The Rolling Stones - The Rolling Stones (1964)

De eerste Stones plaat sloeg destijds in als een bom en weet nog altijd te overtuigen.

Tell me is een eerste geslaagde Jagger/Richards probeersel.

Mona werd er op de Amerikaanse versie afgegooid om plaats te maken voor de single Not fade away.

5 sterren!

Heerlijk rockend debuut. Ook het eerste echt goede Brits R&B album en het zou toch een jaar duren voor er R&B platen zullen verschijnen zoals 'Animal Tracks' en 'The Angry Young Them' die hieraan kunnen tippen.

Bij al die debuutplaten van grote artiesten valt me wel iets op. Het klinkt vaak energiek, tikkeltje ongepolijst en af en toe onsamenhangend qua songkeuze. De potentie hoor je er in ieder geval en dikke kans dat volgende platen van zulke grote namen beter zijn. Bij de Rolling Stones past deze beschrijving in ieder geval prima.

Een solide 3,5-sterren-score past dan ook prima hiervoor, want ook al vond ik sommige nummers aan de zeurderige of saaie kant, ik heb me in ieder geval muzikaal wel prima weten te vermaken met sommige nummers. Nummers als Get Your Kicks on Route 66, Carol rocken het lekkerst weg wat mij betreft. Overigens vind ik dit echt typische autorijd-muziek voor lange ritten en dat mag opgevat worden een compliment!

Vond ik deze plaat toch in de originele mono versie uit 1964 in een 3,00 euro bak. Het maakt het extra leuk om naar te luisteren. Lekkere pure rock 'n roll met hier al een flinke bluesy inslag. De Stones hebben gelijk al een mooi eigen geluid. Ondanks de vele covers, vormt deze plaat daarom toch een mooi geheel. Favoriete nummers hier zijn Carol, I'm A King Bee, Little By Little, I Just Want to Make Love to You & Route 66. Fijne plaat!

... ik zou het een bluesplaat noemen.

Van de fascinatie die veel Britse muzikanten hadden voor de echte blues uit de States was ik wel op de hoogte. Met name dat de Stones daar hun wortels hebben. Je hoort het natuurlijk ook goed terug in een band als Cream. Dit is in elk geval een wat lastig album. Ik heb simpelweg weinig op met coveralbums. Een cover op z'n tijd is natuurlijk geen probleem, mits de uitvoering vernieuwend of de keuze verrassend is. De Stones behelpen zich vooral met weinig interessante songs. Van een Carol word ik wel vrolijk overigens, maar het gaat mij meer om de manier waarop de jongens het hier presenteren. Het is wel lekker ruw en ongepolijst en dat mag ik wel. De oude Stones hadden sowieso wel een lekkere sound. De eerste pogingen om eigen materiaal te schrijven, zijn wisselend. Tell Me vind ik wel echt de moeite waard, terwijl Now I've Got A Witness en Little By Little weinig bijzonder zijn.

Nee, normaal gesproken zou ik ook met andere marathons coveralbums overslaan, maar anno 1964 was dit natuurlijk nog heel gangbaar. Het is een geinig begin, maar ik verwacht natuurlijk wel meer vuurwerk.

Dit is het voor mij nog lang niet. Ik weet dat ik de Stones uiteindelijk wel zal gaan waarderen naarmate deze marathon vordert, maar rock n' roll/r&b-covers doen me vandaag de dag gewoon helemaal niet. Ik begrijp de keuze hiervoor vanuit historisch perspectief prima, maar ik kan er zelf met geen mogelijkheid van genieten. De reden dat ik dit nog een halve ster boven het Beatles-debuut geef, is dan ook vooral omdat het allemaal toch wat rauwer klinkt en dat trekt me meer dan het zoetsappige van de Fab Four. Interessant vind ik het echter geen van beiden.

Ik ben toch iets positiever dan lennert en RuudC:

