Clark - Turning Dragon (2008)

Wat een ontzettende stoomwals van een plaat dit zeg. Enerzijds gruwelijke startstopbeats, bijna tot op het agressieve af, anderzijds toch ook nog behoorlijk melodieus op een haast lieve manier. Hier ga ik nog veel plezier aan beleven de komende tijd.

Van Clark had ik verder alleen Empty the Bones of You en een EP´tje dat ook die richting uitgaat, dus ik had nooit durven vermoeden dat ie iets dergelijks in zich had.

Vooralsnog een 4*, maar dit zit heel dicht tegen de 4,5* aan.

Beetje bizar: de eerste 18 berichten bij deze plaat komen in de eerste drie maanden, dan in de daaropvolgende anderhalf jaar nog maar drie berichten, en sindsdien al ruim vier jaar radiostilte. Hebben de echte liefhebbers en/of de Clark-watchers dit album onmiddellijk ontdekt en is er daarna geen vers bloed meer bijgekomen? Jammer, want dit is een lekker hectische sfeerplaat, half abstract half four-to-the-floor, maar kennelijk enigszins vergeten. Moet wel zeggen dat ik de algemene mening deel over de hoogtepunten hier: na de eerste vier nummers glipt mijn aandacht af en toe een beetje weg, en eigenlijk ben ik pas tijdens de laatste twee nummers weer geheel bij de les.
 

Ergggg onevenwichtig, spaarzame vette tracks en veel drijfzand. Een beetje zoals het gehele Warp label soms op me overkomt, al is deze plaat nog magerder.