Demolition Hammer! Epidemic of Violence staat honkvast in mijn top 10 favoriete thrash platen en dat is omdat de fysieke impact van vuige thrash tot in de perfectie uitgevoerd wordt. Als geen ander weet de band de ideale soundtrack af te leveren om al zittend op je Harley Davidson een molotov cocktail door het venster van het lokaal van een rivaliserende club te gooien. "Humaan" is het misschien niet, maar daar heeft de band lak aan.

Deftones is al jaren een van mijn favoriete bands en ik kan geen enkele song van de band opnoemen waar mijn oren van gepijnigd worden. My Own Summer was ook een van de hardere platen die zelfs toen ik als puberende snaak onder peer pressure nog voornamelijk hip hop luisterde regelmatig in mijn rotatie verscheen.

De eerste drie Metal Church albums zijn klassieke heavy metal perfectie en Watch the Children Play zou weleens het kroonjuweel onder hun power ballad werk kunnen zijn. Alweer een prima toevoeging.

Exotic Animal Petting Zoo kende ik van naam en ik heb er in het verleden ook wel al eens naar geluisterd, maar toch te weinig om er een echt grondige mening over te kunnen vormen. Experimentele metal is nogal hit-or-miss bij mezelf, maar slecht klinkt dit niet en nader onderzoek van mijn kant is zeker mogelijk.

45. Nile - Permitting The Noble Dead To Descend to the Underworld (2009)

Dan Nile, de death metal band met de Egyptische mythologie als inspiratie. Dit nummer komt van hun album Those Whom the Gods Detest, een van hun betere albums wat mij betreft. Wat de track zo tof maakt is het gitaarmelodie lijntje die er zo halverwege in komt, maar ook de riffs en de drums zijn erg strak. Technisch trouwens ook een sterke band, alleen zijn lang niet alle albums even boeiend.

Nile - Those Whom the Gods Detest (2009)

44. Gorguts - Le Toit Du Monde (2013)

Net als Nile maakt Gorguts ook death metal en ook zij zijn aardig technisch, toch is hun sound compleet anders. Want op Le Toit Du Monde word je helemaal platgewalst door een metalen wals zo zwaar en hard is dit, maar het is zeker niet eentonig door de geweldige gitaar en drumpartijen. Dit is brute, complexe maar wel behapbare metal, en bovendien erg spannende muziek.

Gorguts - Colored Sands (2013)

43. Crowbar - Existence Is Punishment (1993)

Hardcore met een vleug sludge is wat deze band maakt, zo ook op deze track. Het is erg stoere ruige mannen metal, maar het grooved ook enorm en de dikke riffs vliegen je om de oren. Het doet wel denken aan een Pantera, maar dan nog wat harder. Dit is langzame, zware en vette bazenmuziek wat mij betreft.

Crowbar - Crowbar (1993)

42. Motörhead – Overkill (1979)

Het oudste nummer uit deze top 90. En die is niet van Black Sabbath maar van Lemmy en zijn Motorhead. Overkill is oer metal, snelle, ronkende, ruige, harde en venijnige muziek, die met gemak veel van de metal bandjes van tegenwoordig doet verbleken. Dit doet zeker weer verlangen naar de tijd dat Lemmy nog leefde, maar helaas, aan alles komt een einde.

Motörhead - Overkill (1979)

Van dit album van Nile (ook één mijner favorieten) heb ik onlangs het titelnummer nog genomineerd voor dit topic. Dit nummer is wat korter van stof, maar even bruut. Je kan ook geen moment op adem komen; in dit geval een goede kwaliteit van de muziek.

Met Gorguts ga je de Don waanzinnig blij maken, trebremmit. Mij ook trouwens, ik ga Colored Sands eens in mijn luisterlijst zetten. Op een blauwe maandag heb ik het album wel eens beluisterd, maar tot mijn schaamte moet ik bekennen dat het nooit verder dan dat is gekomen. Ik vraag me dan, zeker bij het horen van zo'n succulente track als deze, luidop af: WAAROM?

