Jackie Wilson - He's So Fine (1958)

Nooit geweten dat Reet Petite zo'n oud nummer was. Gewoon een halve eeuw oud Weet nog goed toen het nummer in 1987 nummer 1 was. Het blijft echt een fantastisch goed nummer

Jackie Wilson begint de plaat lachend en als je dan het eerste nummer hoort is je dag gelijk weer goed. Een heerlijk vrolijk nummer zoals velen op deze cd
Eigenlijk is het alomvattende woord dat deze cd bij mij teboven brengt ''Blij'' want er staan gewoon alleen maar songs op waar ik van kan genieten en een heerlijk warm blij gevoel van krijg....
Maar ook de rustigere nummers zijn een genot om te horen zoals ''I'm Wandering'' of ''Danny Boy''

Ik ben blij dat ik deze plaat weer eens heb opgepakt want dit is gewoonweg prachtig...

Leuk dat je Danny Boy aanhaalt, die viel mij bij de eerste draaibeurt het meest op. Hij laat zijn stem hier de volle loop en bewijst hiermee een hele goede zanger te zijn. Ik was even compleet verrast door dit nummer, wat een uithalen! Het is een zeer gevarieerd album waar ik, net als jij, absoluut heel vrolijk van word. Dit smaakt naar meer

idd, wat een nummer he!
Hier merk je echt wat hij allemaal met zijn stem kan...

Reet Petite is inderdaad fantastisch! Deze man gebruikt zijn stem sowieso echt als een instrument. Een vocalist pur sang.
Het album heeft louter sterke soulsongs met een fantastische positieve sound. Maar wat is Jackie Wilson een fantastische zanger zeg!
Tekstueel zit het allemaal ook goed in elkaar, evenals muzikaal. Leuk dat dit nu soulalbum van de week is! Maar wat is Jackie Wolsin een fantastische zanger zeg!

Gewoonweg een topalbum die elke soulliefhebber moet horen.
Had ik al gezegd dat Jackie Wilson een fantastische zanger is?

Ik begon toch wat gereserveerd aan deze. Want ik wíst het natuurlijk wel; da's die man van die kolderieke trekpoppen-Rock n Roll hit die ze uit de mottenballen hebben gehaald in de 80's. Ik vond het maar niets destijds. Ik weet wel dat ik het geluid wél verrassend goed vond voor zo'n oude plaat en ik denk dat dat ook zeker geholpen heeft voor de hitstatus in een tijd dat geluidsproductie vaak loodzwaar 'moest' zijn. Reet Petite is daarentegen heel licht in beat en toch swingend.

Ook verder is dit wel een Rock n Roll plaat met - helemaal eens met Reijersen - wel een fenomenale stem. Bijna vreemd bij de toch hier en daar wel heel lichtvoetige muziek. Het luistert makkelijk weg en ik moet zeggen dat het me niet eens tegenviel. Geen enkel nummer is echt slecht (en dat kom je toch zeker wel tegen in deze tijd dat de platen rondom een hit snel even werden volgedraaid). Maar niet te vaak horen toch, dit.

Dat deze man een goede stem heeft valt niet te betwisten. Maar daar is voor mij alles mee gezegd. Ik bedoel niet dat dit geen goede muziek is of dat ik het een slecht album vind, maar het is gewoon niet mijn smaak.. ik zou het zelf niet nog eens draaien.

Wat mij betreft een wat minder soulalbum van de week. Jammer, wat ik had me er wel op verheugd. Reet Petite ken ik uit mijn jeugd, niet in 1958, maar van de rerelease van de single in 1986 (het was een nummer 1 hit in Nederland in 1987), toen het nummer een hit werd nadat het in een reclame van Levi's werd gebruikt. Waarschijnlijk ken ik de clip van later, want in 1986/1987 was ik 2/3 (dat lijkt me wat te jong), maar het zal niet heel veel later geweest zijn. Met name de clip met het kleimannetje kan ik me nog herinneren, die vond ik als klein ventje helemaal geweldig, hoewel ik me nu natuurlijk pas besef dat het puur noodzaak was om op een dergelijke manier een clip te maken, omdat Jackie Wilson toen al overleden was.

