Tom Petty & The Heartbreakers - Into the Great Wide Open (1991)

Lekker album dit, geprodueerd door de bekende Jeff Lynne.
Er staan een paar schitterende nummers op zoals 'Into The Great Wide Open,All The Wrong Reasons,Too Good To Be True'. De nummers op deze plaat zijn erg herkenbaar en zijn niet al te moeilijk. (vrij toegankelijk dus) Kort gezegd een erg goed album wat erg lekker wegluistert. 4* sterren.

Ik vind die hoes zo mooi
Muziek is trouwens ook niet verkeerd.

Sterker nog:
Ik heb dit album gekocht vanwege de hoes.
Toevallig staat er nog goede muziek op ook.

Ach, dat komt op de tweede plaats nietwaar

Het is een ijzersterk album, maar ik vind 'm minder constant dan Full Moon Fever. Hoogtepunten zijn voor mij Learning to Fly, de titelsong Into the Great Wide Open en Too Good to be True.

Ik heb deze plaat enkele jaren geleden van de hand gedaan en heb daar altijd een beetje spijt van gehad. Vandaar dat ik 'm vanmiddag tegen een vriendelijk prijsje opnieuw heb aangeschaft. Al bij al een verrassend goed plaatje, naast de al genoemde nummers (zie vorige post) vallen vooral Kings Highway en The Dark of the Sun me nu in positieve zin op.

Plaatje dat lekker wegluistert, maar niet het niveau van 'Full Moon Fever' haalt in opgewekte en zomerse sfeer, of van 'Wildflowers' in diepzinnigheid. Een 3,5 of 4, hangt af van bui waarin ik ben.

Met Tom Petty heb ik altijd zoiets van: heerlijke niks aan de hand muziek, met wat enkele uitschieters naar boven. Learning to Fly en titelsong zijn echt onsterfelijke nummers. Als je van gitaarmuziek houdt, dan moeten jullie dit zeker eens proberen.

Die 2 nummers zijn overigens ook te zien onder de video-icoontjes (waar je nog een hele jonge Johnny Depp in ziet)

4*

Well I started out down a dirty road
Started out all alone
And the sun went down as I crossed the hill
The town lit up the world got still

Im learning to fly but I aint got wings
Comin down is the hardest thing

Well the good old days may not return
And the rocks might melt, and the sea may burn

Im learning to fly but I aint got wings
Comin down is the hardest thing

Sterk album, goede productie (Jeff Lynne), prima songs; Artiest in bloedvorm;

****

Inderdaad, zoals een paar keer eerder gezegd: een heel goed, sterk en degelijk album van Tom Petty. Scherpe randjes missen af en toe maar qua teksten is het dik in orde en muzikaal is er eigenlijk ook niks mis mee. 4.0 niks minder mischien ooit meer

Ik krijg van deze muziek een gigantisch sterk vakantiegevoel. Terschellingmuziek heet dat bij mij.

Petty en Jeff Lynne kunnen elkaar natuurlijk van het Traveling Wilbury's project.
Het was een periode dat Lynne voornamelijk produceerde.E.L.O was al een tijd ''not done''.
Het is dan ook een album waar het Lynnegeluid, net als op bijv.Cloud Nine van George Harrisson, erg naar voren treed.
Het is zonder meer een heel lekkere plaat,waar de relaxheid vanaf straalt en natuurlijk is het heel duidelijk Tom petty & The heartbreakers.De gitaarpartijen,de overbekende zangpartijen.
Toch had Lynne wat mij betreft iets minder prominent aanwezig mogen zijn.

Ik ben het helemaal met Bikkel eens inzake Lynne en daar tel ik dan het vrij matige songmateriaal bij op.

Enige stevigheid vind ik bij Petty wel één van de vereisten, hij kan dat ook goed, en hier staat wat mij betreft teveel slappe nummers op. Bikkel heeft het over relaxheid, ik noem het meer slaapverwekkend en dat moet Petty niet willen.