Crowbar.. Die moddervette riff, heerlijk! Meer woorden hoef ik er echt niet aan vuil te maken.

Tot slot hebben we een onvervalste klassieker van Motörhead, het titelnummer van misschien wel mijn favoriete studioplaat van de heren. Dat strakke drumwerk, weergaloze gitaarspel en de rauwe vocalen van Lemmy zorgen ervoor dit terecht één van Motörhead's finest is.

Misschien wel het beste rijtje tot nu toe, deze vier songs!

Aaaah, Overkill. Eén van de vetste rock 'n roll nummers ooit.

Btw; big up voor Crowbar

Nile is een band waarbij juist de tragere tracks als User-Maat-Re mij beter bevallen. Toch is af en toe een pijlsnelle track van dit gezelschap ook erg lekker, dat is bij mij vaak Sacrifice Unto Sebek. Ze hebben een erg karakteristieke sound die je er zo tussen uit pikt, maar vallen binnen een album vaak te veel in dezelfde riff- en drumpatronen voor mij.

Van Gorguts word ik zeker weten blij. Le Toit Du Monde is ook een kandidaat voor mijn top 100 geweest, maar een andere Gorguts-track heeft mijn top 100 gehaald. Wat Gorguts meesterlijk doet op Colored Sands (en dus ook deze track) is ademruimte brengen in een maalstroom van kronkelende dissonante deathmetal. Toen ik ze live zag met deze plaat voelde ik me gewoon ''zen'', alles is zo prachtig met elkaar in balans. De muur van geluid is voor mij enorm rustgevend. Het baswerk van Colin Marston verdient ook absoluut een aparte vermelding.

Crowbar ziet eruit zoals ze klinken. Daar weten Beavis & Butthead alles van. Heerlijke logge riff, lekker doorleefde vocalen van Kirk en lompe grooves.

Ik luister zelf niet zo veel Motörhead, maar af en toe een track is wel lekker, zoals deze. Ook een goede opwarmer voor double bass-werk: niet al te snel voor de benen, maar wel constant. Deze track is ook wel een voorloper van het latere thrash metal drumwerk.

Die van Crowbar is niet om aan te horen qua geluidskwaliteit. Voor de rest allemaal gedegen keuzes behalve die van metal church. Gelukkig komt er nog een.

Nile & Gorguts kan ik allebei prima aanhoren, maar beiden spelen een vorm van death metal die mijn aandacht niet lang vast kan houden.

Crowbar klinkt gewoon vet. Niets meer, niets minder.

Motörhead ligt me ook al nooit zo goed, maar deze track klinkt eigenlijk wel zeer prima. Lekkere proto-metal hier nog.

Nile is super, een van mijn favoriete deathmetalbands. Dit nummer ook technisch indrukwekkend, mooi opgebouwd met die spannende riff halverwege en met het 'I know you and I know your name' ook een thema dat het geheel bij elkaar houdt.

Gorguts heeft wel wat, interessante dissonante stukken. Tamelijk spannend inderdaad.

Crowbar vond ik lekker, smerig sfeertje met de zanger en vette riff.

Bij Motorhead mis ik iets. Zit goed in elkaar en de zang heeft karakter, maar het doet me net even niet zoveel.

Nile, Gorguts, Crowbar en Motörhead zijn bands waar ik grote (in het geval van Gorguts zelfs de volledige) collecties van heb aangelegd, dus die liggen volledig in mijn straatje. Topbands.

Ik wilde iets typen over de nummers, maar ik zag dat The_CrY dat al voor mij heeft gedaan, want zo denk ik er ook precies over.

Die van Motörhead is echt wel nice.

