Rufus Wainwright - Poses (2001)

Persoonlijk vind ik dit het mooiste album van Rufus Wainwright.

Helemaal mee eens...

En nu gaat dit niet meer op door de release van zijn nieuwe album Want, two

alle albums van rufus zijn zeer goed , ik ken er nu drie en het is ongelooflijk hoe goed deze kerel is, fans van buckley met een romantische inborst moeten hier naar luisteren , dit is waanzinnig mooi en met een klassieke backgrounf

aub geef deze plaat een kans

Poses is inderdaad het beste album van Rufus. Greek Song, geweldig.

Mooie nummers op dit album. Vooral na het concert in Groningen deze cd nog eens gaan beluisteren. One Man Guy vind ik echt prachtig, en ook Poses en het luchtige Cigarettes & Chocolate Milk.

Geef de voorkeur aan de laatste twee albums, maar deze blijft ook mooi

Dit album sinds kort in bezit, weet nog niet zo goed wat ik er mee aanmoet. Staan zeker een aantal hele mooie nummers op, maar om het hele album in een keer te luisteren, vond ik nogal een zware opgave. Staan ook minder sterke nummers op naar mijn idee. Maar goed, ik ga niet beoordelen na 1 keer luisteren, zal het nog wat meer tijd geven! (Hij was trouwens maar 12 euro bij Fame!)

Het kost je zeker tijd om er helemaal in te komen.
Ik ontdekte Rufus al heel vroeg ten tijde van zijn debuut, en dat album is lang blijven behoren tot mijn parels onder een dikke laag stof.
Ik kon er niet veel mee. Pas bij Poses begon het tot me door te dringen dat dat debuut erg lekker was net als Poses zelf (die ook meerdere draaibeurten nodig had).
De albums Want one en two waren de eerste 2 waar ik dat probleem niet meer mee had.

Geef het zeker een kans zou ik zeggen, ook al kost dat wat moeite.

Dan is België geen duur land, hij ligt hier voor 7,5 of 8,5 euro in de winkel. Cool, ik was van plan hem te kopen, maar eerst nog even kijken op MusicMeter voor reacties. Toch maar eens aanschaffen.

Da's inderdaad niet duur. Shit, toch te duur aangeschaft.. Enfin, draai deze zelden eigenlijk, het gaat er nog steeds niet helemaal in. Binnenkort maar weer een poging wagen. Volgens mij moet je ook echt in de stemming zijn voor zijn muziek, niet een album die je even 1-2-3 opzet.

Toch weer een halfje erbij. Ik trek zijn stem steeds meer. Ik heb geloof ik nog nooit een artiest gehad waar ik zo ongelooflijk aan een stem moest wennen als deze man.

Dus mensen die er nog moeite mee hebben, gewoon door blijven draaien, het komt vanzelf

Dat Rufus muzikaal bloed door zijn aderen heeft lopen mag nu wel bekend zijn: paps is de bekende Loudon Wainwright III en mams is Kate McGarrigle. Tante is de andere McGarrigle en zus Martha timmert ook al flink aan de weg.
En nu zat ik me opeens te bedenken dat Rufus nooit zal zorgen voor een Wainwright IV of iets dergelijks.
Potverdikkeme zeg: voor wat deze entertainer betreft stopt de bloedlijn hier. Aan de andere kant misschien maar goed ook, want paps schijnt het er soms wat moeilijk mee te hebben dat zoon hem qua populariteit is voorbijgestreefd, dus hoe sneu zou het zijn voor een Wainwright de zoveelste met als paps Rufus. Dat is welhaast ondoenlijk want Rufus Wainwright behoort tot één van de meest boeiende songwriters van de laatste jaren en 'You'll love him or hate him', een tussenweg lijkt haast niet mogelijk. Op dit album valt dat muzikaal gezien misschien nog wel mee, maar het is de stem die het voor velen verpest.
Flink doorzetten is het devies en anders ver links laten liggen.

