Dave Holland Quartet - Conference of the Birds (1973)

Een prachtige plaat. Jammer dat er verder nog niks bij staat

En nu zijn we wel wat wijzer?

okee dan...

Holland’s carrière kwam echt van de grond in 1967. Hij speelde met verschillende jazz bekende als: Coleman Hawkins, Ben Webster, en Joe Henderson. Op een avond in juli (1968)hoorde Miles Davis hem spelen in een nacht club in Londen. Davis die blijkbaar onder de indruk was van zijn spel, vroeg hem om mee te spelen in zijn band. Binnen 2 weken verhuisde Holland naar New York en speelde en tourde voor 2 jaar met Miles Davis. Hij is te horen op o.a. de volgende platen: In a Silent Way, Bitches Brew.

In 1970 verliet hij de Miles Davis band. In 1972 speelde hij met Stan Getz. In dat jaar was hij voor het eerst zelf band leider op het Album: Conference of the Birds. Sommige Critici claimen dat het album is geïnspireerd door de gelijknamige bloemlezing van Attar (1117). De band bestaat uit: Dave Holland (bass); Anthony Braxton, Sam Rivers (fluit, sax en reeds (ik weet niet hoe het instrument in het nederlands heet)) Barry Altschul (marimba, percussie).
De kracht van Conference of the Birds ligt bij Rivers en Braxton, die prachtig soleren. Nergens klinkt het geforceerd of uit patroon. Holland’s Composities zorgen voor een gevarieerde ruimte tussen, Expressie en Avant-garde. De vrije groep Improvisatie van Q&A is zeker iets wat ik wil benoemen.
Één van de abstractere nummers, van het album is Four Winds. Op het titel nummer lijkt de fluit bijna meditatief te werken, ook Atschull komt hier prachtig naar voren.
Zoals zoveel dichters, schilders en musici laat verwijst Holland naar de vrijheid van het geluid van de volgels.
Al Hoe wel Holland zegt dat hij niet geïnspireerd is door Attar, vond ik de volgende tekst wel van toepassing op dit album:

Fractions, from which they split and whither fall
As Water lifted from the Deep, again
Falls back in individual Drops of Rain
Then melts into the Universal Main.

Attar

(voor wie ook intresse heeft in het gedicht:
http://www.sacred-texts.com/isl/bp/bp01.htm)

Holland beschikt hier over een line up waar je bij je debuut als leider alleen maar van kan dromen. Rivers en Braxton waren destijds op hun instrumenten toonaangevende improvisators. Op Conference of the birds kleuren deze kanonnen lang niet zover buiten de lijntjes als ze op hun eigen werk nog wel eens plachten te doen, maar houden ze zich daarentegen ook zeker niet in, waardoor een avontuurlijke plaat ontstaat die de wat onervarener luisteraar toch nog de nodige houvast biedt. Tevens maken de frisse composities van Holland en het spelplezier, dat er duidelijk vanaf spat, dit werkje tot een waar genot voor het oor. Een echte jazzclassic dus!

Ps. korenbloem: 'reeds' staat voor rietinstrumenten, d.w.z. de instrumenten met een rietblad in een mondstuk: saxofoon, klarinet, etc.

Jazzalbum van de week:

While in London i had an apartement with a small garden. During the summer around 4 or 5 o'clock in the morning, just as the day began, birds would gather here one by one and sing together, each declaring its freedom in song. It is my wish to share this same spirit with other musicians and communicate it to the people.

Dave Holland


Een ieder die een krantenwijkje in een vogelrijke omgeving heeft gehad zal zich het kakofonisch geluid van door elkaar zingende zangvogels herkennen.

Zo bont wordt het gelukkig niet, toch is dit geen jazz voor personen die kwaliteit afmeten aan het meefluit/neurie gehalte...als dat je maatstaf is, zoek ergens anders...

Voor de overige personen: Prachtig album met een perfecte balans tussen abstractie en structuur, ruimte en massa, fijne percussie en scheurende sax, etcetc blablabla... (ben niet zo goed in het vertalen van mijn muziekbeleving naar droge woorden)

Ik heb dit album in bezit, heb er ook de tijd voor genomen om het mezelf eigen te maken, en ik heb het uiteindelijk 5* gegeven Dat betekent dat het naast de muzikale kwaliteiten die ik denk te horen, mij ook werkelijk weet te raken. Het album bevat dus ook een emotioneel component......vrijheid misschien ?

prachtalbum 5*

Klinkt erg goed tot nu. Ik kan er inderdaad wel inkomen dat hij zich (deels) heeft laten inspireren door vogels. Vooral in het tweede nummer, waar ik op momenten een hele voliere zie in gedachten. Het laatste nummer doet me dan weer denken aan een moment in mijn jeugd. We waren met een rubberboot een rivier aan het afvaren toen we plots een familie zwanen tegekwamen. De moeder zwaan voelde zich op een of andere manier aangevallen en begon onze boot te belagen. Daaraan terugdenkend was dit de perfecte soundtrack voor dat moment geweest.

