MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Secret Affair - Glory Boys (1979)

mijn stem
3,75 (4)
4 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: I-Spy

  1. Glory Boys (4:24)
  2. Shake and Shout (3:33)
  3. Going to a Go-Go (3:02)
  4. Time for Action (2:42)
  5. New Dance (4:40)
  6. Days of Change (3:26)
  7. Don't Look Down (2:43)
  8. One Way World (3:24)
  9. Let Your Heart Dance (2:55)
  10. I'm Not Free (But I'm Cheap) (7:05)
  11. Soho Strut * (3:39)
  12. Sorry Wrong Number * (5:21)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 37:54 (46:54)
zoeken in:
avatar van RonaldjK
3,5
Bezig met het beluisteren van de albums achter mijn afspeellijsten met new wave, een stroming waarbinnen de nodige stijlen vallen, kom ik onverwacht van de tweede van het Amerikaanse Urban Verbs bij dit album. In de stapels recensies en artikelen die ik van Roxy6 kreeg, zat een knipsel uit een Oor van januari 1980, geschreven door Jan Libbenga over Secret Affair en Glory Boys. Een album dat hier met drie stemmen en nul berichten weinig bekendheid geniet, een groep die mij geheel onbekend was.

Libbenga noteerde: "Ian Page van de Britse modgroep Secret Affair gelooft heilig in de stroming die teruggrijpt naar de modmythe rond The Who en The Jam. 'Punk hield op te bestaan toen de tweede Clashelpee verscheen,' aldus Page. 'De modstroming groeit en groeit en dat zal voorlopig wel zo blijven. Mod lijkt een reactie op het uitstervende punkgebeuren. 'We hate the punk elite,' zingt Page in Time for Action".

Dat nummer had het in september '79 tot een Britse #13 geschopt, waarna het eveneens op Glory Boys te vinden Let Your Heart Dance in november #32 haalde en de elpee eind die maand meteen in z'n eerste week notering tot #41 kwam.

Shake and Shout heeft een baslijn die sterk lijkt op Gimme Some Lovin' van The Spencer Davis Group en als cover is er Going to a Go-Go, oorspronkelijk (1965) van Smokey Robinson and the Miracles. Waar bij de modbazen van The Jam de energie van punk klinkt, grijpt Secret Affair veel nadrukkelijker terug op de jaren '60.
Leuker vind ik de eigen nummers, zoals het vrij uitgesponnen New Dance waar sterker de herinnering aan The Who is. Liedjes waar een onbezorgde sfeer vanaf straalt, zoals het optimisme in Days of Change.
Vaak klinken blazers oftewel soulinvloeden. Extra benadrukt op bijvoorbeeld Don't Look Down en One Way World, dat warempel bij vlagen de kant van Dexys Midnight Runners opgaat. Geen wonder, zanger Ian Page speelt trompet en Dave Winthrop is de saxofonist van de groep. Anders dan The Jam of die andere modrockers The Chords.

Volgende halte in newwaveland is wederom van Secret Affair, te weten opvolger Behind Closed Doors van het jaar erna.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 16:38 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 16:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.