41. Sick Of It All - Scratch the Surface (1994)

Deze hardcore klassieker komt van het gelijknamige album uit 1994, ook deze werd bij ons toen grijsgedraaid, en alhoewel ik de opvolger Built To Last tegenwoordig nog iets beter vind, staat hier wel het vetste nummer van de band op.
Heerlijke agressieve hardcore met Koller die al zijn emotie er in gooit.
In 1997 heb ik ze nog live gezien op Lowlands tijdens de Vans tour samen met veel andere hardcore bandjes zoals Ryker's, Down By Law en Backfire. Altijd tof die optredens, gaat veel energie van uit.

Sick of It All - Scratch the Surface (1994)

40. System Of A Down - Chop Suey! (2001)

Mijn favoriete plaat om in de auto mee over de snelweg te scheuren . Ik kan me voorstellen dat sommigen deze veel te vaak hebben gehoord, maar bij mij kan ie echt nooit meer kapot. Wat een brok energie gaat hier vanuit, na dat intro gaat het echt helemaal los. Toentertijd was dit nog best vernieuwend trouwens, ik had tenminste toen nog niet veel gehoord wat hier op leek.
Niet alleen de drums en gitaren zijn vet, vooral Tankian steelt hier de show, enorm goede zanger is hij.

System of a Down - Toxicity (2001)

39. PanterA - Rise (1992)

Als het over groovemetal gaat dan is Pantera wel een van de betere bands, alhoewel ik hun albums niet altijd even boeiend vind om helemaal uit te zitten, staan er altijd wel een paar hele vette nummers op.
Rise is wel mijn favoriet van de band, sterke zang maar vooral erg goed gitaar en drumwerk. de riffs en solo's vallen op en de tempowisselingen zijn heerlijk. Stoere muziek maar ook zeker muzikaal erg sterk.

Pantera - Vulgar Display of Power (1992)

38. God Dethroned - The Grand Grimoire (1997)

Dan een band die is opgericht in Beilen en daar woon ik toevallig in de buurt. Begin jaren negentig was hun nummer The Chrishunt wel een ding hier voor jongeren die zich wat af wilden zetten tegen de kerk enzo, ik vond het toen ook wel erg stoer, maar tegenwoordig vind het een beetje kinderachtig.
Gelukkig werden ze later wel wat beter en serieuzer, en dat begon al op opvolger The Grand Grimoire, waar dit titelnummer vanaf komt. Het is blackened death metal, met veel melodie, snelheid en goeie grunt van Sattler.

God Dethroned - The Grand Grimoire (1997)

Sick it of All is gewoon lekkere jaren '90 hardcore! Sterke riffs, goede grooves.

De eerste overeenkomst tussen onze lijsten! Ik heb Chop Suey ook in mijn top 100 staan, de reden waarom hij er in staat lees je wanneer mijn lijst aan de beurt is.

Pantera staat ook in mijn top 100 (ander nummer). Deze track heeft messcherp riffwerk van Dimebag en het typerende betonnen metersdiepe groovende drumwerk van Vinnie Paul. Phil heeft ook een heerlijke balans tussen een brul en cleane zang.

God Dethroned is een band die mij redelijk koud laat. Absoluut niet slecht, maar ik blijf op ''degelijk'' hangen, er zijn geen riffs, ritmes of zangpatronen die mij echt opvallen.

Sick of it All heeft me doorgaans wel kunnen bekoren, maar ik luister er in het algemeen niet zo erg veel naar. Wel steeds leuk om live mee te pikken.

Ik ben zelf altijd nog net iets meer fan geweest van het titelloze System of a Down debut, maar de opvolger is ook terecht een klassieker in het alternatieve metalen genre. Chop Suey! is zo'n song die zelfs mijn Lewis Capaldi-luisterende zus kent en dat kan ik - wanneer ik de inwendige snob even onderdruk - alleen maar toeschrijven aan de volgende reden: omdat het simpelweg een sterke, tijdloze song is die een breed publiek aanspreekt.

Pantera is een van de eerste metal bands waarmee ik kennis mee maakte, een van de eerste metal bands waar ik fan van werd en waarvan ik steeds fan ben gebleven. Rise is een verrassende keuze, maar geen onterechte. Onderschat nummer.

