Suicide - Suicide (1977)

Suicide werd aanvankelijk met veel hoongelach ontvangen. Toetsenist Martin Rev had aan de feesten- en bruiloftendeuntjes die hij uit zijn synthesizer toverde te horen hooguit 2 lessen van de cursus "hoe bespeel ik een synthesizer" van Stef Meeder gehad en Zanger Alan Vega mompelde op monotome wijze de vocalen vol.

Pas later kreeg de groep erkenning als grote inspiratiebron voor de synthipop en zelfs house en electric body music. Van dit album is vooral Frankie Teardrop een nummer dat door merg en been gaat. 3,5*

Ik zit nu te luisteren naar Frankie Teardrop. Inderdaad, door merg en been, Frankie 20 jaar trekt het niet meer nadat hij is ontslagen en besluit zijn en vrouw en kind neer te schieten en zichzelf, maar hoe het verhaal zich ontvouwt hoor je eerst niet. Ik vind de tektsten ook uitermate goed, zi zijn duister, cynisch en duidelijk. Moeilijk te omschrijven hoe Alan Vega zingt, spooky rockabilly, vaak erotisch geladen. Hij eindigt elk woord bijna met een vibrerende zucht...erg intens en onvergelijkbaar.

Echt één van mijn favorieten. 'Ghost rider' is echt een geniaal nummer (ik snap echt niet waarom dat geen wereldberoemd nummer is), net als het lange 'Frankie Teardrop' (merg en been, titan, merg en been). Omdat ook de rest van zeer hoog niveau is ('Rocket USA', 'Cheree', 'Johnny', 'Girl' en vooral 'Che', de perfecte afsluiter), verdient dit album volgens mij gewoon de 5/5

Ik kan me bij de vorige sprekers perfect aansluiten!!
Zeer knap werkstuk van deze pioniers!!!

Alleen jammer dat hun gepoogde come back onlangs zo pijnlijk slecht was ;-o

Leer deze plaat net kennen (had er echt nog nooit van gehoord), waar MuMe al niet goed voor is. Hink op twee gedachten, want deze muziek is uniek, maar ik zit toch met vergelijkingen in mijn hoofd (Daft Punk meets Jesus & Mary Chain, DAF a la Tiësto, Stray Cats on acid of zoiets). Het absolute hoogtepunt. Ik kom niet op dancefeesten, maar dit lijkt me ook anno nu een geheide vloervuller. Wisselvallig, want ik vind itt anderen op deze bladzijde Frankie Teardrop en ook Johnny zwakke nummers: 3,5 *

Volgens mij ben je iets vergeten.

Ik heb deze cd ook hier ontdekt......de eerste noten doen me onwaarschijnlijk veel denken aan de Nederlandse band ZZZ. Die jongens zullen waarschijnlijk ook wel naar deze cd hebben geluisterd. Kan niet zeggen dat ik dit echt speciaal vind.....misschien nog wat meer luisteren. 3*

Frankie Teardrop is inderdaad één van de meest lugubere en donkere tracks die je kan tegenkomen, je voelt het onheil van mijlen ver aankomen.
Doet me qua sfeer het meest aan "the Shining" van Kubrick denken.
Het klinkt zeer kil en industrieel, maar toch zeer effectief, horrormuziek avant la lettre.
Bij mij roept het ook een gevoel op alsof je helemaal alleen, en verdwaald in de donkerte vreemde stemmen rondom je hoort. Pure doodsangst vastgelegd in 10 minuten muziek.

Dit album kneep mijn strot dicht.
Frankie Teardrop kom je liever niet in het donker tegen.
En Ghost Rider is ook al zo'n killer.
Blijft briljant.

jammer van dat gekrijs in frankie teardrop [m'n buren hebben vast gedacht dat er iemand werd vermoord], maar verder heel erg tof album. Voor de liefhebber van Spacemen 3, Jesus and mary chain en misschien Velvet underground.

Bij de eerste keer van het horen van Frankie Teardrop belande ik bij de eerste krijs bijna met de fiets in de IJssel, maar het nummer had me vast vanaf het begin.

Tot nu toe vind ik Ghost Rider het sterkst, maar moet er nog wat vaker naar luisteren.

Dit is een plaat die ik niet altijd kan beluisteren, soms begint de stem door de "huhuhuu" achter elk laatste woord mij wat te storen. Dat is weer een beetje jammer (voor mij dan).

* 3

besteld

hmmm..blijkbaar ben ik de enige die niet bang wordt van "ghost rider" of "frankie teardrop",maar ik hou er toch een wat..hmm vervreemdend gevoel op na

2 geweldige,erg unieke nummers. de rest ken ik helaas (nog) niet

ik las over het angstig gevoel, wat frankie teardrop op kan roepen. Gisteren ochtend zat ik in de auto en ik dacht: ach het valt best wel mee..... Een intersante tekst en leuke donkere muziek.

Tot die schreeuw kwam, ik schrok toch even... die had ik niet horen aankomen.
Toen moest ik lachen. want het nummer deed waar hij waarschijnlijk voor geschreven is.

De rest is ook goed, maar die 2 nummers springen er wel echt uit.

Enerzijds origineel en intrigerend, anderzijds beperkt en simpel.

Er zit veel emotie in deze muziek en ik kan het niet zo snel vergelijken met een andere artiest, maar die simpele drumcomputerritmes en weinig veranderende voordracht van de zanger komen me na een tijd wel een beetje de neus uit.

Het is pure Rock & Roll ondersteunt door electronica; dus toch wel vol emoties.