Precies! Dat lijkt net een klankpalet van een vogelrijke omgeving. Heel mooi gedaan.
Net heb ik hem maar weer een paar keer opgezet. Verbazingwekkend sterke balans tussen fraaie melodieën en improvisaties.

Leuk om alle positieve reacties hieronder te lezen. Heb het ook geluisterd in trant van het jazzalbum van de week en op mij komt het eigenlijk over als pretentieloos geneuzel in de rondte. Er is geen lijn te bekennen, zowat elke instrument irriteert me en als ik vogels wil horen dan ga ik wel in de lente naar buiten.

Waarschijnlijk is dit soort jazz niet voor mij weggelegd, dus ik twijfel nog of ik wel of niet moet stemmen.

Nou maak je me toch nieuwsgierig, heb als lebowskietje jarenlang de Volkskrant rondgebracht en het vogelconcert was elke ochtend weer goed voor veel gelukzaligheid. Ik zal deze eens luisteren...

Ik vind Conference of the Birds een geweldige titel voor een plaat als dit. Naast de inderdaad overduidelijke associatie met vogels, dacht ik ook aan een soort tribute-verwijzing naar Charlie Parker (bijnaam 'Bird', toch?); met de blazers zo duidelijk op de voorgrond.

Aanvankelijk had ik enige weerzin om deze plaat in te wisselen voor Thomas Chapin's Anima (er kan maar één heel album op mijn mp3 speler), want ik was erg tevreden met Thomas en had al gehoord dat dit een 'moeilijk album' was. Inmiddels bemerk ik al best snel gewenning en zelfs enige verknochtheid aan dit album. Wat ik geweldig vind, naast de solo's zelf, is het echt adembenemende inspelen op elkaar. Zoals bij Four Winds het laatste thema weer bij elkaar komt: geweldig. Je voelt de aanloop; er is - via de muziek zelf - een soort van overleg gaande alvorens het thema weer inzet. De bas speelt daarbij ook een hoofdrol. De baspartij, altijd belangrijk voor mijn oordeel, is sowieso geweldig gedurende het hele album.

Het titelnummer verdient ook duidelijk vermelding: voor wie die hele vrije blazerij allemaal niet jedat is: luister in elk geval nummer 3: toch een geweldig staaltje .. ja, wat eigenlijk? In elk geval een stukje bluesfolkjazz dat elke progrocker zou moeten kunnen waarderen.

Q&A is natuurlijk het vreemdste nummer, maar ook die skip ik nog niet na een paar keer draaien. Elk nummer heeft verder wel zo zijn charmes. Een mooie om te hebben leren kennen, en ik kan me wel voorstellen dat dit een classicstatus heeft.

Nog wat vaker beluisterd en een groeiertje is het ook niet voor mij. Jammer! en op weg naar het volgende jazz album van de week.

En dan een dag later een 1/5 uitdelen. Ik volg je even niet, hoor.

Ja, naja, het is lastig. Ik heb het album meerdere keren in z'n geheel beluisterd dus kan ik stemmen. Maar vraag me af of dat wel zo eerlijk is omdat het niet zo mijn ding is. Ik bedoel: ik ga ook niet schaken als ik kan voetballen.

Maar je hoeft geen top schaker te zijn, om te weten of het spel wat voor je is of niet

Neen, maar een topvoetballer ben ik ook niet.

Maar even over het album en stem dus. Heb nu die stem staan, maar kan zijn dat het morgen weer weg is Twijfel is een lastig euvel.

Nogmaals: je kunt van groente houden, maar als je totaal geen spruitjes lust kun je ze ook niet beoordelen...de uitslag is altijd negatief.

Ik ga ook geen moderne R&B beoordelen...ik ben me goed bewust dat mijn ideeen omtrent dat genre totaal geen waarde hebben voor de liefhebbers.

Jij vind het toch ook niet leuk als jouw favoriete R&B albums (onterechte) lage waarderingen krijgen van metalfreaks...dat zijn toch gewoon zinloze acties ? die neem je toch niet serieus ?

maar als jij het van belang blijft vinden om lage cijfers bij de wat vrijere improvisaties neer te blijven zetten (ook al hebben we het hier over jazz...)...prima!!.

Nee, dat is inderdaad zo. Daarom ook mijn twijfel of nou wel of geen cijfer neer moet zetten. Zo heb ik dit album meerdere malen in zijn geheel beluisterd en is het me niet bevallen dus is het gegrond laag te stemmen.
Aan de andere kant ik hieruit concluderen dat dit niet mijn "groente" is en het dus beter is als ik er niet op stem.

Maar als we op MuMe ook rekening moeten houden met anderen bij elke stem lijkt me ook weer wat ver gaan.

Haal bij deze m'n stem wel weg.

Nu ga ik er ook wat van zeggen.