The Grand Grimoire beschouw ik als God Dethroned's beste. Origineel is het dan wel niet, maar de uitvoering is meer dan prima.

Lekker nummer van Sick of It All, de betere jaren '90 hardcore inderdaad.

Chop Suey is een nummer dat ook kans zou maken om in mijn top 100 te belanden. Dit nummer is zo goed, Serj Tankian haalt zulke capriolen uit; de hele song blijft op fantastische wijze kleven; rotaanstekelijk zonder ook maar een greintje irritatie op te wekken. Waar zijn deze jongens eigenlijk gebleven?

Pantera, een overbekende naam. Toch is deze band bij mij altijd wat onderbelicht gebleven. Af en toe komt er wel eens een song langs in het één of ander topic, en dan vind ik het steevast goed, maar ik ben er nooit écht stuk van geweest. Ook dit is een goeie song, maar het weet me wederom niet van m'n sokken te blazen.

Ook God Dethroned vind ik best goed, maar niet meer dan dat. Dit nummer draagt wel een goed geslaagde, duistere sfeer in zich.

Sick of it All - Scratch the Surface: Dit herinnert mij eraan dat ik mij meer moet verdiepen in de hardcore van de jaren 90. Erg fijn dit. Kort, fel en to the point.
System of a Down - Chop Suey: Met bijna een miljard (!) views op YouTube is dit met recht een klassieker te noemen. Ik ben nooit echt fan van de band geweest, maar een sterk nummer is het zeker. In mijn beleving was dit een van de laatste metalnummers waarvan het nog normaal was om op tv te zien. Tegenwoordig zou ik meteen opveren als zo'n nummer zou worden uitgebracht.
Pantera - Rise: Pantera heb ik altijd een beetje langs me heen laten gaan. Behalve Walk weet het me nooit zo te raken en ik verbaas me altijd over de populariteit van de band. Slecht is het zeker niet. Dit nummer is een beetje thrashy, dat heeft wel wat.
Wat God Dethroned betreft sluit ik mij aan bij Don Cappuccino.

37. Opeth - Porcelain Heart (2008)

Van het laatste goede album van Opeth komt Porcelain Heart, en waar ik Opeth juist zo tof vind met de grunts ontbreken die hier, maar dat maakt het nummer niet slechter. In tegendeeel, het is juist zo mooi door zang, maar ook door de akoestische rustige stukjes, dat werkt erg goed samen. Maar wat dit nummer erg goed maakt is de riff die er zo rond de drie minuten in komt. Misschien wel een van de emotionelere nummers van hun en het neigt al minder naar metal, maar toch past het hier nog wel vind ik.

Opeth - Watershed (2008)

36. Metallica - Whiplash (1983)

Kill 'em All had ik vroeger op een gekopieerd cassettebandje, iedere dag als ik naar school ging draaide ik deze op mijn walkman, en uiteindelijk kon ik het wel dromen zo vaak had ik het gehoord. Whiplash is altijd mijn favoriet van dat album en een van mijn favorieten van Metallica geweest, hier hadden ze nog die echte thrash sound. Wat het nummer zo tof maakt is het rustige begin met die drums, en dat het daarna helemaal los gaat met die gitaar riff door het hele stuk. Gewoon een erg lekkere adrenalinestoot dit.

Metallica - Kill 'em All (1983)

35. Sepultura - Attitude (1996)

Sepultura heb ik in 1996 op pinkpop gezien, in dat jaar kwam ook Roots uit. Ik kende de band toen al wel van Chaos AD en Beneath the Remains, maar Roots maakte toen nog meer indruk op mij door de keiharde agressie en de tribal percussie. Ook Attitude werd toen gespeeld en dat maakte een enorme indruk, ik was toen een jaar of achtien en nog niet zoveel gewend. Maar goed, tegenwoordig vind ik het nog steeds een erg goed nummer en samen met een dosis jeugdsentiment hoort deze wel in mijn top 90.
Toch volgt er later nog een nummer van hun die ik nog beter vind.