Cigarettes And Chocolate Milk toont gelijk al het talent dat Rufus in huis heeft. Een aanstekelijk nummer, zwierig en barok en toch genoeg pop om de mensen niet te veel van zich te vervreemden (mits je die stem trekt natuurlijk). Nog steeds is dit nummer een klassieker te noemen uit het oeuvre van de beste man. Een liedje om verliefd op te worden.
Maar dan Greek Song. Ook dit nummer is een klapper van jewelste. Romantiek met een oosters tintje. Alsof je een kopje thee nuttigt in een Japanse theetuin en ondertussen voorzien wordt van een hapje en drankje door een prachtige geisha.
Andrew Bird komt ook wel eens met dit soort nummers op de proppen.
Poses is een favoriet van mij. Die stem is voor mij niet zeurderig, het is alsof je onder een satijnen laken kruipt in hoogzomer. Heerlijk koel met een geweldige melodie. Zwoel en sexy dat is wat het is. Genieten dus.
Na een zwoele zomerse nacht onder de satijnen lakens volgt een verfrissende ochtend waar de regendruppels voor afkoeling en verfrissing zorgen. Zo klinkt Shadows. Open de luiken van je hotelkamer en geniet van het fabuleuze uitzicht dat vreemde oorden je weten te bieden.
Dat Wainwright heerlijke pop kan schrijven bewijst hij vaak. Op dit album doet hij dat in de vorm van California. Energiek en uitermate opwindend. Hoezo is pop saai en voorspelbaar? Zeker dit nummer nog niet gehoord. Let vooral ook op de backings, die vormen in het werk van Wainwright telkens weer een niet te onderschatten rol.
The Tower Of Learning heeft het klassieke tintje dat regelmatig opduikt bij deze opera-liefhebber. Een beetje drama, een snufje kitsch, drupje zwoelheid, tikkie geilheid en een prachtsong is geboren.
Grey Gardens is wat meer down to earth maar weet alle harten te doen smelten. Rijk aan idee en melodie en sterk uitgevoerd.
Rebel Prince laat horen dat Martha onmisbaar is op de albums van haar grote broer. Heel subtiel is haar rol maar tegelijkertijd zeer belangrijk. Dat Rufus graag nummers in het frans zingt toont hij hier met een aantal in het frans gezongen zinnen.
The Consort is schitterend van opbouw. Op de hierna komende albums is hij dit onderdeel veel verder gaan uitbouwen: orkestraal en majestueus. Hier is het nog niet zo enorm en groots maar de aanzet is er al.
Pa krijgt zijn eerbetoon in de cover genaamd One Man Guy. Tja bij nummers als deze hoor je dat het muzikale bloed door de aderen van deze familie stroomt. Ik heb dit nummer live gehoord met Martha en een nichtje als backings: kippenvel alom.
Voor mij behorend tot een van de hoogtepunten van dit album.
Evil Angel krijgt wederom wat orkest mee. Okee okee, kamerorkest dan. Dit is een ongelooflijk spannend nummer met hier en daar wat uitdagende zijwegen die het nummer een zeer venijnig randje meegeven. Klasse!
In a Graveyard is eenvoudiger van opzet: piano + Rufus. Het toont aan dat hij de pompeusheid niet altijd nodig heeft en dat zijn nummers kaal uitgevoerd ook zeer sterk blijken te zijn.
Tot slot gaat Cigarettes And Chocolate Milk nog in de reprise om ons er nog even aan te herinneren hoe goed dit nummer ook al weer is en daarmee is de Poses cirkel rond.

Puur genieten als je dit soort albums hoort. Wie zegt er dat er maar weinig boeiende dingen gebeuren in de hedendaagse muziek. Diegenen beseffen niet dat Rufus Wainwright zo´n muzikant is die ongelooflijk inventief is.
Of je het fijne muziek vind is wat anders, maar zeggen dat het niet apart of vernieuwend is gaat er bij mij echt niet in.

De eerste keer dat ik deze plaat luisterde was het nog wat afwachtend met een paar uitschieters. Vooral opener Cigarettes and Chocolate Milk viel op. De tweede keer raakte het album me als een mokerslag, wat een fantastisch, subliem, prachtig album.

Op dit moment betwijfel ik of er ooit mooiere nummers zijn gemaakt dan the Consort of het titelnummer. Behalve de twee bloedmooie composities zijn het ook de finesses die dit zulke fijne nummers maken. De twee trompetten in the Consort doen magisch werk en net zo magisch is de spaarzame achtergrondzang van Martha in Poses.

En het mooie is.... De rest is gewoon net zo goed.

De speelse opener is de blikvanger en ook California, Greek Song en One Man Guy zijn songs die je het album binnenlokken ; De rest is de slagroom op de taart. De prachtige produktie maakt het helemaal af.

Als er al minpunten zijn dan wellicht het Franse couplet in Rebel Prince of misschien Shadows dat niet helemaal op het album lijkt te passen (maar verder wel een heel mooi nummer is).

