Draconian - Turning Season Within (2008)

volgens mij ben ik nu iemand voor, door te zeggen dat deze groep verdomd weinig aandacht krijgt hier op mm.

gewoon degelijke, lekkere doom.

Ja, verassend dat er iemand es een keer sneller is hier. Ondergewaardeerde band, wat ik bij Arcane Rain ook al zei. Dit album is nog wat beter uitgewerkt, vrowelijke zang mooier en gitaren en grunts wat bruter. De algemene feel van de cd is wat sneller/steviger. Gewoon weer 4.5*, daar doe ik niet moeilijk over.

Oeps, ik herinner me dat ik al een paar maanden CD's van deze band op mijn pc heb staan, maar ik ben er nog steeds niet aan toegekomen om ze te luisteren. Zo blíjven ze ondergewaardeerd natuurlijk Binnenkort maar eens doen dan, en deze plaat ook eens opzoeken, ben benieuwd...

Dit is inderdaad een geweldige plaat; er staat geen slecht nummer op. Die zangeres stoort me voor de verandering eens niet, omdat ze niet zo overdreven theatraal zingt. Afwisseling tussen haar zang en de grunt van Anders Jacobsson is erg goed.

Aangezien ik de laatste tijd echt "hooked on" Doom ben, ga ik deze zeker een luister kans geven.

Stem verhoogt tot 4,5, dit is toch wel heerlijk melancholisch en de zangeres is uitstekend bij stem. Een van mijn favoriete albums van 2008.

Ijzersterk album, groots en meeslepend. Geen enkele mindere song, alle tracks zitten uitstekend in elkaar, met precies de juiste dosering van brute metal en melodie. Vooral de zang is erg goed, zowel de mannelijke als de vrouwelijke vocalen. De heerlijk bombastische produktie maakt het subliem melancholische geheel in stijl af.

Iets teveel death gevoel op deze plaat toch, vandaar een halfje aftrek. Liever Arcane Rain fell, met zn trage karakter en pink floyd achtige solo's.

Slecht is hij zeker niet, maar deze kan me ook niet helemaal overtuigen. Het grootste struikelblok vind ik hier de productie, die niet lekker zit. De gelidsmuur alsook de grunt zitten helemaal tegen het randje aan, waardoor de rest van de muziek onderspit moet delven en zo wat geforceert overkomt. Alhoewel de plaat intens is, is het ook wat vermoeiend omdat het geluid voortdurend vol is. Een beetje meer nuance in de productie had geen kwaad gekunt.

Och...dit is helemaal aan mijn huisje voorbij getrokken, hoor nu een nummer op kink aardschok....dit is MEESTERLIJK!!!

Ga hem maar eens pinda...

Van het Zweedse Draconian kwam onlangs het nummer The Failure Epiphany langs in de metal top 100 van trebremmit. De band deed zeker een belletje rinkelen bij mij, en toen ik op de artiestenpagina ging kijken, zag ik dat ik bij het album A Rose for the Apocalypse uit 2011 een schamele 3 sterren had uitgedeeld.

Waarom schamel? Wel, de eerdergenoemde song kwam behoorlijk indrukwekkend op me over enkele maanden geleden, en de zangeres - wiens geluid bij die plaat uit 2011, als ik op mijn berichten op de albumpagina mag afgaan, me wat tegenstond - vond ik nu net één van de sterkhouders.

Dat, en het feit dat de band dit jaar alweer met hun zevende plaat zouden komen aanzetten (is ondertussen gereleaset), heeft me ertoe aangezet dit album eens nader onder de loep te nemen. En ik moet toegeven dat het gehele album dat hoge niveau haalt!

Draconian is van verschillende markten thuis. Ze putten inspiratie uit death, doom en gothic, en de tracks hebben zonder uitzondering een melancholisch karakter, wat wegdromen makkelijk toelaat (zeker wanneer zangeres Lisa Johansson van zich laat horen). De afwisseling tussen rustigere stukken, met Johansson in de hoofdrol, en wat steviger werk (de grunts van Anders Jacobsson bieden een mooi tegengewicht) zorgen voor heel wat dynamiek, en ondanks het slepende van de doom-invloeden, loopt het album als een trein. Eerder meeslepend zou ik het dus durven noemen.

Instrumentaal is dit namelijk ook erg goed allemaal. De ritmesectie klinkt erg solide (vooral de drums vind ik erg goed klinken!), het toetsenwerk zorgt voor flink wat weemoed en vooral Johan Ericson heerst op leadgitaar en gooit er de ene na de andere memorabele riff doorheen, en verdriedubbelt die dosis weemoed nog 'ns.

Dit is dus een erg sterk album dat ik zonder de lijst van trebremmit wellicht nooit (al bestaat er altijd een kans, natuurlijk) was gaan beluisteren. Melancholie is de grote gemene deler.

4 sterren

Draconian voert het tempo wat omhoog op dit album. Het klinkt allemaal nog steeds zwaar en donker, maar allemaal iets minder log en traag dan op Arcane Rain Fell. Ook krijgt de zang van Lisa hier de meest prominente plek tot nu toe, en dat werkt heel goed in contrast met de grunts van Anders.

Een nadeel is wel dat alle nummers een beetje op elkaar lijken. Ik kan ze moeilijk uit elkaar houden en er zijn voor mij ook niet echt nummers die boven de rest uitspringen - al weet ik zeker dat Draconian ze wél kan maken. Maar goed, zolang de kwaliteit op zich hoog en constant blijft is dat geen heel groot probleem natuurlijk.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Turning Season Within (3,5*)
2. Where Lovers Mourn
3. The Burning Halo