Sepultura - Roots (1996)

34. Gojira - The Gift Of Guilt (2012)

Deze band heb ik een tijdlang helemaal grijsgedraaid, zo goed vond ik ze, helaas is hun laatste album wel een teleurstelling. Maar dat mag de pret niet drukken, want o.a deze The Gift of Guilt is gewoon enorm vet, dat komt vooral door de melodielijn die er al vanaf de eerste seconde in komt, het geeft het nummer een epische en emotionele lading, doe daarover de zang en het toffe drumwerk en je hebt een goede compacte metal song.

Gojira - L'Enfant Sauvage (2012)

Al ben ik hun daaropvolgende producten ook gaan appreciëren, desalniettemin beschouw ook ik Watershed als het laatste schoolvoorbeeld van de sound die Opeth eigen had gemaakt. Dat deze sound ook zonder grunts kon, wordt met Porcelain Heart wel bewezen.

Kill 'em All is in het algemeen een leuk voorbeeld van de metalen honger van de opkomende bands uit de vroege jaren '80. Minder uitgesponnen en creatief dan het daaropvolgende werk, maar wel lekker vlijtig. The Four Horsemen is dan wel mijn persoonlijke favoriet van het album, maar voor Whiplash haal ik ook mijn neus niet op.

Van Roots moest ik lange tijd niets weten, maar vreemd genoeg is mijn relatie met het album op een andere manier gegroeid dan het voor vele andere liefhebbers van mijn generatie is verlopen. Waar velen eerst kennis maken met Roots, deze plaat grijs draaien en na kennismaking met het vroegere Sepultura werk plots de plaat gaan beschouwen als een bak troep; is mijn appreciatie voor het album doorheen de jaren toegenomen.

The Gift Of Guilt zou ik ook aanduiden als mijn favoriete song van L'Enfant Sauvage al prefereer ik binnen de discografie van de band nog wat andere nummers van hun twee voorgaande albums.
Hun laatste album kon me persoonlijk eveneens uitermate bekoren, al zou ik een verderzetting van een softere koers niet luidkeels toejuichen.

Sick of it All klinkt als een lekker feestje om live te zien, evenals SOAD, welke uiteraard al bekend was. System zal ik vermoedelijk ook wel in mijn lijstje hebben, maar met een andere track.

Pantera is een vette band, maar het album waar dit nummer vanaf komt heb ik nooit beluisterd. Vooral productie klinkt een stuk beter dan Cowboys from Hell. Volgens mij wordt het toch hoog tijd om hier eens voor te gaan zitten, want Rise klinkt eigenlijk gewoon steengoed.

Ook God Dethroned vond ik wel wat hebben. Lekkere blackened death met sterke melodieën en breakdown. Ga ik ook een keertje voor zitten.

Opeth is niet mijn band, maar dit nummer is wel erg mooi, en dan met name de zang.

Whiplash is ook mijn favoriet van Kill 'em All. Lekker rauwige Metallica hier nog, vol met energie waar menig thrash band niet aan kan tippen. Toffe keuze!

Roots heb ik toevallig onlangs nog een paar keer gedraaid. Ergens benijd ik je wel dat je ze in die tijd live hebt gezien. Zelf heb ik het nummer alleen opgevoerd zien worden door Max & Igor Cavalera's Return to Roots, wat echt niet om over naar huis te schrijven was. Neemt niet weg dat het een vet nummer is.

Gorjia nooit echt geluisterd, behalve inzendingen in verscheidene MuMe games. Vind het altijd zeer degelijk klinken, zo ook dit nummer.

Deze vier bands staan allemaal ook in mijn top 100, wel met andere nummers.