Release the Stars lokte me de wereld van Rufus Wainwright in en deze zorgt dat ik er nooit meer afscheid van neem. Superplaat !!!!

Toe maar...

ken alleen Poses en greek song, maar wat mooi

Wat ik een beetje vervelend aan MusicMeter vind, is dat ik bij élk album wat ik bekijk, maar dan ook echt élk album... ik telkens weer die verrekte aERo tegen kom...
We hebben blijkbaar dezelfde (brede) smaak, maar zo laaiend als jij ben ik toch niet over Rufus. Ik vind het net iets te ongemakkelijk. Een beetje aanstellerig.

Mea Culpa

Het album heet niet voor niks Poses natuurlijk, maar dat aanstellerige geeft zijn muziek in mijn oren helaas een gemaakt randje. Het gevoel dat je in de grandioos zeik genomen wordt en hij uitsluitend bezig is zijn boterham te verdienen verlaat me nergens op deze CD die dan ook geen vervolg gaat krijgen.

Tja , als hij dat "aanstellerige" weg zou laten zou hij waarschijnlijk toegankelijker worden en dus meer kans maken meer albums te verkopen. Dat lijkt me dus het tegenovergestelde van uitsluitend bezig zijn je brood te verdienen. Dit is meer het gevoel dat ik bij een artiest als Sting krijg.

Niet teveel woorden voor mij.

Geweldig album. Lekker buiten regen en ik onder de koptelefoon genieten.

4*

Aardig album, dat enkele missers kent zoals one man guy, vooral de laatste nr.s vallen wat tegen, tegenover de rest. ook de reprise vond ik wat onnodig, verder een superstem, enmooie opbouwende muziek.

Opmerkelijk dat je juist een nummer noemt dat geschreven is door vader Loudon Wainwright III.
Voor mij trouwens behorend tot de beste nummers van dit album.

Ik vind het buiten de rest van de cd vallen, en het klinkt zo typisch traditioneel , hoor ik z'n eigen stijl niet in terug, raakte me niet echt, maar ik zal hem nog eens een kans geven.

Ik hoor dat eigenlijk niet, maar het is wel opvallend dat jij dit vindt omdat het best kan kloppen (daar het een nummer van pa Wainwright is).
En ach, smaken verschillen

Ja, ik sluit me aan bij Darkshines, het is een geweldig album, geweldig begin, maar naar het einde van de plaat verzwakken de liedjes. Zeker met een totaal overbodige reprise en een niets zeggende cover van pa's song One man Guy.
Het past gewoon niet in het concept van de plaat, het is een beetje de vreemde in de bijt, van een trouwens schitterend album.

Wat heeft die man toch een stem, later maakt gij nog mooie plaaten maar dit is voor mij toch een van zijn toegankelijkste platen voor het grote publiek.

Vond dit een paar jaar geleden echt een fantastisch album..
En toch weerhield iets me ervan om dit album op te zetten.
De nummers zijn schitterend, de lyrics zijn mooi, maar de muziek is soms best zwaar te tillen, melancholisch, deprimerend?

Daarnaast kreeg ik in plaats van bewondering meer een afkeer van zijn stem, terwijl die best prachtig is, alleen na een tijd begint het me dan toch iets te eentonig te worden (die vocals dan)..
Wat ik zelf wel erg jammer vind dat ik dat zo ervaar , want het is en blijft een mooi album.. maar ja..

Ik vind dit album moeilijker om echt in te komen dan zijn debuut. Los van Poses (het nummer), laten de nummers niet zo'n verpletterende indruk na. Ze klinken goed maar beklijven niet.
Een voorlopige 3.5

Wat is dit toch fijn!

Laatst weer opgelegd deze plaat ze blijft heerlijk maar ik naar mijn mening zijn vooral de volgende albums van een hogere kwaliteit.

Hmm ik gooi er toch een hele punt af..
Ik zet deze cd echt bijna nooit op..
En als ik hem opzet verveeld hij me toch wel vrij snel..

De stem van Rufus klinkt voor mij op den duur te eentonig,
en er steken tegenwoordig voor mij maar een paar nummers bovenuit..

Het is nog steeds geen slechte plaat, maar hij heeft mijn interesse een beetje verloren.. Wie weet stijg ik ooit nog met m'n oordeel, maar voor nu kom ik even niet boven de 3,0 uit