Ik ken Tom Petty eigenlijk niet en dacht dat ik deze man toch moest leren kennen. Dus ik haalde dit album in huis, mooi hoesje namelijk.
Maar de muziek doet mij helemaal niks. Middle of the road veilige pop zonder dat je ook maar een keer opveert omdat er iets bijzonders gebeurt. Behalve het zwakke songmateriaal is de produktie van Jeff Lynne ook heel erg vlak, er springt nooit eens een instrument uit, alles is door dezelfde verdunner gegaan.
Is dit de echte Tom Petty? Dan ben ik gauw klaar met het ontdekken van deze man waarvan gezegd wordt dat hij een rock-icoon is.

Ga nooit af op het hoesje!
Ik denk dat je met Into the great wide open inderdaad een valse start maakt. Die Lynne invloeden zijn vreselijk, voor Petty.

Hier wat beter werk:

Full moon fever
Wildflowers
Damn the torpedos
Tom Petty and the heartbreakers

Wat recenter werk:

Echos

Aanstekelijke rock voor jonge mannen vol met testosteron:

Long after dark
Hard promises

Bedankt voor de tips Musician. Dit zal dan inderdaad een verkeerde keuze zijn geweest. Toch ontlopen de waarderingen voor de albums van TP hier op MM elkaar niet veel. Deze heeft 3,68 momenteel.

Vaak zie je bij veel groepen, dat altijd dezelfde mensen reageren.
Ik doe net de ontdekking, dat juist Tom Petty bij elke cd verschillende mensen aantrekt. Op zich grappig, maar dat zou ook het relatief hoge gemiddelde verklaren voor Into the great wide open. Blijkbaar trekt deze cd, geproduceerd door Jeff Lynne en inderdaad uitgekomen rond de Traveling Wilburys hausse, een bepaald soort publiek.

Als ik mezelf als Petty fan mag neerzetten, vrijwel de gehele collectie in huis, erger ik mij bij deze cd wel een beetje aan de gezapigheid van Into the great white open. In principe weten Petty en kompaan/heartbreaker Mike Campbell hun snaren redelijk te vinden en kunnen ze hun cd's ook heel goed zelf produceren.

Je moet er natuurlijk wel rekening mee houden, dat het (erg) Amerikaans is. Mij maakt het niet uit, er zijn mensen die daar niet zo van houden.

Tom Petty brengt zowel solo lp's met gastmuzikanten uit en heeft ook veel platen met zijn "eigen" groep The Heartbreakers. Deze groep heeft wel enkele wisselingen gehad in de afgelopen jaren, maar de basis is wel gebleven. Die wissellingen vonden dikwijls plaats omdat Tom Petty al bijna vanaf het begin van zijn carriere overhoop heeft gelegen met platenmaatschappijen en de rechten van de door hem geschreven nummers. Leuk is te weten dat de eerste naam, die Petty voor zijn groep bedacht Mudcrutch, was. Met deze allereerste bezetting heeft hij dit jaar een cd uitgebracht en een tijdje door de USA getourd. Verder heeft Tom ook veel met andere artiesten meegedaan ( Travelling Wilburies, Stevie Nicks en nog veel meer) Zijn gehele carriere is te zien op de een drie delige dvd set +cd Runnin'Down A Dream. Kost een paar centen maar is voor elke Petty liefhebber eigenlijk een must. ( Prachtige behind the scene beelden, gespekken en een'"live concert)

Prima aanvulling Ad, ik moet nog steeds eens beginnen aan Mudcrutch, maar de meningen daar hebben mij nog niet over de streep getrokken en ik vrees een nieuw Travelling Wilburys gehalte, waar ik eigenlijk zit te wachten op meer pit, zoals op Damn the torpedo's.

Maar waarom 4,5 ster maar liefst voor Into the Great wide open? Ik neem aan, dat je het afzet tegen al het andere werk van Petty. En dan is dit toch niet zo representatief.