Porcelain Heart is een ontzettend mooi nummer met onheilspellende Sabbath-achtige doomriffs en melancholische zwierige folklijnen. Het was ook een van de weinige "oude" nummers die op de setlist stond toen ik Opeth live zag tijdens de Heritage-tour. Dat Opeth met Pale Communion en Sorceress mij compleet verloor was niet omdat ze volledig progrock gingen met volledig cleane vocalen, deze track is ook al een stuk rustiger dan wat we van Opeth meestal gewend waren. Het was omdat ze een futloze jaren '70 progrocktributeband waren geworden. Met de laatste plaat hebben ze me weer wat terug gewonnen.

Whiplash, blijft een lekker nummer! Simpele riff, simpele drums, maar de uitvoering is ontzettend bevlogen met een heerlijke gitaarsolo. Het knalt echt je speakers uit.

Ik vind Roots een hele gave plaat, waarschijnlijk ook omdat hij zo drumgericht is, zelfs het riffwerk en de timing van Cavalera's vocalen is meer op ritme dan melodie gefocust. Igor Cavalera speelt echt de sterren van de hemel op die plaat. Het begin van de track na de oerwoedgeluiden is zelfs wat industrieel en Godflesh-achtig, maar daarna is het raggen geblazen. Enorme kracht en monsters van riffs. De invloed van deze plaat is vooral in de nieuwe lichting hardcorebands als Code Orange goed te horen.

Ik ben niet zo kapot van L'Enfant Sauvage. Het is een plaat waarop ik Gojira iets te comfortabel in zijn eigen signatuurgeluid vind duiken. Het tapriffje voelt als een verwaterde versie van wat je op een track als Ouroborus van The Way of All Flesh hoort en de chuggende riffstijl komt op andere Gojira-tracks wat mij betreft ook een heel stuk beter uit de verf. Magma (de opvolger van L'Enfant) was gelukkig weer wat eigenzinniger.

33. Draconian - The Failure Epiphany (2008)

Een Zweedse band die een combinatie maakt van death, doom en gothic. Dit nummer is afkomstig van hun album Turning Season Within. Het is een heerlijk geheel van brute stukken afgewisseld met veel melodie, en de cleane stukken gezongen door de zangeres staan in mooi contrast met de grunts van de zanger. Voor de liefhebbers van ietwat theatrale en melancholische muziek wel een aanrader, het raakt mij in ieder geval iedere keer weer, en met de herfst op komst werkt dit nog beter.

Draconian - Turning Season Within (2008)

32. Textures - Regenesis (2006)

Polyritmische metal uit Nederland, wat zeker aan Meshuggah doet denken, alleen vind ik Textures beter.
Wat het zo tof maakt zijn de geweldige ritmes, de bruutheid, de strot van de zanger en de atmosferische rustige stukken die voor de nodige afwisseling zorgen, zo ook in Regenesis. Het album Drawing Circles, waar dit nummer vanaf komt, heb ik toentertijd op lp gekocht en draai hem nog regelmatig, een klassieker uit de Nederlandse metal geschiedenis met een mooie hoes.

Textures - Drawing Circles (2006)

31. Slayer - Raining Blood (1986)

Een echt grote Slayer fan ben ik niet, maar Reign in Blood is wel een van de beste metalalbums ooit.
Van dat album is dit de afsluiter, een haast apocalyptisch thrash metal nummer, dat begin met het onweer en dan helemaal los gaat met dikke gitaarriffs, heerlijk snel drumwerk en de duivelse zang van Tom Araya. Enorme klassieker en niet kapot te krijgen wat mij betreft.

Slayer - Reign in Blood (1986)

Even inhalen:

Sterk nummer van Opeth, Black Sabbath lijkt me inderdaad een significante invloed. Watershed vind ik echter niet hun laatste goeie plaat; Heritage en Pale Communion vind ik ook behoorlijk goed, en hun laatste worp vind ik zelfs terug erg sterk. Die luister ik meestal wel in het Zweeds.

