Rufus Wainwright - Poses (2001)

Dat Rufus muzikaal bloed door zijn aderen heeft lopen mag nu wel bekend zijn: paps is de bekende Loudon Wainwright III en mams is Kate McGarrigle. Tante is de andere McGarrigle en zus Martha timmert ook al flink aan de weg.
En nu zat ik me opeens te bedenken dat Rufus nooit zal zorgen voor een Wainwright IV of iets dergelijks.
Potverdikkeme zeg: voor wat deze entertainer betreft stopt de bloedlijn hier. Aan de andere kant misschien maar goed ook, want paps schijnt het er soms wat moeilijk mee te hebben dat zoon hem qua populariteit is voorbijgestreefd, dus hoe sneu zou het zijn voor een Wainwright de zoveelste met als paps Rufus. Dat is welhaast ondoenlijk want Rufus Wainwright behoort tot één van de meest boeiende songwriters van de laatste jaren en 'You'll love him or hate him', een tussenweg lijkt haast niet mogelijk. Op dit album valt dat muzikaal gezien misschien nog wel mee, maar het is de stem die het voor velen verpest.
Flink doorzetten is het devies en anders ver links laten liggen.

Cigarettes And Chocolate Milk toont gelijk al het talent dat Rufus in huis heeft. Een aanstekelijk nummer, zwierig en barok en toch genoeg pop om de mensen niet te veel van zich te vervreemden (mits je die stem trekt natuurlijk). Nog steeds is dit nummer een klassieker te noemen uit het oeuvre van de beste man. Een liedje om verliefd op te worden.
Maar dan Greek Song. Ook dit nummer is een klapper van jewelste. Romantiek met een oosters tintje. Alsof je een kopje thee nuttigt in een Japanse theetuin en ondertussen voorzien wordt van een hapje en drankje door een prachtige geisha.
Andrew Bird komt ook wel eens met dit soort nummers op de proppen.
Poses is een favoriet van mij. Die stem is voor mij niet zeurderig, het is alsof je onder een satijnen laken kruipt in hoogzomer. Heerlijk koel met een geweldige melodie. Zwoel en sexy dat is wat het is. Genieten dus.
Na een zwoele zomerse nacht onder de satijnen lakens volgt een verfrissende ochtend waar de regendruppels voor afkoeling en verfrissing zorgen. Zo klinkt Shadows. Open de luiken van je hotelkamer en geniet van het fabuleuze uitzicht dat vreemde oorden je weten te bieden.
Dat Wainwright heerlijke pop kan schrijven bewijst hij vaak. Op dit album doet hij dat in de vorm van California. Energiek en uitermate opwindend. Hoezo is pop saai en voorspelbaar? Zeker dit nummer nog niet gehoord. Let vooral ook op de backings, die vormen in het werk van Wainwright telkens weer een niet te onderschatten rol.
The Tower Of Learning heeft het klassieke tintje dat regelmatig opduikt bij deze opera-liefhebber. Een beetje drama, een snufje kitsch, drupje zwoelheid, tikkie geilheid en een prachtsong is geboren.
Grey Gardens is wat meer down to earth maar weet alle harten te doen smelten. Rijk aan idee en melodie en sterk uitgevoerd.
Rebel Prince laat horen dat Martha onmisbaar is op de albums van haar grote broer. Heel subtiel is haar rol maar tegelijkertijd zeer belangrijk. Dat Rufus graag nummers in het frans zingt toont hij hier met een aantal in het frans gezongen zinnen.
The Consort is schitterend van opbouw. Op de hierna komende albums is hij dit onderdeel veel verder gaan uitbouwen: orkestraal en majestueus. Hier is het nog niet zo enorm en groots maar de aanzet is er al.
Pa krijgt zijn eerbetoon in de cover genaamd One Man Guy. Tja bij nummers als deze hoor je dat het muzikale bloed door de aderen van deze familie stroomt. Ik heb dit nummer live gehoord met Martha en een nichtje als backings: kippenvel alom.
Voor mij behorend tot een van de hoogtepunten van dit album.
Evil Angel krijgt wederom wat orkest mee. Okee okee, kamerorkest dan. Dit is een ongelooflijk spannend nummer met hier en daar wat uitdagende zijwegen die het nummer een zeer venijnig randje meegeven. Klasse!
In a Graveyard is eenvoudiger van opzet: piano + Rufus. Het toont aan dat hij de pompeusheid niet altijd nodig heeft en dat zijn nummers kaal uitgevoerd ook zeer sterk blijken te zijn.
Tot slot gaat Cigarettes And Chocolate Milk nog in de reprise om ons er nog even aan te herinneren hoe goed dit nummer ook al weer is en daarmee is de Poses cirkel rond.