Tom Petty is een van mijn favorieten. Het enige min puntje van hem vind ik wel dat je zijn cd's niet te vaak en niet te vaak na elkaar moet draaien. Dan wordt het teveel van hetzelfde, Damn The Torpedo's is ongetwijfeld één van zijn beste, zoniet zijn beste. Mijn favo is Wildflowers. Maar je hebt gelijk, het wordt weer eens tijd voor een wervelende Petty , al dan niet met Heartbreakers, De laatste: Highway Companion vond ik wel erg zoetig. En wat betreft Mudcrutch uit 2008, die klinkt echt als een trein en lijkt in de verste verte niet op de Travelling Wilburies.

Even de quotes ertussen uitgehaald.
Een huishoudelijk verzoekje: Probeer er geen gewoonte van te maken steeds het laatste bericht te quoten. Voor de lezer is dat alleen maar vervelend, omdat ie steeds door al gelezen tekst heen moet scrollen. Daarbij staat het bericht waar je op reageert er meteen boven, dus voor het begrijpend lezen is het ook niet echt nodig... Alvast bedankt.

Into the great wide open is de TP plaat waar de mening het meest over verdeeld lijkt. Ik vind het een helder geproduceerde plaat waar de stem van Petty en de slide van Campell heel mooi samen komen. De nummers behoren tot zijn meest melodieuze en pakkende, hetgeen deze plaat tot een van zijn best verkochte en toegankelijkste maakte. Learning to fly, You and I we meet again, all or nothing vormen samen met de titelsong de hoogtepunten van TP meest gelukkige en positieve plaat ooit.

Topalbum. Heerlijk op de walkman (tegenwoordig mp3) en om mee te spelen.

Het zal aan mij liggen en over smaak valt niet te twisten, maar ik vind het onbegrijpelijk dat Full moon fever en Into the great wide open op hetzelfde niveau worden geplaatst.

Full moon fever is naar mijn idee echt zo'n veel betere cd dan Into the great wide open, gewoon een verschil van dag en nacht. Steviger, frisser, enthousiaster én niet overheerst door de oude Jeff Lynne, zowel qua productie als songmatig.

Into the great wide open is niet slecht maar wel erg tam en braaf, in vergelijking met Full moon fever.

Helemaal mee eens Musician, zoals je weet vind ik Damn the Torpedoes en Hard Promises van de buitencategorie, zeker ook sterk beinvloed door jeugdherinneringen, daar ben ik eerlijk in. Ook Southern Accents mag er zijn. Full moon fever en Into the great wide open zijn van een ander tijdperk. Waar Full Moon Fever nog enigszins energiek was is dat hier weer een stukje minder met als meest vreemde nummer All the good reasons. Dat is gewoon op een verkeerd toerental opgenomen. Ik krijg er een sterk Shine on you crazy diamonds gevoel bij. Wat een ongelofelijke moeite kost het soms om 1 zin uit je mond te krijgen. Maar goed daarna maakt hij het toch weer goed met de prima songs Out in the cold, You and I will meet again en Makin some noise. Daar kennen we de oude Tom Petty en geeft hij je weer hoop dat hij ooit nog een echte knaller gaat maken.

Ik neig toch wat meer naar deze plaat denk ik. Ik vind op full moon fever 1 t/m 7 fantastisch, maar wat daarna komt vind ik vrij middelmatig. Dat heb ik bij deze plaat veel minder. Overall erg sterke songs.

Kan iemand mij uitleggen wat dan die specifieke Jeff Lynne sound is? Mij klinkt het namelijk erg fris in de oren, mooie productie.

Heerlijke , frisse cd

Gewoon goed

Richiedoom, je geeft zelf het antwoord. De Jeff Lynne sound is fris (en fruitig) .

Waarom klagen veel mensen er dan over?:p

Jeff Lynne heeft altijd een nogal gepolijste productie, ontdaan van elk rauw randje. Vaak ook een wat doffe drumklank. Je hoort dit ook op bijv. Cloud Nine van George Harrison en de Traveling Wilburys albums. Ik vind het wat gedateerd klinken, en heb er vrij lang aan moeten wennen. Heb 'm als producer echt niet hoog zitten.