Het is toch duidelijk dat Reijersen er niet op uit is om dit genre of deze artiest naar beneden te stemmen? Hij heeft serieus geluisterd, stelt zich toch bescheiden op en ik wil dan zijn mening - ook getalsmatig - zeker wel horen. Hij stemt niet op status of reputatie, maar op eigen oordeel. Ik wilde maar dat meer mensen dat zo integer deden als hij.

Ik vind het daarnaast ook wel logisch dat een album als dit een grote standaarddeviatie heeft in de stemmen. Dat past ook bij het album. Als deze op 4,5 gemiddeld zou uitkomen weet je dat t niet klopt. ' Trout mask Replica' krijgt dat ook niet. Inderdaad werkt dat net als bij sommige metal en R&B.

Zeer onterecht

Je geeft al aan dat je het beluisterd hebt en dat is al reden genoeg om te stemmen. Wel of niet je genre, lekker belangrijk zeg (jazz is toch wel je genre een beetje dacht ik).

Je neemt hier het een en ander aan...waar jij geen weet van hebt.


dit klinkt logisch....

waar het mij om gaat is dat we dit topic en elkaar serieus nemen. ik zie iedere week dezelfde voorspelbare cijfers...alles gaat naar een gemiddeld eindcijfer.

Ik heb niets aan de mening van iemand die niks met avant-garde of freejazz heeft...ik denk alleen: ach daar staat hij weer met zijn onvoldoende

In die zin denk ik ook aan de reputatie van een gewaardeerd medemumeteraar...

Tevens stijgt geen enkel aangedragen album op deze wijze cijfermatig boven de grauwe middelmaat uit.

maar ik zal me er verder niet meer tegenaan bemoeien.

Reijersen zet aub je 1* terug (ironisch:ik heb het idee dat jij mij nog het best begrepen hebt)

Laat Reijersen zijn 1* geven, ik geef deze plaat ergens deze dagen toch 5* .

Het kan me niet schelen wat Reijersen stemt, ik vind het erger dat hij z'n stem weg haalt omdat hij het zich aantrekt wat anderen van z'n stem vinden.

Reijersen je hebt de plaat meerdere malen gehoord en er een mening over dus stem gewoon wat je er zelf van vindt, laat je niet beinvloeden door wat anderen van je stem vinden.

Het is mij ook allemaal ietwat te losbandig. Kan er helaas ook weinig mee. Jammer maar ach er is nog genoeg moois!

Oh en Daniel: plaats die stem gewoon!

@fredpit: de bedoeling van het jazzalbum van de week album is toch ook wel een beetje het verbreden van je jazzhorizon. Dan kan het helaas ook zo zijn dat iemand een (hoog gewaardeerd of niet..) album met een onvoldoende beoordeeld.

Ik had ook liever gezien dat jij 5* gaf aan Kenny en blabla ook, maarja..

Geweldig album, staat al geruime tijd in mijn top tien. Ik heb het album zo'n kleine twintig jaar in mijn bezit en 't heeft sinds die tijd alleen maar in kracht toegenomen.

Laat ik mijn stem dan maar weer plaatsen.

Deze plaat stond al een hele tijd op mijn "nog te luisteren" lijst en ik ben blij dat ik dat, dankzij jazzalbumvandeweek, nu eindelijk heb gedaan. Wat een fijne plaat! Bij het geconfereer van de vogeltjes in Q&A kan ik een glimlach niet onderdrukken. Het geïmproviseer van Braxton en Rivers (tot nu toe onbekende namen voor mij) is oorstrelend en spoort mij aan om ander werk van deze heren op te zoeken. Het leuke aan deze plaat vindt ik dat het allemaal toch een vrij complexe toestand is, maar het lijkt allemaal zó makkelijk tot stand te komen. Het glijdt er gewoon moeiteloos uit.
Ook de percussie is erg bijzonder, en heb ik op deze manier nog niet in jazz horen toegepast. Zijn er andere platen met dergelijke percussie?
De opname kan mij erg bekoren. De plaat klinkt schitterend, heel open en ruimtelijk. Net alsof je écht in het bos loopt.
Gelijk een 4.5, waarom ook niet... ik voel dat dit een vaste waarde gaat worden.

Neen neen 1* Daniel

Laatste numer moet ' see-saw ' zijn ipv ' saw' . Ik heb maar eens een correctie opgevoerd

Ik geef het een 3,5 een 3 plus 0,5 extra voor hoe alles in elkaar zit. Soms is het net iets te chaos zal dit niet te vaak maar zeker wel vaker op zitten, heb toch liever een miles davis. Toch kan ik dit zeer goed luisteren en ligt het niet aan de kwaliteit.

Vier dikverdiende sterren met uitzicht op meer!
Deze plaat is voor mij een soort in het diepe duiken, en af en toe een eilandje om vaste grond onder de voeten te krijgen.
In het hoorspelachtige Q&A hoor ik nog iedere keer nieuwe dingetjes, maar ik weet nog niet of dit nummer geen skipnummer gaat worden in de toekomst.