Keith Jarrett - The Survivors' Suite (1977)

Jarrett's meesterwerk!

Vind ik ook, ik zal hier nog eens een recensie plaatsen binnenkort, want het is me wat te leeg op deze discussiepagina.

ik ben benieuwd

"And those that create out of the holocaust of their own inheritance anything more than a convenient self-made tomb shall be known as 'Survivors'."
- Citaat uit het artwork van The Survivors' Suite

Keith Jarrett is een artiest met een veelzijdige carrière. Zijn beroemdste werk is dat als solopianist. Jarrett smeedt daarin kolossale live-improvisaties waarin hij zijn virtuositeit met verve tentoonspreidt, maar vooral betovert met prachtige melodieën en een lyrische, onophoudelijke stroom aan muzikale ideeën en variaties. De twee meest geslaagde exponenten van dit solowerk zijn wat mij betreft Solo concerts: Bremen/Lausanne en uiteraard The Köln concert, waarvan de laatste met afstand zijn beroemdste werk is.

Hiernaast is Jarrett (vaak kortstondig) actief geweest in ensembles van bijvoorbeeld Art Blakey en Miles Davis, heeft hij een keur aan klassieke pianostukken vertolkt, en heeft hij, bovenal, een aantal ensembles geleid. Het begon eind jaren '60 met zijn trio met bassist Charlie Haden en drummer Paul Motian. Verder heeft hij in de jaren '80-'90 ook veel werk opgenomen met zijn Standards-trio (Jack DeJohnette op drums en Gary Peacock op bas), maar helaas nam dit trio zelden nieuwe muziek op en werden, zoals al uit de naam is op te maken, voornamelijk live-opnames van standards uitgebracht.

Jarrett heeft in zijn loopbaan twee kwartetten geleid, één Amerikaans, één Europees. The survivors' suite is een opname van zijn Amerikaanse kwartet, eigenlijk een uitbreiding van zijn 60's-trio met Haden en Motian, nu versterkt met tenorsaxofonist Dewey Redman.

Het 49-minuten durende stuk, opgedeeld in twee tracks, Beginning en Conclusion, begint met Jarrett op basfluit, al snel vergezeld door percussie van Motian en Redman, waardoor er een Afrikaanse, rituele sfeer wordt opgebouwd. Na zo'n viereneenhalve minuut komt het stuk voorzichtig in een stroomversnelling nadat eerst Haden zijn bas het eerst werk laat doen en vervolgens Redman op tenor- en Jarrett op sopraansaxofoon na zes minuten een fraai melodieus motief ten gehore brengen, dat in de zes minuten daarop tot een lyrisch hoogtepunt wordt gebracht. Na achteneenhalve minuut komt dan eindelijk de piano het crescendo aanvullen, en een prachtige solo van Redman leidt tot de finale van de eerste beweging van Beginning. Het prachtige contrapunt in dit stuk is werkelijk oorstrelend te noemen.

Was het stuk tot dusver nog minutieus gecomponeerd en zorgvuldig uitgevoerd, hierna wordt er langzaam wat meer geïmproviseerd, te beginnen met drie fraaie solo's van respectievelijk Jarrett, Redman en Haden. De textuur van het nummer verandert iedere drie minuten wel, maar de muzikanten laten de verschillende stukken mooi naadloos in elkaar overlopen. Na eenentwintig minuten volgt, zo lijkt het, een spetterende inleiding van het slotstuk van de eerste track. Maar al gauw worden de gemoederen weer gesust met een lange, ingetogen solo van Jarrett (vier minuten), waarna Haden heel rustig het nummer naar zijn einde werkt.

Conclusion begint ontzettend chaotisch met een echt stukje free jazz, een heel verschil met wat we tot nu toe gehoord hadden. Redman soleert vol passie en Motian, die in het eerste stuk nog erg gedisciplineerd en in dienst van de rest speelde, krijgt na een minuut of drie ook zijn eerste solo. Dan, ineens, ontspringt uit de chaos een prachtige, hartverwarmende pianosolo van Jarrett, die wel zeven minuten aanhoudt. Wederom valt op hoe geweldig deze groep elkaar aanvoelt en aanvult. Redman neemt vervolgens het stokje van Jarrett over. De pure passie en inspiratie waarmee gespeeld wordt is echt een lust voor het oor.

