het drumgeluid (basdrums!) te wollig.
Plus dat ik leed aan een oneigenlijk sentiment: het was onwerkelijk dat één van mijn favoriete bandjes – tot dan toe alleen bij ‘ons hardrockers’ bekend - nu plotseling zo megapopulair was. Gelikte videoclips op tv en zelfs in Nederland hitparadesuccessen. Whitesnake was "van iedereen". Raarrr...

Ach, natuurlijk deed het er niet toe dat ik voorgangers Saint & Sinners en Slide It In prefereerde. Het vernieuwde Whitesnake stootte onverwacht plotseling door naar de absolute top en bereikte wat Coverdales voormalige Deep Purple-bandmaatje Ritchie Blackmore niet was gelukt. Die had vanaf 1979 met Rainbow tevergeefs gepoogd om door te breken in de VS.
1987 bleek een onbetwiste mijlpaal in de historie van Whitesnake en de hardrock in het algemeen, waarbij dat genre de verkoopcijfers van pop haalde. Dat gunde ik Coverdale na alle jaren buffelen.

Nieuwe nummers die ik omarmde: Bad Boys, Give Me All Your Love, Children of the Night en You're Gonna Break My Heart Again. Niet mijn favoriet (te langzaam) maar vernuftig in elkaar geknutseld is Still of the Night; zoals het stillere deel met de hi-hat vanaf 2'01" - opeens herken ik plotseling iets van Zeppelins Whole Lotta Love. Coverdale zingt er ma-gi-straal en qua snelle gitaarsolo's valt er steeds weer veel te genieten. Dank u John Sykes!

Na drie jaar wachten op de nieuwe Whitesnake werden mijn verwachtingen niet ingelost, mede door mijn voorkeur voor een hardere productie waarin de gitaren en drums feller van zich afbijten. Dat gevoel is gebleven. Mijn waardering van een 7,5 (3,5 ster) is daarmee wat lager dan die van de heren hierboven.

Mijn broer is het overigens nog altijd met mij oneens: de beste Whitesnake ooit volgens hem.