Urban Verbs - Early Damage (1981)

Mijn eerste albumtoevoeging
Ik heb deze op lp (is ook niet verkrijgbaar op cd) en hem al heel lang niet gehoord, maar binnenkort hoop ik weer een platenspeler geïnstalleerd te hebben. Ik weet wel dat er een paar aardig nummers opstaan en dat Terminal Bar een van mijn favorieten was. Het album is geproduceerd door Jeff Glixman en Steve Lillywhite, een bekende producer die o.a. met U2, Simple Minds, Psychedelic Furs, Big Country, Talking Heads en Ultravox heeft gewerkt.
Ik zou het onder new wave laten vallen. Vraag me af of er iemand is die het album kent...

Ik heb deze dus op lp, waarschijnlijk als enige... Daarom blijf ik helaas moederziel alleen hier, maar misschien zijn er toch wel meer mensen die dit wel eens willen horen. Laat ik hem dan hier gevonden hebben. Dit is toch niet in de winkels verkrijgbaar.

Ik heb het even snel opgezocht, want kon het niet aanzien dat je hier zo moedertsjiep (zo zeggen ze het bij ons in de streek) alleen stond

En wederom heb ik er geen spijt van, want het bevalt me allemaal wel. Uiteraard nog een aantal keren beluisteren vooraleer ik het een cijfer kan geven.

Nog wat weetjes:
- De leadzanger is Roddy Frantz, de broer van Talking Heads drummer Chris Frantz en ze worden dan ook wel vaak met Talking Heads vergeleken.. Ik moet zeggen, er is wel iets van aan (het experimentele karakter van de muziek, de afstandelijke zang,.)
- Ze hebben een vrouwelijke basspeelster (of moet ik kortweg bassiste zeggen ).

Het door haar bas gestuurde Acceleration is tot nu toe trouwens mijn favoriete
nummer tot nu toe.

Leuk dat je het opgezocht hebt freddze! Ik hecht altijd veel waarde aan je mening. Was op de hoogte van de link naar Talking Heads. Je kan de invloed van David Byrne ook wel weer enigszins horen aan de manier van zingen. Behalve wat jij noemt is het overigens totaal anders. Hun debuutalbum vind ik trouwens een stuk minder interessant dan deze plaat.
Fijn dat je een beter hoesje op de site hebt gezet ook trouwens. Dit was mijn allereerste toevoeging, was toen ook nog wat minder bedreven in het vinden van hoesjes e.d.

Het geluid van Urban Verbs doet me soms zelfs denken aan Jane's Addiction; terwijl zij ruim 10 jaar later actief waren.

Die ken ik alleen maar van zo'n hitje "Been Caught Stealing"... Zou dus verder niet weten.

Daar heeft het echt wel iets van weg. En ook al uit het magische jaar 1981.

Ja 1981, inderdaad magisch... en nog steeds zijn er nieuwe dingen te ontdekken uit dat jaar, ben ik van overtuigd.

Kende ze van het gelijknamige debuutalbum. "Subways" een gedreven opener; afgezien van de familieband met Talking Heads ook een vergelijkbare feel met hen: "More Songs about Buildings and Food"heeft hetzelfde neurostische-stadslevengevoel. "Fear of Music" en "Remain in Light" zijn dan weer heel anders en markeren de progressie van een band als Talking Heads.
Deze en de vorige zijn gewoon nog leverbaar als cd, o.m. via A****n.

BTW: Urban Verbs is weer bij elkaar: Acceleration

Op hun debuut staan nog nummers die enigszins met Talking Heads te vergelijken zijn, qua feel. Op deze plaat eigenlijk helemaal niet. Hun debuut vind ik eigenlijk niks aan, zeker niet vergeleken deze plaat, die toch wel een wat duister sfeertje heeft dat ik graag mag.

Zal wel een eenmalige of tijdelijke reunie zijn, denk ik.... hoop ik... Van een nieuwe plaat heb ik geen hoge verwachtingen meer.

Na 27 jaar is deze dan eindelijk ook op cd verschenen dit jaar! Uiteraard heb ik die maar in huis gehaald en ook nu weer blijft het een lekker plaatje.

Het jaar na het debuut verscheen Urban Verbs' opvolger en tevens zwanenzang Early Damage. Zanger Roddy Frantz met zijn zangstijl á la die van de Engelse Toyah Wilcox, schreef de nummers opnieuw met gitarist Robert Goldstein. Toetsenist Robin Rose levert de nodige bliepjes en bassiste Linda France en drummer Danny Frankel vormen de lenige ritmesectie om al deze invallen aaneen te smeden.

Na het korte en sferische introlied When the Dance Is Over begint het echt met Jar My Blood, dat drijft op een semi-Afrikaanse beat. De rol van percussie en groove is groter dan op het debuut, iets waar liefhebbers van Talking Heads blij van zouden kunnen worden, waarbij Frantz - broer van Talking Headsdrummer Chris - iets rechtlijniger zingt dan op het debuut. Bijkomend gevolg is dat de nummers gemiddeld wat langer duren dan voorheen, vaak een dikke vier of zelfs ruim vijf minuten.

For Your Eyes Only lijkt zeker níet op het Bondnummer van Sheena Easton en trapt kant 2 af, opnieuw klinkt dansbare gitaarwave. Soms eist France dankzij een flangereffect de nodige ruimte op met haar stuwende baspartijen, getuige bijvoorbeeld Business & the Rational Mind, waar ook de eigenzinnige gitaarpartijen van Goldstein opvallen.
In the Heat kent halverwege en tegen het einde aangename versnellingen met Frantz' roepzang, waarna de zeven minuten van Terminal Bar traag als een brede rivier stromen, ruimte biedend aan Goldsteins lange noten.

Waar ik onder de indruk was van het debuut, heb ik minder met de opvolger. Kwestie van smaak want Early Damage zit goed en origineel in elkaar.

Een Amerikaanse tour met Joy Division verviel door de dood van Ian Curtis. Dan maar zonder hen touren, maar omdat er geen zicht is op een nieuw platencontract verlaten Rose en France de groep; alleen France wordt vervangen en na een volgende tour die hen ook naar Italië brengt, stopt de groep. In 1995 en 2008 wordt nog eens opgetreden, tot nieuw werk komt het niet.
Roddy Frantz zou in 1983 opduiken bij Tom Tom Club, album Close to the Bone, waarmee een nieuw lijntje met de Talking Heads ontstond. Volgens Discogs bleef het daarna stil rond hem. Over Goldsteins muziekbestaan na Urban Verbs is evenmin veel te vinden, wél dat hij actief was als fotograaf.

Mijn reis door new wave kwam van het debuut van de Haagse Urban Heroes, ik vervolg met Engelse mod van Secret Affair.