Goed: Reet Petite vind ik nog steeds een leuk nummer, maar het is meteen het leukste nummer van het album. Jackie Wilson heeft een goede stem, maar het is me allemaal wat te mat. Soul moet óf zo rauw zijn dat het alle overbodige belasting van je ziel schuurt óf (soms) zo lieflijk en zoetsappig zijn dat het glazuur van je tanden springt. Dit kabbelt wat voort en verwordt bij mij al snel tot achtergrondmuziek. Geen slecht album, maar het mist iets om me aan op te trekken, het heeft veel te weinig wat echt opvalt of memorabel is. Drie sterren.

Ondertussen is mij stem verlaagd naar een 3. Ik ga me steeds meer irriteren naar het stemgeluid van Jackie. Helaas.

Ooit onderdeel van The Dominoes, maar brengt nu met dit album zijn eerste soloplaat. Wacht je kan verwachten is vrolijke soul met een gevoelig randje. Natuurlijk is vloervuller Reet Petite wereldberoemd, maar Jackie laat ook zijn gevoelige kant zien met de topballads To Be Loved en Danny Boy. Jackie Wilson is een man van de vocale mogelijkheden, een vocalist pur sang.

1. Etcetera – Wat een vrolijke opener zeg!
2. To Be Loved – Een stuk rustiger, maar dan komt zijn warme stem wel goed tot uiting.
3. Come Back to Me – Dit nummer gaat weer meer de rock ’n roll swing kant op.
4. If I Can’t Have You – Het valt dan wel onder soul, maar eigenlijk is het gewoon een rock ’n roll plaat. Luister maar.
5. As Long As I Live – Weer wat rustiger van tempo. Dik aangezette productie. Niet mijn favoriete op dit album.
6. Reet Petite – Werd in 1987 een grotere hit dan het ooit was. Wie kent ‘m niet?
7. It’s Too Bad We Had to Say Goodbye – Best wel een leuk nummer weer, maar niet het meest opvallende van deze plaat.
8. Why Can’t You Be Mine – Lekker swingen nummer, vooral de kreetjes tussendoor van Jackie zorgen wat variatie.
9. I’m Wanderin’ – Mooi nummer hoor. Past perfect in het straatje van dit album.
10. Right Now! – Het bluesy gitaartje valt wel op hier. Rock ’n roll ten top weer.
11. Danny Boy – Dit nummers is Jackie Wilson op zijn best. Prachtig nummer en mijn persoonlijke favoriet van dit album.
12. It’s So Fine – Toch een soort van titeltrack. Hiermee maakt Jackie Wilson het feestje helemaal af.

(bron: Opus de Soul)

Als je van elke track hier alleen het arrangement zou beschrijven krijg je al een idee van hoe de verdeling van de nummers is : met strijkers of schuifelende blazers plus een koortje achter de band zit je al gauw in de richting van de jazzy-Platters-cocktail-bar-muziek, en voor de up-tempo-nummers wordt er gelukkig veel meer rock&roll-piano en jazzy-twangy gitaar ingezet. Gelukkig mag Wilson bij beide muzikale omlijstingen laten zien hoeveel hij vocaal in huis heeft : in het ene geval laag en vol uithalend en bijna rechtstreeks de vrouwelijke luisteraar aansprekend, in het andere geval met iedereen die het maar wil horen een feestje bouwend. Persoonlijk ben ik dol op de Platters (mijn vader had hun perfecte verzamelelpee), maar As long as I live en I'm wanderin' halen dat niveau niet, en bovendien hèbben we al een Platters – ik hoor liever de wat ruigere en swingender Jackie Wilson. Maar dat was anno 1958 misschien wat te veel gevraagd met een album dat natuurlijk Wilson toch vooral aan een groot publiek wilde verkopen – om de luisteraar niet te ver van huis te voeren worden van de twee hits To be loved en Reet petite zelfs keurig twee kopieën van dezelfde componisten met dezelfde trucjes meegeleverd (I'm wanderin' met de oplopende notenreeks tijdens de titelregel, resp. It's so fine met z'n rollende r). Het maakt ook allemaal niet veel uit, want (zoals het cliché luidt) zelfs als deze man het telefoonboek zou zingen zou ik nog luisteren. Half sterretje aftrek voor Danny boy, want ik vind het echt verschrikkelijk hoe hij zo'n mooie melodie met zoveel ongevraagde noten als een topzware kerstboom optuigt.