Keith Jarrett - The Survivors' Suite (1977)

Tja, wat was het toen ik deze plaat weer eens luisterde. Ophalen van oude herinneringen haast, toen zich bij mij een jazz-obsessie leek op te steken ongeveer een jaar geleden, maar dat vlammetje doofde echter ook weer snel. Nu moet ik zeggen dat ik wel wat gemist heb die tijd, vooral met wat mij betrefd de beste plaat in zijn genre: The Survivors' Suite. Waarschijnlijk mijn favoriet omdat dit naar mijn gevoel zoveel meer is dan alleen jazz, meer dan slechts een grote improvisatie, want ook al wordt er hier ongetwijfeld geïmproviseerd, het vormt een perfect geheel dat haast volledig gepland lijkt (op de eerste minuten van Conclusion na dan). De heren spelen dus werkelijk perfect op elkaar in en de vreugde en passie is in hun spel te horen. Binnenkort maar eens dat cijfer weer de goede richting in duwen.

Edit: al gedaan.

Een bijzonder album; in Beginning kom je in hogere sferen door al die rustige en hemelse klanken, terwijl het begin van Conclusion ineens een contrast vormt met het stukje freejazz. Dit wordt gevolgd door hartverwarmende klanken, zoals iemand al beschreef, om daarna weer op een geweldige manier het thema dat in het begin van Conclusion werd gespeeld, terug te horen.

Wat me opvalt is dat ik in het begin dat stukje freejazz redelijk lastig te verteren vond, maar dat dat na elke luisterbeurt weer de meeste indruk blijkt te hebben gemaakt. Waarna ik me afvraag of de rest eigenlijk wel zo boeiend was. Maar dat gedeelte bezie ik maar als muziek die je moet 'ondergaan', want het klinkt toch wel erg mooi.

De andere voor mij bijzondere momenten zijn de bassolo in Beginning rond 19:00, en het stukje in Conclusion na herhaling van het thema, rond 18:00. Nu moet ik hem nog ergens zien te kopen (laagste prijs die ik gezien heb is €18,15), maar ik deel wel alvast een stem uit: 4,5*

Inmiddels heb ik hem op een schijfje, en zonet heb ik hem weer beluisterd, en besloten dat hij een 5* waard is.

Heel erg mooi cadeau zeg
Ik vind deze erg sterk, maar ik vind Koln Concert toch net wat beter dan deze.

Ik vind dit niet te vergelijken met The Köln Concert. Juist de variatie aan sfeer en tempo is zo fantastisch aan deze plaat en dat bereikt hij hier met zijn trio en niet in zijn eentje. Niets tegen tKC overigens, die is ook erg mooi

Magnifiek. Wat een sfeer, at een variatie (zoals Nakur al aanhaalde), wat een virtuositeit, wat een creativiteit. Bovendien klinkt het ook nog uiterst fijn in de oortjes.

4,5 met optie voor meer!

Detail: Mijn vinyl (besteld vanuit Australië) heeft de paraaf van Oren Ambarchi in de inlay staan

Wat heeft Ambarchi met deze plaat te maken dan? Of was-ie de vorige eigenaar?

Ik denk de vorige eigenaar

Wat een idioot dan om 'm weg te doen. Hoe weet jij trouwens hoe de paraaf van Oren Ambarchi eruit ziet?

Goed het is een wat late reactie [22-8-2007] maar Paalhaas, bij deze, complimenten voor je mooie onderbouwde verhaal over dit sensationele album.

Vandaag een lange autorit..zonnetje, rustig op de weg, bloesem in de bomen, bloemen in de berm, etcetc...Survivors' Suite op de autoradio.

Spontaan een halfje erbij

Ach waarom ook niet. Bijna 2 jaar later ga ik toch 5* uitdelen. En niemand die me tegenhoudt!

Wat een geweldige plaat dit. Heerlijk om op weg te dromen, opzwepend en sfeervol en dat alles in één pakketje. Ik dacht dat ik na Beginning het mooiste van de plaat al achter de rug had, maar op Conclusion barst de hemel pas echt los.

5.0* en daardoor automatisch in m'n top 10.

Voor een ieder die The Survivors' Suite Geweldig vind: Keith Jarrett - Death and the Flower (1974)

Iets losser qua compositie, zelfde sfeer.

bedankt voor de tip , heb 'm vandaag twee keer beluisterd, klinkt super!