Deze eerste plaat van de Stones laat een stel gretige jonge honden horen die niets anders willen dan blues en rhythm & blues spelen. En dat spat van de plaat af. In tegenstelling tot vele andere platen uit die tijd klinkt dit als een geheel, zonder echt zwakke nummers. De productie is lekker rauw en ongepolijst, zodat de energie goed over komt. Zo ongeveer moeten ze destijds ook live hebben geklonken en het is knap dat ze dat op zo'n jonge leeftijd al konden overbrengen in de studio.
De Stones laten horen dat ze de kwaliteit hebben om zich de covers die ze spelen echt eigen te maken. Zo hebben ze van de slow blues I Just Want To Make Love To You een uptempo R&B achtig nummer gemaakt en ook Carol hebben ze wat sneller gemaakt dan het origineel van Chuck Berry. Beide klinken fantastisch en voegen echt iets toe aan de originelen. Andere hoogtepunten zijn I'm A King Bee, met de "zoom" bas van Bill Wyman, Honest I Do en I Need You Baby (Mona). De drie eigen nummers passen goed in het geheel, maar springen er niet uit. Now I've Got A Witness is een aardig instrumentaaltje, Tell Me is een leuke Jagger/Richards compositie en ook Little By Little vind ik niet slecht.
Het is duidelijk dat de Stones in het begin van hun carrière excelleerden in het spelen van covers en de eigen nummers waren nog niet echt onderscheidend. Van al hun vroege albums (t/m Out Of Our Heads) vind ik dat dit album de rauwe essentie van wat de Stones in die tijd waren (een bluesband) het beste weergeeft. Ik vind dit dan ook een sterke plaat en als ik zin heb om naar de vroege Stones te luisteren dan is dit de eerste plaat die ik uit de kast trek. Een dikke 4 sterren.

Tussenstand:
1. The Rolling Stones 4*

The Rolling Stones, en hun gelijknamig debuutalbum, zijn van ongekende waarde voor de Britse en Angelsaksische rockmuziek geweest. Vijf rebelse pubers die, ondanks hun bleke huidskleer, durfden de zwarte bluesmuziek op te pakken en die te delen met een breed publiek. De ironie van de Amerikaanse popcultuur is dat witte Amerikanen Britse blanke jochies nodig hadden om geïntroduceerd te worden tot de zwarte muziek van eigen Amerikaanse bodem. Dit debuutwerk is buitengewoon ongegeneerd. Het klinkt buitenproportioneel rebels voor het jaar 1964, een jaar toen Doris Day nog met haar boterzachte altstem Let It Snow! zong op de Amerikaanse hitlijsten.

Maar dat is de historische waarde van deze langspeelplaat. Kunnen we die historische waarde echt scheiden van de muziekkwaliteit? Nauwelijks, zullen veel muziekliefhebbers beamen. En toch ga ik proberen de balans daar tussen op te zoeken.

Dit album is voor een alledaagse dag (zeg maar: zomer in de achtertuin, rijdend over een regenachtige snelweg, bierdrinkend in een knusse kroeg of PowerPoint-werkend in een kantoor) eigenlijk ronduit verschrikkelijk. Mick Jagger schreeuwt echt, en niet op een charmante manier. In iedere andere schoolband zou Mick de deur zijn gewezen.

De liedjes zelf zijn van ongeloofijk antropologische waarde: het is eigenlijk amper voor te stellen hoe deze Londense pubers de zwart-Amerikaanse bluesmuziek uit de stoffige hoeken van de Britse hoofdstad wisten te vinden! Zónder internet, mét de nodige mediacensuur.

Maar artestiek is het niet om aan te horen. Als ik de jongens hoor blèren over Route 66, krijg ik niet de kicks, totdat ik de originele van Bobby Troup opzet. De I Just Want to Make Love to You-cover zorgt er bij mij vooral voor dat ik de Muddy Waters-origineel wil luisteren. En eigenlijk is de Stones-uitvoering van Mona (I Need You Baby) een verschrikking vergeleken met de 1957-single van Bo Diddley.

Voor de babyboomgeneratie, en wellicht ook nog wel de nasleep van vroege Generatie-X-rockliefhebbers, kan dit album vast en zeker veel nostalgie opleveren. Hoewel ikzelf inmiddels ook de dertig ben gepasseerd, deel ik die generatie, noch die nostalgie; waardoor ik onoverkoombaar anders naar dit album luister.

Het is, vanuit mijn weinig nostalgisch oogpunt, vooral een erg bewonderenswaardige collectie aan hoogtepunten uit de klassieke Amerikaanse R&B-scene van de vijtiger jaren. Des te bewonderenswaardig is het album als je de achtergrond van de Londense jochies kent. Vanuit een bijna-academisch oogpunt (antropologisch, sociologisch, cultureel-historisch) verdient dit album een hoog cijfer. Muzikaal gezien verdient dit album een veel lagere beoordeling.

En dus geef ik het album een 2.5. Omdat de geschiedenis ook gehonereerd moet worden. Ook als die niet geschiedenis niet om aan te horen is.