De finale die zo rond zeventieneneenhalve wordt ingezet is één van meest briljante muzikale ontknopingen die ik ken. Woorden schieten me eigenlijk tekort om deze prachtige stroom van geluid te beschrijven, waarin alle voorgaande stukken lijken te convergeren tot een adembenemend slotstuk. In één woord: Kippenvel!

Jarrett's solo's zijn zeer fraai, maar wat op deze plaat vooral opvalt is hoe goed zijn compositie wel niet in elkaar zit. De langzame harmonische en melodieuze ontwikkelingen geven het stuk extra intensiteit, en naadloos wordt vurige free jazz afgewisseld met ingetogen stukken. Het resultaat is een werk dat bijna alles te bieden heeft wat het hartje van een jazzliefhebber maar begeert: passie en intensiteit gecombineerd met schoonheid, subtiliteit en inspiratie. En daarom gaat dit werkje nu maar eens doen waar ik het al een poosje toe in staat achtte: mijn top 10 betreden.

P.s. Mag ik trouwens nog even aanstippen dat van de 13 stemmers, er maar liefst 4 top-10-noteringen bij zitten? Indrukwekkend...

Voor mij hebben "The Sun Bear Concerts" dat ietsje dat ik op geen enkel ander van zijn solo-optredens terugvind. Ze bezorgen me allemaal kippenvel, ze doen me allemaal m'n bek houden ( op het luid meezingen na ) uit respect voor zoveel pracht en praal; maar "The Sun Bear Concerts"... da's echt de glazuur op de cake. Voor mijn part mogen die opnamens als 8ste Wereldwonder gecatalogeerd worden, no joke. "Bremen/Lausanne" is wel m'n 2de favoriet. Op Bremen begint ie ergens in het eerste stuk na zo'n 5 minuten een joekel van een baslijn in te zetten met z'n linkerhand ( op het "Nagoya Concert" uit "Sun..." doet ie ook zoiets, in Part I na exact 12:37... was er zodanig van onder de indruk dat die tijd voor de rest van m'n leven in m'n hersenpan gegraveerd staat ) , zo'n typische Jarrettiaanse "ik moet hier niet eens moeite voor doen" lijn waar ik als ondertussen toch ook al dikke 13 jaar piano spelende medemens met m'n 2 handen niet eens aan durf te beginnen...

Deze staat op m'n shortlist van volgende te ontdekken Jarrett platen, maar eerst wil ik "Dark Intervals" tot m'n collectie laten binnentreden. Wordt ongetwijfeld vervolgd...

Ik zie er een beetje tegenop om aan die set van bijna 7 uur te beginnen (daarom ben ik er nog nooit aan toegekomen), maar vooruit, ik zet hem wel op míjn shortlist.

5 uit 14 inmiddels. Beluister dit dus eens als je een beetje van jazz houdt, de kans is groter dan 35% dat je hem in je top 10 zet.

Conclusion is erg fraai.( heel erg fraai zelfs) Helaas dat Beginning ietwat sleperig is, Mis daarnaast wat spontaniteit in het geheel.

Een aanrader voor rockliefhebbers die niet van 'zenuwachtige priegeljazz' (ergens gelezen... ) houden.

4*

Ik ga deze eens checken, eigelijk omdat er gisteren een hele mooie docu op de publieke omroep was over zijn werk en deze werd aangehaald

Aan allen (Paashaas bv.) die dit zo'n knap album vinden: doe me en plezier en luister eens naar Nude Ants; als je dat album niet gehoord hebt kan er wel eens iets ontbreken in je top 10. Echt puur kippenvel met het werk van Garbarek en Jarrett. Meesterwerk hoor.
Ik ken dit album niet maar zal het is gaan halen. Bespreking volgt uiteraard.

Heel erg mooie nummers, inderdaad zeer meeslepend. Ik ben nu bezig met een stuk van Keith Jarrett op de piano

Doe dat, want ik geloof dat er iets in jóuw top 10 ontbreekt.