Rauw, puur, improvisatie en vrijheid. Begrippen die wat mij betreft perfect passen bij dit absolute meesterwerk van Keith Jarrett. Begint de plaat nog kalm en kom je er als luisteraar rustig in, later verandert The Survivor's Suite in een stortvloed aan fantastische klanken. Zeer uiteenlopende geluiden die gemeen hebben dat ze voor een spannende sfeer zorgen. Ik ga nu zeker meer platen beluisteren van deze kunstenaar.

genoeg keuze iig

Toch maar voor de 5 sterren gegaan, heerlijke opbouw, goede diversiteit, prachtige sfeer, ik geniet van iedere minuut .

Wat een geweldig album, de tweede van Keith Jarrett die ik beluister. Eerst had ik The Koln Concert geprobeerd en die vond ik echt geweldig en die staat nu in mijn top 10. Nu heeft hij nog andere muzikanten en is het nu veel jazzier. De drumsolo is echt geweldig net als de bassolo in Beginning. Je hoort Keith af en toe meeneurien, maar dat wordt niet irritant. Af en toe echt heel rustig en het begin van Conclusion is er echt een uitbarsting en iedereen soleert, echt geweldig. 5 sterren. Ik ga nu Solo Concerts Bremen-Lausanne eens luisteren, alle 2 de albums die ik heb geluisterd van hem heb ik 5 sterren gegeven.

En vergeet ook Dark Intervals en The Paris Concert niet mee te pikken. Beiden zijn aanraders.

en voordat je het weet staat je halve benno vol met keith jarrett albums

Sun Bear Concerts, zesenhalf uur improvisatie van hele grote klasse. Niet te vergelijken met wat dan ook, absoluut weergaloos

Juist bijzonder goed vergelijkbaar met Bremen/Lausanne en The Köln concert. Alleen dan wat megalomaner.

Het is nog zeer vroeg in de ochtend, maar het leek mij een geschikt moment om eindelijk weer eens The Survivors Suite te gaan beluisteren. En nu ik aan het typen ben realiseer ik mij dat ik geen beter moment had kunnen kiezen. Rustig, vreedzaam met een bak koffie kijkend naar de donkere ochtend en de zon die de duisternis overtrefd, het wordt licht onder begeleiding van Keith Jarret en toen raakte dit album mij echt. Op sommigen momenten, van die kleine momenten van soms luttele seconden gaat de muziek - ja ik ga een cliché gebruiken - door merg en been. Zoals bijvoorbeeld in Beginning op het stuk tussen minuut 20 en 23, maar ook gaandeweg het eind zijn er momenten waarbij ik naar de zon kijk en puur geniet. En ik had gedacht, na het lezen van de recensie van Paalhaas dat ik uit mijn vredige droom zou worden gehaald met het begin van Conclusion, echter niks is minder waar. Ik word nog meer in het album gezogen als het waar. Er komt een flinke portie free-jazz bij, maar het word zo ''harmonieus'' gebracht dat ik koel blijf.

Ja, een bijzondere man is die Jarrett en na omver te zijn geblazen door dit album ga ik maar eens door naar wat ander werk van de man, en de volgende halte zal ongetwijfeld een mooie halte zijn, namelijk The Köln Concert. Voor nu 5* en misschien ligt er nog wel meer in het verschiet.

Ik ben hier ook benieuwd naar geraakt. Vooral door de mooie hoes.

Ik heb het afgelopen, pak 'm beet, halfjaar een stuk meer jazz geluisterd dan toen ik The Survivors' Suite voor de eerste keer hoorde. Waar ik het toen al een zeer vermakelijk stukje muziek vond, ben ik nu helemaal zwaar onder de indruk: ik ben nu halverwege de zit en ben vanaf de eerste toon geboeid aan het luisteren.

Wat een geniale plaat is dit. Ik kende vooral zijn live werk. (Koln, Sun Bear) en haakte een beetje af nadat ik een paar studio platen luisterde. Deze kwam ik van de week tegen en door de hoge stemmen hier op de gok maar meegenomen. Ik vraag me nu af waarom ik deze plaat zolang links heb laten liggen. wat een genot. Lang niet meer een plaat direct 5 sterren gegeven maar deze verdiend het.

Nu dan eindelijk binnen (duurde even voordat Amazon mijn adres had gevonden ). Heerlijke plaat en met name het 2e stuk is fantastisch. Wat een geweldenaar op de piano!

Dit is inderdaad een heel dynamische plaat, er wordt geweldig op los gespeeld en geimproviseerd. En het klopt ook nog eens allemaal. Een genot om naar te luisteren.