Puur genieten als je dit soort albums hoort. Wie zegt er dat er maar weinig boeiende dingen gebeuren in de hedendaagse muziek. Diegenen beseffen niet dat Rufus Wainwright zo´n muzikant is die ongelooflijk inventief is.
Of je het fijne muziek vind is wat anders, maar zeggen dat het niet apart of vernieuwend is gaat er bij mij echt niet in.

De eerste keer dat ik deze plaat luisterde was het nog wat afwachtend met een paar uitschieters. Vooral opener Cigarettes and Chocolate Milk viel op. De tweede keer raakte het album me als een mokerslag, wat een fantastisch, subliem, prachtig album.

Op dit moment betwijfel ik of er ooit mooiere nummers zijn gemaakt dan the Consort of het titelnummer. Behalve de twee bloedmooie composities zijn het ook de finesses die dit zulke fijne nummers maken. De twee trompetten in the Consort doen magisch werk en net zo magisch is de spaarzame achtergrondzang van Martha in Poses.

En het mooie is.... De rest is gewoon net zo goed.

De speelse opener is de blikvanger en ook California, Greek Song en One Man Guy zijn songs die je het album binnenlokken ; De rest is de slagroom op de taart. De prachtige produktie maakt het helemaal af.

Als er al minpunten zijn dan wellicht het Franse couplet in Rebel Prince of misschien Shadows dat niet helemaal op het album lijkt te passen (maar verder wel een heel mooi nummer is).

Release the Stars lokte me de wereld van Rufus Wainwright in en deze zorgt dat ik er nooit meer afscheid van neem. Superplaat !!!!

'Life is a game and true love is a trophy'

Rare jongen, die Rufus. In zijn teksten lijkt hij enerzijds te hunkeren naar totaal hedonisme en anderzijds naar diepgang en stabiliteit. Die tegenstelling drijft zijn persoonlijkheid en zijn muziek, waarin 'lagere' elementen (campy pop, folk) en 'hogere' kunst (opera, klassiek, chanson) een verbond aangaan dat al net zo eclectisch is als Wainwright zelf. Een man die duidelijk hunkert naar wereldwijd succes en erkenning, en tegelijkertijd weigert ook maar iets anders te zijn dan honderd procent zichzelf om dat te bereiken.

Zijn tweede lp 'Poses' presenteert zich als visitekaartje van een hongerige jonge artiest. Subtieler gearrangeerd dan het tweeluik Want, wat hij later zou maken, en daarom voor mij in ieder geval toegankelijker. Zelf heb ik altijd gevonden dat Wainwright, met zijn wat lijzige stem, zijn opera-fetish en zijn volgepropte arrangementen vaak erg op het randje zit van nuffige nikserigheid.
Maar een paar maanden geleden ben ik weer -bij vlagen- naar Poses gaan luisteren, en hoewel het nog steeds geen cd is die ik elke dag wil draaien, ben ik toch wel verrast hoe sommige nummers in toenemende mate onder mijn huid weten te kruipen.

