Draconian - Turning Season Within (2008)
mijn stem
23 stemmen
0
geplaatst: 16 april 2009, 18:47 uur
Ijzersterk album, groots en meeslepend. Geen enkele mindere song, alle tracks zitten uitstekend in elkaar, met precies de juiste dosering van brute metal en melodie. Vooral de zang is erg goed, zowel de mannelijke als de vrouwelijke vocalen. De heerlijk bombastische produktie maakt het subliem melancholische geheel in stijl af.
2
geplaatst: 29 november 2020, 21:20 uur
Van het Zweedse Draconian kwam onlangs het nummer The Failure Epiphany langs in de metal top 100 van trebremmit. De band deed zeker een belletje rinkelen bij mij, en toen ik op de artiestenpagina ging kijken, zag ik dat ik bij het album A Rose for the Apocalypse uit 2011 een schamele 3 sterren had uitgedeeld.
Waarom schamel? Wel, de eerdergenoemde song kwam behoorlijk indrukwekkend op me over enkele maanden geleden, en de zangeres - wiens geluid bij die plaat uit 2011, als ik op mijn berichten op de albumpagina mag afgaan, me wat tegenstond - vond ik nu net één van de sterkhouders.
Dat, en het feit dat de band dit jaar alweer met hun zevende plaat zouden komen aanzetten (is ondertussen gereleaset), heeft me ertoe aangezet dit album eens nader onder de loep te nemen. En ik moet toegeven dat het gehele album dat hoge niveau haalt!
Draconian is van verschillende markten thuis. Ze putten inspiratie uit death, doom en gothic, en de tracks hebben zonder uitzondering een melancholisch karakter, wat wegdromen makkelijk toelaat (zeker wanneer zangeres Lisa Johansson van zich laat horen). De afwisseling tussen rustigere stukken, met Johansson in de hoofdrol, en wat steviger werk (de grunts van Anders Jacobsson bieden een mooi tegengewicht) zorgen voor heel wat dynamiek, en ondanks het slepende van de doom-invloeden, loopt het album als een trein. Eerder meeslepend zou ik het dus durven noemen.
Instrumentaal is dit namelijk ook erg goed allemaal. De ritmesectie klinkt erg solide (vooral de drums vind ik erg goed klinken!), het toetsenwerk zorgt voor flink wat weemoed en vooral Johan Ericson heerst op leadgitaar en gooit er de ene na de andere memorabele riff doorheen, en verdriedubbelt die dosis weemoed nog 'ns.
Dit is dus een erg sterk album dat ik zonder de lijst van trebremmit wellicht nooit (al bestaat er altijd een kans, natuurlijk) was gaan beluisteren. Melancholie is de grote gemene deler.
4 sterren
Waarom schamel? Wel, de eerdergenoemde song kwam behoorlijk indrukwekkend op me over enkele maanden geleden, en de zangeres - wiens geluid bij die plaat uit 2011, als ik op mijn berichten op de albumpagina mag afgaan, me wat tegenstond - vond ik nu net één van de sterkhouders.
Dat, en het feit dat de band dit jaar alweer met hun zevende plaat zouden komen aanzetten (is ondertussen gereleaset), heeft me ertoe aangezet dit album eens nader onder de loep te nemen. En ik moet toegeven dat het gehele album dat hoge niveau haalt!
Draconian is van verschillende markten thuis. Ze putten inspiratie uit death, doom en gothic, en de tracks hebben zonder uitzondering een melancholisch karakter, wat wegdromen makkelijk toelaat (zeker wanneer zangeres Lisa Johansson van zich laat horen). De afwisseling tussen rustigere stukken, met Johansson in de hoofdrol, en wat steviger werk (de grunts van Anders Jacobsson bieden een mooi tegengewicht) zorgen voor heel wat dynamiek, en ondanks het slepende van de doom-invloeden, loopt het album als een trein. Eerder meeslepend zou ik het dus durven noemen.
Instrumentaal is dit namelijk ook erg goed allemaal. De ritmesectie klinkt erg solide (vooral de drums vind ik erg goed klinken!), het toetsenwerk zorgt voor flink wat weemoed en vooral Johan Ericson heerst op leadgitaar en gooit er de ene na de andere memorabele riff doorheen, en verdriedubbelt die dosis weemoed nog 'ns.
Dit is dus een erg sterk album dat ik zonder de lijst van trebremmit wellicht nooit (al bestaat er altijd een kans, natuurlijk) was gaan beluisteren. Melancholie is de grote gemene deler.
4 sterren
0
geplaatst: 14 november 2025, 10:44 uur
Draconian voert het tempo wat omhoog op dit album. Het klinkt allemaal nog steeds zwaar en donker, maar allemaal iets minder log en traag dan op Arcane Rain Fell. Ook krijgt de zang van Lisa hier de meest prominente plek tot nu toe, en dat werkt heel goed in contrast met de grunts van Anders.
Een nadeel is wel dat alle nummers een beetje op elkaar lijken. Ik kan ze moeilijk uit elkaar houden en er zijn voor mij ook niet echt nummers die boven de rest uitspringen - al weet ik zeker dat Draconian ze wél kan maken. Maar goed, zolang de kwaliteit op zich hoog en constant blijft is dat geen heel groot probleem natuurlijk.
Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Turning Season Within (3,5*)
2. Where Lovers Mourn
3. The Burning Halo
Een nadeel is wel dat alle nummers een beetje op elkaar lijken. Ik kan ze moeilijk uit elkaar houden en er zijn voor mij ook niet echt nummers die boven de rest uitspringen - al weet ik zeker dat Draconian ze wél kan maken. Maar goed, zolang de kwaliteit op zich hoog en constant blijft is dat geen heel groot probleem natuurlijk.
Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Turning Season Within (3,5*)
2. Where Lovers Mourn
3. The Burning Halo
* denotes required fields.
* denotes required fields.