Whiplash is een heerlijke thrashbeuker van toen Metallica nog heerlijke thrashbeukers uitbracht.

Van Sepultura ben ik niet echt fan, al wist ik hun plaat Machine Messiah wel erg te waarderen. Dit klinkt zeker niet verkeerd, maar ik word er eigenlijk helemaal niet wild van.

Gojira is een band die ik eigenlijk steeds links heb laten liggen. Deze track bewijst niet meteen de noodzaak van het oppikken van de band. Klinkt allemaal wel goed, maar indruk maakt het niet echt op mij.

De track van Draconian biedt een mooi evenwicht tussen rustige stukken, met de knappe stem van de zangeres in de hoofdrol, en heftiger uitbarstingen. Die dikke 6 minuten zijn uiteindelijk om voor je het weet, sterk staaltje!

Boeiende, dynamische song van Textures; het nummer heeft een goeie textuur, als het ware. Hier geldt zo'n beetje hetzelfde als bij de vorige song, hoewel ze qua geluid ver uit elkaar liggen. Vooral de stukken met cleane zang maken indruk op me.

Raining Blood is een klassieker natuurlijk, en wat mij betreft met recht en reden! De song raast er, na de spooky intro, als een wervelwind doorheen, en die stem van Araya is ook erg herkenbaar en krachtig. Als ik me niet vergis, werd dit nummer ook gebruikt in die aflevering van South Park waar een gigantisch hippie-festival aan de gang is, en Cartman en co hen willen wegjagen.

Draconian is een band die ik niet zo goed ken, maar deze track is uitstekend! Heeft best wel Opeth-vibes, death/doom, mooie vrouwelijke vocalen, sterke grunts.

Textures staat absoluut ook in mijn top 100 (andere track), wat een band! De eerste drie platen behoren tot het beste dat er ooit in Nederland op muziekgebied is gemaakt. Op deze track mixen ze de metersdiepe grooves van Pantera (ook de schreeuwvocalen hebben best wat Phil Anselmo in zich), de hortende en stotende ritmiek van Meshuggah en de weidse dromerige atmosferische muren van Devin Townsend. De cleane zang van Eric Kalsbeek behoort tot de beste in metalland. Hij heeft een ontzettend soulvol geluid. Textures is ontzettend goed in zeer dynamische tracks schrijven met veel overgangen, maar alles ontzettend natuurlijk laten lopen. Deze track heeft echt een herkenbare rode draad door het gehele nummer. Stef Broks speelt krankzinnig soepel en jazzy in deze waanzinnig moeilijke drumpartijen.

Ja, Slayer. Die staan ook in mijn top 100 (ander nummer). Wat moet ik hier over zeggen. Klassieker. De opbouw is nog steeds onheilspellend, de riff is kwaadaardig pakkend en de breakdown in het midden is gevaarlijk voor de nekspieren. Ook heerlijk zoals de track volledig ontspoort aan het einde.

Kan even niet zo snel vinden of jullie een deadline hebben afgesproken, anders doe ik graag mee wanneer ik nog paar dagen heb....

Er is geen deadline, ik heb je onderaan de lijst gezet.

- trebremmit
- Don Cappuccino
- The_CrY
- gigage
- Edwynn
- Cryotank
- Barney Rubble
- jasper1991
- Tempel

Bij Draconian ben ik blijven steken op de eerste twee albums, waarvan de tweede mijn favoriet van de band is. Van het latere werk heb ik doorheen de jaren wat geskimd, maar doorgaans weinig aandacht aan besteed. Dit nummer klinkt in ieder geval niet verkeerd.

Textures heb ik ook in het verleden weleens beluisterd, maar om een of andere reden heb ik me er verder niet echt in verdiept. Meshuggah ben ik nochtans groot fan van en zogenaamde "djent" bands zoals Sikth, Vildhjarta, Uneven Structure, Tesseract en The Contortionist hebben allemaal wel spul op de markt gebracht dat me wel smaakt. Fout is dit nummer van Textures zeker niet en het kan me een stuk beter bekoren dan die meuk van bijvoorbeeld Periphery, Veil of Maya of After The Burial. Nader onderzoek is mogelijk.

