Dave Holland Quartet - Conference of the Birds (1973)

okee dan...

Holland’s carrière kwam echt van de grond in 1967. Hij speelde met verschillende jazz bekende als: Coleman Hawkins, Ben Webster, en Joe Henderson. Op een avond in juli (1968)hoorde Miles Davis hem spelen in een nacht club in Londen. Davis die blijkbaar onder de indruk was van zijn spel, vroeg hem om mee te spelen in zijn band. Binnen 2 weken verhuisde Holland naar New York en speelde en tourde voor 2 jaar met Miles Davis. Hij is te horen op o.a. de volgende platen: In a Silent Way, Bitches Brew.

In 1970 verliet hij de Miles Davis band. In 1972 speelde hij met Stan Getz. In dat jaar was hij voor het eerst zelf band leider op het Album: Conference of the Birds. Sommige Critici claimen dat het album is geïnspireerd door de gelijknamige bloemlezing van Attar (1117). De band bestaat uit: Dave Holland (bass); Anthony Braxton, Sam Rivers (fluit, sax en reeds (ik weet niet hoe het instrument in het nederlands heet)) Barry Altschul (marimba, percussie).
De kracht van Conference of the Birds ligt bij Rivers en Braxton, die prachtig soleren. Nergens klinkt het geforceerd of uit patroon. Holland’s Composities zorgen voor een gevarieerde ruimte tussen, Expressie en Avant-garde. De vrije groep Improvisatie van Q&A is zeker iets wat ik wil benoemen.
Één van de abstractere nummers, van het album is Four Winds. Op het titel nummer lijkt de fluit bijna meditatief te werken, ook Atschull komt hier prachtig naar voren.
Zoals zoveel dichters, schilders en musici laat verwijst Holland naar de vrijheid van het geluid van de volgels.
Al Hoe wel Holland zegt dat hij niet geïnspireerd is door Attar, vond ik de volgende tekst wel van toepassing op dit album:

Fractions, from which they split and whither fall
As Water lifted from the Deep, again
Falls back in individual Drops of Rain
Then melts into the Universal Main.

Attar

(voor wie ook intresse heeft in het gedicht:
http://www.sacred-texts.com/isl/bp/bp01.htm)

Leuk om alle positieve reacties hieronder te lezen. Heb het ook geluisterd in trant van het jazzalbum van de week en op mij komt het eigenlijk over als pretentieloos geneuzel in de rondte. Er is geen lijn te bekennen, zowat elke instrument irriteert me en als ik vogels wil horen dan ga ik wel in de lente naar buiten.

Waarschijnlijk is dit soort jazz niet voor mij weggelegd, dus ik twijfel nog of ik wel of niet moet stemmen.

Ik vind Conference of the Birds een geweldige titel voor een plaat als dit. Naast de inderdaad overduidelijke associatie met vogels, dacht ik ook aan een soort tribute-verwijzing naar Charlie Parker (bijnaam 'Bird', toch?); met de blazers zo duidelijk op de voorgrond.

Aanvankelijk had ik enige weerzin om deze plaat in te wisselen voor Thomas Chapin's Anima (er kan maar één heel album op mijn mp3 speler), want ik was erg tevreden met Thomas en had al gehoord dat dit een 'moeilijk album' was. Inmiddels bemerk ik al best snel gewenning en zelfs enige verknochtheid aan dit album. Wat ik geweldig vind, naast de solo's zelf, is het echt adembenemende inspelen op elkaar. Zoals bij Four Winds het laatste thema weer bij elkaar komt: geweldig. Je voelt de aanloop; er is - via de muziek zelf - een soort van overleg gaande alvorens het thema weer inzet. De bas speelt daarbij ook een hoofdrol. De baspartij, altijd belangrijk voor mijn oordeel, is sowieso geweldig gedurende het hele album.

Het titelnummer verdient ook duidelijk vermelding: voor wie die hele vrije blazerij allemaal niet jedat is: luister in elk geval nummer 3: toch een geweldig staaltje .. ja, wat eigenlijk? In elk geval een stukje bluesfolkjazz dat elke progrocker zou moeten kunnen waarderen.

Q&A is natuurlijk het vreemdste nummer, maar ook die skip ik nog niet na een paar keer draaien. Elk nummer heeft verder wel zo zijn charmes. Een mooie om te hebben leren kennen, en ik kan me wel voorstellen dat dit een classicstatus heeft.

