Jackie Wilson - He's So Fine (1958)

Leuk dat je Danny Boy aanhaalt, die viel mij bij de eerste draaibeurt het meest op. Hij laat zijn stem hier de volle loop en bewijst hiermee een hele goede zanger te zijn. Ik was even compleet verrast door dit nummer, wat een uithalen! Het is een zeer gevarieerd album waar ik, net als jij, absoluut heel vrolijk van word. Dit smaakt naar meer

Ik begon toch wat gereserveerd aan deze. Want ik wíst het natuurlijk wel; da's die man van die kolderieke trekpoppen-Rock n Roll hit die ze uit de mottenballen hebben gehaald in de 80's. Ik vond het maar niets destijds. Ik weet wel dat ik het geluid wél verrassend goed vond voor zo'n oude plaat en ik denk dat dat ook zeker geholpen heeft voor de hitstatus in een tijd dat geluidsproductie vaak loodzwaar 'moest' zijn. Reet Petite is daarentegen heel licht in beat en toch swingend.

Ook verder is dit wel een Rock n Roll plaat met - helemaal eens met Reijersen - wel een fenomenale stem. Bijna vreemd bij de toch hier en daar wel heel lichtvoetige muziek. Het luistert makkelijk weg en ik moet zeggen dat het me niet eens tegenviel. Geen enkel nummer is echt slecht (en dat kom je toch zeker wel tegen in deze tijd dat de platen rondom een hit snel even werden volgedraaid). Maar niet te vaak horen toch, dit.

Ooit onderdeel van The Dominoes, maar brengt nu met dit album zijn eerste soloplaat. Wacht je kan verwachten is vrolijke soul met een gevoelig randje. Natuurlijk is vloervuller Reet Petite wereldberoemd, maar Jackie laat ook zijn gevoelige kant zien met de topballads To Be Loved en Danny Boy. Jackie Wilson is een man van de vocale mogelijkheden, een vocalist pur sang.

1. Etcetera – Wat een vrolijke opener zeg!
2. To Be Loved – Een stuk rustiger, maar dan komt zijn warme stem wel goed tot uiting.
3. Come Back to Me – Dit nummer gaat weer meer de rock ’n roll swing kant op.
4. If I Can’t Have You – Het valt dan wel onder soul, maar eigenlijk is het gewoon een rock ’n roll plaat. Luister maar.
5. As Long As I Live – Weer wat rustiger van tempo. Dik aangezette productie. Niet mijn favoriete op dit album.
6. Reet Petite – Werd in 1987 een grotere hit dan het ooit was. Wie kent ‘m niet?
7. It’s Too Bad We Had to Say Goodbye – Best wel een leuk nummer weer, maar niet het meest opvallende van deze plaat.
8. Why Can’t You Be Mine – Lekker swingen nummer, vooral de kreetjes tussendoor van Jackie zorgen wat variatie.
9. I’m Wanderin’ – Mooi nummer hoor. Past perfect in het straatje van dit album.
10. Right Now! – Het bluesy gitaartje valt wel op hier. Rock ’n roll ten top weer.
11. Danny Boy – Dit nummers is Jackie Wilson op zijn best. Prachtig nummer en mijn persoonlijke favoriet van dit album.
12. It’s So Fine – Toch een soort van titeltrack. Hiermee maakt Jackie Wilson het feestje helemaal af.

(bron: Opus de Soul)

Als je van elke track hier alleen het arrangement zou beschrijven krijg je al een idee van hoe de verdeling van de nummers is : met strijkers of schuifelende blazers plus een koortje achter de band zit je al gauw in de richting van de jazzy-Platters-cocktail-bar-muziek, en voor de up-tempo-nummers wordt er gelukkig veel meer rock&roll-piano en jazzy-twangy gitaar ingezet. Gelukkig mag Wilson bij beide muzikale omlijstingen laten zien hoeveel hij vocaal in huis heeft : in het ene geval laag en vol uithalend en bijna rechtstreeks de vrouwelijke luisteraar aansprekend, in het andere geval met iedereen die het maar wil horen een feestje bouwend. Persoonlijk ben ik dol op de Platters (mijn vader had hun perfecte verzamelelpee), maar As long as I live en I'm wanderin' halen dat niveau niet, en bovendien hèbben we al een Platters – ik hoor liever de wat ruigere en swingender Jackie Wilson. Maar dat was anno 1958 misschien wat te veel gevraagd met een album dat natuurlijk Wilson toch vooral aan een groot publiek wilde verkopen – om de luisteraar niet te ver van huis te voeren worden van de twee hits To be loved en Reet petite zelfs keurig twee kopieën van dezelfde componisten met dezelfde trucjes meegeleverd (I'm wanderin' met de oplopende notenreeks tijdens de titelregel, resp. It's so fine met z'n rollende r). Het maakt ook allemaal niet veel uit, want (zoals het cliché luidt) zelfs als deze man het telefoonboek zou zingen zou ik nog luisteren. Half sterretje aftrek voor Danny boy, want ik vind het echt verschrikkelijk hoe hij zo'n mooie melodie met zoveel ongevraagde noten als een topzware kerstboom optuigt.