Heb dit album nog niet kunnen vinden of beluisteren.
Heb thuis het Vienna concert, erg goed overigens.
Blijkbaar betreft het hier niet alleen solopiano [met het bekende gehijg en gekreun van Keith]
Is er veel verschil ? Alleen aan de piano hoor ik Keith het liefst.

Veel verschil? Nou behalve die twee saxofoons, bas, drums en percussie niet veel.

Man, man wat een geweldige plaat. Mijn vader heeft het nodige van Keith Jarrett op plaat en CD. Af en toe pak ik er eens eentje bij. Ja, ze zijn allemaal erg goed, maar deze springt er uit. 4* met flinke kans op verhoging.

Hij is in bestelling. Ben zeer benieuwd.

Schitterend album,

mometeel mijn favoriete Jazz-pianoalbum, ik maakte kennis met deze levende legende via 'The Köln Concert', dit album is idd nog beter, eigenlijk heeft Paalhaas al gezegd wat er gezegd moest worden. Dit album doet me wat denken aan Live at the Monterey Jazz Festival: allebei 2 lange composities die samen een geheel vormen Misschien wat ver gezocht maar enfin

Een album als dit zocht ik al een tijdje, piano als basis en instrumten er rondom heen,

***** en #4 in mijn Jazz-top10.

Wat een prachtig album gewoon, hypnotiserend mooi. Jarret's solo aan het einde van Beginning (zo rond 23.00 begint hij ofzo) vind ik werkelijk adembenemend mooi, Charlie Haden is een topbassist, of althans wat hij op dit album speelt, Paul Motion stelt nooit teleur naar mijn weten, en die Redman die kan een ongelooflijk goed stukje saxofoon spelen. Ik kan Paalhaas nooit genoeg bedanken voor deze tip, dit album is werkelijk briljant. Mometeen mijn favoriete piano-Jazzalbum.

Eindelijk de originele CD mogen ontvangen vanuit de U.S.A., heeft even geduurd. En omdat ik wel hou van pindakaas maar niet van "pindakazen" ben ik aanzienlijk trager dan de gemiddelde MM bezoeker. Het zij zo.
Maar, oh oh wat wordt het wachten beloont met deze absoluete topper van Keith Jarrett. Zijn pianospel is, zeker bij het eerste deel, mooier en transparanter dan ooit. Pure poezie.
Ik schrok even van de chaotische freejazz (?) opening van deel 2, maar dit gaat al weer snel over in betoverende muziek.
En zo heeft Paalhaas wederom bijgedragen aan een fameuze uitbreiding van mijn CD collectie. Dank daarvoor.

Hehe, de laatste 7-8 minuten van Beginning vind ik toevallig het minst interessante stukje van de hele plaat (Wat nog altijd reuze-interessant is, hoor ). Zo blijkt maar weer dat jazz vooral iets persoonlijks is.

Dit klinkt wel heel erg veelbelovend. Hier ga ik even achteraan!

Mooie recensie, Teun

Zo, zweefde ik daarstraks even boven de vloer terwijl ik Conclusion luisterde. Ik wist dat de heer Jarrett met zijn muziek mij in vervoering kon brengen, maar dit is toch wel van erg hoog niveau. Prachtige composities! Ambitieus, eclectisch...briljant!
En wat drumt Paul Motian hier goed; erg subtiel, zeker een meerwaarde.

Dit album wordt maar beter en beter naar mate je hem meer draait.
Echt genieten.

Inderdaad, tot-ie ineens pardoes in je top 10 staat.

Oeps !

Ik krijg het originele vinyl voor mn verjaardag

Dit album heb ik regelmatig op de repeat staan en het verveelt nooit. Gewoon sublieme muziek van een stel geniale muzikanten.
Inmiddels een vaste plek in mijn top 10.
Het leven kan soms mooi zijn.

Mooi mooi mooi! ik begin met 4* met uitzicht op veel méér

Dank u Fianosther en Paalhaas! Die 4* is in 3 dagen al 4,5* geworden en misschien nog wel meer. Luxe luxe, wat een meeslepend, bedwelmend en spannende stuk staan er op beide zijden van het zwarte plastic. Alleen die hoge stemmetjes weten me te irriteren. Maar dit is mijn tweede jazz openbaring in korte tijd (na Charles Mingus), en ik zie er nog geen einde aan komen. Nogmaals dank