Raining Blood is natuurlijk een klassieker en behoeft weinig tekst en uitleg. Slayer draag ik zelf behoorlijk hoog in het vaandel.

Prachtig, die track van Draconian (30 okt a.s. nieuwe release).
Textures is wel Neerlands metaltrots maar een heel album behappen moet ik nog eens doen. Meestal houd ik me wat losse tracks bezig en deze is er één om in te lijsten.
Slayer, niet mijn favoriete plaat van Slayer.

Van de afgelopen 3 worpen vond ik Draconian wel een mooie ontdekking. Ook de nummers van Sick of it All, Pantera, Opeth, System of a Down en God Dethroned vond ik op ieder op zijn eigen manier gaaf.

Draconian is een fijne ontdekking! Mooie sfeervolle doom met inderdaad een theatrale presentatie, wat me wel ligt. Textures niet verkeerd; ik snap waarom de band zo hoog stond aangeschreven. Slayer... tsja, ach. Het is Slayer.

30. Amenra - Nemendelle (2005)

Amenra is een band die ik ontdekt heb rond de tijd dat Mass III uit kwam, ik zat toen veel op het muziek forum van fok.nl en daar heb je het stonertopic (zit er nu nog wel eens maar veel minder vaak), ik heb daar toen heel veel goede muziek leren kennen. Waaronder dus Amenra, toen ik dit voor het eerst hoorde wist ik niet wat er gebeurde, zo hard en rauw vond ik het, dat kwam vooral door de zanger denk ik. Mass III is nog steeds mijn favo album van de band, en daar staat Nemendelle op. Ik luister het tegenwoordig niet zo vaak meer, maar deze hoort zeker in mijn top 90.

Amenra - Mass III (2005)

29. Kylesa - Unknown Awareness (2009)

Deze band, die een combinatie van sludge en stoner met wat hardcore maakt, heeft een behoorlijk uniek geluid door de dubbele drums, nu weet ik niet of ze dat op elk album hebben, maar op Static Tension in ieder geval wel.
Unkonwn Awareness is mijn favoriet, een toffe opbouw, fijn gitaarspel en heerlijke drums, dit valt wel onder epische sludge zo energiek is dit.

Kylesa - Static Tensions (2009)

28. Biohazard - Tales from the Hard Side (1994)

Deze komt van State of the World Address, mijn favoriete album van Biohazard, ik heb deze zelf nog op cd liggen met oranje jewelcase. Het begin is mooi kenmerkend met die sample over criminaliteit van jeugd, ik weet zo niet wie dit is, klinkt als een president, maar misschien weet iemand anders wie dit is? Dan begint het nummer met een dikke riff en fijn drumwerk, om vervolgens rond de twee minuten te versnellen en daar komt ook de zang er in, wat het nummer wel af maakt is die sample van een sirene, het geeft het wel een goeie sfeer van het leven op straat.

Biohazard - State of the World Address (1994)

27. Sepultura - Beneath the Remains (1989)

De opener van het gelijknamige album uit 1989. Sepultura heb ik ooit leren kennen door dit album, en door het radioprogramma Vara's Vuurwerk, waar eens een concert van hun werd uitgezonden die ik toen opgenomen heb. Daar werden vooral nummers van dit album en van Arise gespeeld, een tijdlang was ik vooral fan van Arise, maar tegenwoordig vind de klasse er nog meer uitspringen op Beneath the Remains. En dan vooral deze opener, met dat duistere begin waarna het in een moordend tempo van start gaat, wat een fantastisch drumwerk ook, en dan in het midden even die tempowisseling met dat strakke riffwerk, en daarna weer helemaal los met als toetje een gave solo.
Dit is thrash metal op zijn best!

Sepultura - Beneath the Remains (1989)