Ongelofelijk beklemmend het nummer Frankie Teardrop. Ik heb blijkbaar in 2005 het hele album al eens geluisterd. Ik had er al opgestemd....kan me er alleen niks van herinneren

Frankie Teardrop, ik heb het nummer nu 3x beluisterd, en elke keer bij dat gekrijs gaan mn nekharen overeind staan. Je zal dit nummer maar als nietsvermoedende luisteraar horen, dan schrik je je echt dood. Hele aparte muziek ook. Ik vind het niet echt goed, maar ik waardeer dit soort muzikale avonturiers wel, dus moet de rest ook maar eens gaan beluisteren...

"Can we have the microphone back, otherwise there is no show."

Het nummer 23 minutes over Brussels is geniaal en hilarisch tegelijk. Op 16 juni 1978 verzorgde Suicide het voorprogramma van Elvis Costello en dat optreden werd na 23 minuten bruut afgebroken na een confrontatie met het publiek. Het optreden viel bij de Costello-fans niet in goede aarde. Ze verstoren het optreden met boegeroep en fluiten Suicide uit, en op een gegeven moment zingen ze zelfs een liedje door de muziek van Suicide heen. Wanneer de band Frankie Teardrop in wil zetten, wordt de microfoon afgepakt. Ondanks enkele sommaties de microfoon terug te geven, komt deze niet terug, waarna het optreden maar wordt gestaakt.

Geniaal om dit op je plaat te zetten.

Vaag, maar echt geweldig.

Ik heb Frankie Teardrop beluisterd met oordopjes in en in bed, in een geheel donkere kamer, voordat ik ging slapen. Tenminste, probeerde te slapen. Ik kreeg echt verontrustend vage dromen ervan.

En op het einde van 23 Minutes...nog eens goed een paar keer lekker luid Fuck You roepen tegen je publiek...schitterend...

Ik kan me goed voorstellen dat mensen die naar een show komen voor Elvis Costello weinig begrip hebben voor deze muziek...mij mogen ze altijd storen voor deze plaat.
Gewoon gestoord zijn sommige nummers op deze plaat...
Wil je je bezoek eens schrik aanjagen is er natuurlijk Frankie Teardrop...die schreeuw (ik wipte toch ook wel een half metertje omhoog de eerste keer).
Eigenlijk valt m.i. geen enkel nummer uit de toon, de hele plaat is goed tot erg goed.
23 Minutes over Brussels...is gewoonweg geniaal, alleen al voor die extra track een halve * erbij...

Its doomsday thuesday

Twee kunstenaars ontmoeten elkaar ergens midden in de jaren 70.
Martin Rev is een van deze kunstenaars, en kan wel aardig keyboard spelen en heeft ergens nog een oude drum computer staan. Alan Vega figureert als zanger maar het blijf altijd een twijfel of hij eigenlijk wel over zangkwaliteit beschikt.

Ergens in een stoffige kelder in New York gaan ze wat nummertjes schrijven. En langzamerhand beginnen ze we op te treden in kleine clubs. Al snel krijgen ze een cult status, de zanger Alan Vega probeert namelijk net zoals Iggy Pop het publiek te shockeren. In de oudere optredens zijn zelfs verhalen bekend dat Vega met een stalen motorketting om zijn nek stond te zingen en de gene die de zaal wou verlaten kreeg een flinke klap met deze ketting. Of hij ging zichzelf verminken met scheermesjes. Waarom? Puur om te shockeren.

Ze zingen over dood en verdriet, maar ook over onderwerpen die ze tegen komen op straat zoals corrupte agenten en drugs dealers.
De muziek op zich zelf is enorm minimaal. Vaak hoor je een simpel ritme uit de drum computer van Rev met een af en toe een simpele keyboard deun er tussen door. Boven op deze simpele bodem, zing/schreeuwt/krijst Alan Vega voor het nog extra verontrustende effect.

Dit samen geeft vind ik echt een van de beste platen ooit. Waarom? De sfeer die hier hangt vind ik echt ongekend goed. neem nou bijvoorbeeld de opener Ghost Rider, als je dit nummer hoort zou je zweren dat deze ergens het afgelopen jaar is uitgebracht. Enorm tijdloos dus. Of Che, het simpele ritme als of je in een stoet met mensen loopt die een begrafenis kist dragen naar de eeuwige rust plaats.
Frankie Teardrop, het meeste enge nummer ooit gemaakt.

Toentertijd hadden ze niet echt een commercieel succes, een vaak liepen optredens uit op een rel. Anno 2008 is de invloed die Suicide heeft op bands niet meer op een hand te tellen.

Ik kan me niet voorstellen dat deze ooit uit mijn top tien gaat.

gonna crash, gonna burn, gonna die!

Frankie Teardrop midden in de nacht in een donkere, muffe bus in Oost-Polen . Ik kan het nummer nauwelijks aan, maar er was geen beter moment om het voor het eerst te horen denk ik...

Verder kan ik me hier wel in vinden:

Heel engmakend plaatje vol desolate kale nummers, enkel begeleid door een- syntheseizer en een erg montome hijgstem. Het resultaat is erg apart en hier en daar zeer geslaagd te noemen, maar jammer genoeg wist het zeker niet de hele plaat aan te houden. je moet er ook nog eens voor in een bepaalde stemming zijn. Voorlopige- favoriete zijn Ghost Rider en Frankie Teardrop.

3 sterren

De meeste zieke nachtmerrie op muziek.

Frankie Teardrop is tijdloos.
Zelfs in deze tijd zijn er helaas nog steeds Frankie Teardrops in de wereld. Geschreven vanuit iemand die geen toekomst meer ziet.
Juist door de directe confronterende aanpak is dit nummer zo heftig.
Echt een klap in je gezicht.

ik moet zeggen dat deze me wel positief weet te bekoren. Vooral Cheree is een goed nummer. Frankie Teardrop is wel speciaal, eerder origineel maar voor mij zeker niet het beste op deze plaat.