Suicide - Suicide (1977)

Woow, dit is leuk. Dat constante gedreun van de drums, telkens zo'n brommende 'melodie' die zich oneindig blijft herhalen, en dan Frankie Teardrop. Heerlijk!

Wel een sterke plaat inderdaad. Laatst ontdekt nadat ik dit album met zanger Alan Vega had gehoord. Een aanrader voor fans van deze plaat.

Ooit deze band gezien in een documentaire over de CBJB's in New York.
Verder een beetje vergeten tot ik voorkort deze band tegenkwam bij een commentaar van een andere plaat.
En zo gaat er weer een deurtje voor me open in het labyrint van de muziek geschiedenis.
Wat ik achter die deur gevonden heb is, zeker geplaatst in de tijd, grandioos.
Zo is via deze plaat ook de band: "Silver Apples" (1968!) komen opborrelen, dus daar ga ik binnenkort mijn aandacht eens op vestiggen.

Sja, nog maar een keer over Frankie Teardrop, wat ik sinds gisteravond toch wel wil bestempelen als meest huiveringwekkende nummer ooit. De pulserende drums die de snelle hartkloppingen nabootsen, de onheilspellende orgelklanken en die schreeuwen die nooit wennen.

Machtig eigenlijk!

America America is killing their youth!

Ghostrider.
Het je kunnen veroorloven om dwars tegen alle stromingen in te gaan.
En je dan ook nog een heldenstatus aan rekenen.
Geniaal of artistieke zelfmoord?
Wat Suicide hier laat horen pakt je gelijk, of je hebt er totaal niks mee.
Ik hoor tot de eerste groep.

Dit is de soundtrack van Frankie Teardrop.
Door alle nummers heen hoor je een drumbeat die zijn hartslag uitbeeld.
Het haastige gezang vormt een te hoog oplopende bloeddruk.
Vreemde vervormde synthesizers zijn de barstende hoofdpijn.
De echo's in de songs zijn de stemmen in zijn hoofd.
Een overspannen werkeloze vader die geen uitweg in het leven ziet.
Perfect neer gezet in het zelfde getitelde werkstuk.
Helaas lopen er juist nu weer steeds meer Frankie Teardrops rond in de wereld.
Te vaak vinden familiedrama's plaats.
Hoe actueel kun je zijn met een album van 33 jaar oud.

Zonder Suicide waarschijnlijk ook geen This Last Night... in Sodom van Soft Cell.
Ook het verloop van Foetus, Swans en Nine Inch Nails zou anders verlopen zijn.
Frankie Teardrop heeft de status van poortwachter van de hel verworven.
Hij bepaald wie het recht heeft om binnen te treden.

Alan Vega en Martin Rev waren pioniers; al zijn ze zo nooit erkend.
Het onbegrip ontaarde regelmatig in ontregelheden bij concerten.
Perfect weer gegeven in bonusdisc 23 Minutes Over Brussels.
Juist om er voor te kiezen om dit toe te voegen geeft het extra kracht.
Hoeveel bands verkondigen wel niet dat ze vroeger nooit begrepen werden.
Hier een bijna niet te overtreffen voorbeeld.

Dubbel CD voor slechts euro 6,95 nieuw meegenomen bij Concerto. Wat een prikkie.

Waarderen en mooi vinden. Twee woorden die vaak door elkaar heen gebruikt worden, maar toch niet helemaal elkaars synoniemen zijn. ik waardeer dit album wel. John Cage begon er ooit mee. Pak een motiefje en herhaal het tot in het oneindige. Eerste is het grappig, dan wat saai, maar uiteindelijk wordt het angstaanjagend. Alles wat afwijkt van het motiefje valt tien keer zo hard op. Een schreeuw die normaal langs me heen zou gaan, bezorgt me een hartaanval. Frankie's teardrop laat me balanceren op het randje van mijn stoel.

Echt een mooi album vind ik dit niet. Het is me te kil. Je bent geen onderdeel van de wereld die geschetst wordt,maar een stille toekijker. Ook ben ik geen fan van constante herhaling. Een stuk muziek moet muteren, ritmes moeten veranderen, een muziekstuk mag duister zijn, maar moet uiteindelijk toch een stuk warmte uitstralen.

Edit: ik heb gekozen voor een 3.5 ster. Ik hoor zeker de artestieke waarde van dit album, hoewel ik de plaat intressanter vind dan mooi.

Dat valt wel mee hoor, de jeugd redt en redde zich prima in de VS. Er zijn altijd uitzonderingen.
Frankie T. bijvoorbeeld.