Deze plaat stond al een hele tijd op mijn "nog te luisteren" lijst en ik ben blij dat ik dat, dankzij jazzalbumvandeweek, nu eindelijk heb gedaan. Wat een fijne plaat! Bij het geconfereer van de vogeltjes in Q&A kan ik een glimlach niet onderdrukken. Het geïmproviseer van Braxton en Rivers (tot nu toe onbekende namen voor mij) is oorstrelend en spoort mij aan om ander werk van deze heren op te zoeken. Het leuke aan deze plaat vindt ik dat het allemaal toch een vrij complexe toestand is, maar het lijkt allemaal zó makkelijk tot stand te komen. Het glijdt er gewoon moeiteloos uit.
Ook de percussie is erg bijzonder, en heb ik op deze manier nog niet in jazz horen toegepast. Zijn er andere platen met dergelijke percussie?
De opname kan mij erg bekoren. De plaat klinkt schitterend, heel open en ruimtelijk. Net alsof je écht in het bos loopt.
Gelijk een 4.5, waarom ook niet... ik voel dat dit een vaste waarde gaat worden.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door korenbloem:

Het is een beetje zwart-wit, maar ik ben een beetje op een tocht op jacht naar ‘de nieuwe The Black Saint and the Sinner Lady’ (moet andere albums van Charles Mingus nog beluisteren trouwens, misschien maar eens doen ). Eigenlijk is dat een metafoor voor mijn jazz ontdekkingstocht. Het is een tocht waar ik mezelf nou niet bepaald op gestort heb, maar langzaam maar zeker maak, af en toe eens een (meestal volgens korenbloem of Ataloona) pareltje beluisterend en telkens weer tot de conclusie komend dat het prima muziek is die vrijwel altijd op een voldoende kan rekenen, maar nooit echt een hoge beoordeling krijgt. De enige uitzondering hierop is tot nu toe dus het eerder genoemde album van Charles Mingus. De volgende stap die ik hierin maak is dankzij korenbloem in het Niels Tip-Topic: weet het Dave Holland Quintet wél zo te overtuigen als ik hoop ooit overtuigd te worden door een jazz album? Het antwoord is, misschien helaas, niet volmondig ja, maar het heeft me zeker wat dingen geleerd over jazz en een soort primeur voor dat genre (zoals ik zo uit zal leggen) en is absoluut bevallen.

Wat direct opvalt, intrigeert en bevalt is de ‘achtergrondinstrumentatie’ (de bas en percussie dus). Waar die op de meeste jazzalbums die ik ken een soort onveranderlijke basis op de achtergrond vormt waarover de, meestal, blaasinstrumenten hun ding kunnen doen, hebben ze hier veel meer een eigen leven en een belangrijke rol, Q & A is hier het beste voorbeeld van. Misschien is dit net zoiets als zeggen: “leuk dat ze gebruik maken van samples” bij een hiphip album (even voor de duidelijkheid: ik ken dus nog maar erg weinig jazz), maar mij viel dat positief op. Het maakt de muziek extra interessant en spannend.

Zoals ik al zei heeft dit album een ‘primeur’ op jazzgebied, het bevat namelijk het eerste nummer die mij echt raakt zoals ik hoopte dat jazz mij ooit eens zou raken. Dat zwevende gevoel… ach, jullie kennen het wel Het gaat hier om het werkelijk prachtige titelnummer. Die is dus niet alleen interessant, want er gebeurt van alles, maar ook nog eens oprecht mooi. De rest van het album raakt me niet zoals dat nummer, maar is alleszins erg fijne muziek. Sterk ook is de balans die ze hebben gevonden tussen gestructureerd en ongestructureerd. Het bevat spanning die ik mis in te ‘brave’ jazz en is toch niet dusdanig structuurloos dat het in de oren klinkt als een verzameling onsamenhangende noten. Gewoon een erg fijn album dus. Maar, om even terug te komen bij het begin, de ‘nieuwe’ The Black Saint and the Sinner Lady is het niet en het eerste jazz album dat mij écht betoverd ook niet. Misschien is jazz gewoon niet voor mij weggelegd op een manier waarop het voor sommigen is weggelegd, wat inhoudt dat ik er wel degelijk van kan genieten, maar ik zie me er nog altijd geen 4,5 of zelfs 5 sterren aan geven. Zo ook voor deze niet, al verdient het natuurlijk een prima cijfer voor een prima plaat.

3,5*