Suicide voert dit album uit op Primavera in Barcalona. Op 26 mei. Voor de gene die tijd, zin en geld hebben lijkt het mij een uitzonderlijke kans. Kan zo gauw niet vinden of ze het album ook nog in Nederland gaan uitvoeren.

link

En ik ben erbij Net als Cygnus, herman, Lukas en vast nog meer MuMe'raars.

Ik kijk er naar uit.

Alan Vega wordt een maand na Primavera alweer 73 trouwens.

Jeetje, dus hij was al bijna 40 toen dit uitkwam? Ik dacht dat het zo'n rebelse snotneus van een jaar of 20-25 was, haha.

Ja, het verbaasde mij ook wel. In 1960 al afgestudeerd. Martin Rev is 10 jaar jonger, lees ik net.

Berichten verplaatsen naar Suicide discussie pagina?

Voor twee berichten misschien wat overdreven. Ik ben wel benieuwd of Vega de hoge felle krijsen uit Frankie Teardrop nog haalt.

Heb dit album de laatste tijd veel gedraaid nu het optreden eraan komt. Superplaat. De tweede van Suicide vind ik ook erg de moeite waard.

Wat een fenomenale plaat, bij vlagen herkenbaar, maar ook ongrijpbaar. De beukende geluiden op de achtergrond, het dreigende sfeertje, de synths en orgel en Alan Vega's kreunende (en krijsende) stem, allemaal fantastisch. Ik verhoog naar 4,5*.

Maar live

Live ging het nergens over inderdaad.

Al is Frankie Teardrop wel een gezellig crowdsurfnummer voor sommigen.

Waren ze live in Nederland dan? En waren ze goed, of was het echt huilen met de pet op? Ik ben altijd al benieuwd geweest hoe Suicide live is. Ik ben over het algemeen niet echt fan van 73 jarig oude mannen die hun moment om te stoppen niet weten.

Nee, ze waren op het Primavera Soundfestival in Barcelona, net als een groepje MuMe'ers. Daar hebben we een hoop memorabele optredens gezien, maar Suicide bleek toch echt wel rijp voor het bejaardenhuis. Het geluid was slecht en Rev en Vega konden het ook niet echt meer brengen. Alan Vega probeerde aan het einde van Frankie Teardrop nog wel iets van een schreeuw, maar die was eerder lachwekkend dan angstaanjagend. Dat maakte het geheel vooral aandoenlijk, en dat is bij deze band niet echt de bedoeling natuurlijk...

Klinkt behoorlijk suicidal.

Van dit album had ik tot voor kort nog nooit gehoord. Ik stuitte hier op toen ik albumtitels aan het verzamelen was voor de door mij te organiseren game "Knock-out: 1977". Het lekker in het gehoor klinkende nummer "Ghost Rider" nodigde mij uit dit hele album maar eens te gaan beluisteren. Toen ik op "Frankie Teardrop" stuiterde had ik het idee dat ik naar een soundtrack zat te luisteren uit een of andere horrorfilm. Dat absurde nummer van een krijsende Alan Vega ging inderdaad door merg en been. Ik moest gelijk denken aan dat andere absurde nummer 'Sentimental Journey' van Pere Ubu waarin je kon horen dat er flessen kapot gesmeten werden. Tja, hoe kom je erop
Dit zeer gedurfde album is net zoals Pere Ubu's album "The Modern Dance" (1978) moeilijk te beoordelen. Zeer vernieuwend is het zeker en het klinkt zeker niet slecht maar je moet het denk ik om het te kunnen waarderen toch zeker meerdere keren gehoord hebben. Het positieve in ieder geval is dat het organiseren van een music game voor mij inmiddels zijn vruchten heeft afgeworpen. Misschien ontdek nog wel meer bijzondere albums uit het voor mij zo belangrijke muziekjaar 1977.

4,0*

Valt mee :
Silver Apples - Silver Apples (1968)

Bedankt voor de tip 'herman'. Ik zal dat album van die zilveren appeltjes zo snel mogelijk eens gaan beluisteren.

En hoe moet ik Kraftwerk zien binnen dit plaatje?

Dat is weer een andere grote inspiratiebron.

Hebben zij Suicide dan niet gewoon geïnspireerd?

Mwa. Suicide zal vast Kraftwerk hebben gekend (ik sluit overigens niet uit dat Kraftwerk een inspiratiebron voor Suicide was), maar de echte grote inspiratiebron voor Suicide op gebied van elektronische foefjes/ritmes is toch wel een andere grote krautrockband: Cluster! Heel duidelijk zelfs.

Een LA Dusseldorf zie ik ook wel als inspiratiebron.

Bedankt voor de info! Is er ook een topic rond dit genre (te beginnen dus met Kraftwerk en Cluster, of...?) ?