Charmant is de ondeugd van Cigarettes And Chocolate Milk, of het cynische hedonisme van California ('So much to plunder that I think I'll sleep instead'). De mooiste liedjes staan echter in het midden vind ik: het wonderschone Grey Gardens (prachtige piano), en het letterlijk en figuurlijk door een opgewonden hartslag gedreven romantische fantasie van Rebel Prince.

De moeite waard om eens voor te gaan zitten dus, ook al zullen veel luisteraars dit saai vinden of, als ze onvolwassen of onbeschaafd zijn, gaan blozen en dingen roepen als 'Gay!' Nou ja, op dat laatste valt dan weer weinig af te dingen. Op de halve aardbodem zou je gestenigd kunnen worden voor het maken van dit soort platen. Maar het volharden in barbarisme van de medemens is uiteindelijk noch een reden om deze muziek op een voetstuk te zetten, of om met modder te besproeien: met beide zou je de muzikant, als op zichzelf staand artiest, tekort doen.

Wat mezelf betreft, Wainwright zal waarschijnlijk nooit een van mijn absolute favorieten worden, maar van een afstandje neem ik goedkeurend mijn hoed voor hem af, uit waardering voor zijn eigenzinnigheid, zijn verbluffende muzikaliteit, en vooral voor hoe hij eens in de zoveel tijd me echt weet te raken met zijn ambitieuze, sfeervolle en een beetje stoute liedjes.

Met dank aan Aerodynamic, die deze cd voor me terug in de herinnering bracht, en nog een recensie tegoed had. Bij deze, en maar weer hopen dat het geen al te grote kul is allemaal.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rufus Wainwright - Poses (2001) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rufus Wainwright - Poses (2001)
De muziek van Rufus Wainwright ging de afgelopen twintig jaar alle kanten op en sloeg vaak door richting bombast, maar op het prachtige Poses uit 2001 hoor je een geweldige en tijdloze singer-songwriter aan het werk

Poses was in 2001 mijn eerste kennismaking met de muziek van Rufus Wainwright, die makkelijk de aandacht trok vanwege zijn zeer muzikale familieleden. Het is nog altijd mijn favoriete album van de Canadese muzikant. Rufus Wainwright zou op de albums die volgden uitpakken met heel veel bombast, maar Poses is een echt singer-songwriter album. Het is wel een singer-songwriter album met hier en daar weelderige arrangementen, maar deze kleuren prachtig bij de al even weelderige stem van Rufus Wainwright. De Canadese muzikant klinkt daarom ook op Poses anders dan andere singer-songwriters, maar het resultaat is wat mij betreft wonderschoon.

Volgende week verschijnt een nieuw album van Rufus Wainwright (Folkocrazy), waarop hij samenwerkt met een imposante lijst gastmuzikanten en waar ik erg benieuwd naar ben. Aan het begin van het jaar zag ik hem live aan het werk met de Amsterdam Sinfonietta en dat leverde een zeer memorabel concert op. Ik ben overigens lang niet altijd enthousiast over het werk van de Canadese muzikant, want een aantal van zijn albums vind ik te pompeus of spreekt me om een andere reden niet aan.

Als ik moet kiezen uit zijn inmiddels redelijk omvangrijke oeuvre, kies ik voor het titelloze debuutalbum dat dit jaar zijn vijfentwintigste verjaardag viert of voor het in 2001 verschenen Poses, dat ik persoonlijk nog wat beter vind, al zijn maar weinig mensen dat met me eens. Na Poses sloeg Rufus Wainwright andere wegen in, waarna hij in 2003 op de proppen kwam met het mooie, maar ook zeer bombastische Want One. Op Poses is hij echter nog vooral een singer-songwriter met een hang naar de jaren 70.

Ook op het door de vooral van Sarah McLachlan bekende Pierre Marchand geproduceerde Poses is Rufus Wainwright niet vies van weelderige arrangementen, die hier en daar opschuiven richting bombast, maar van overdaad is wat mij betreft nergens sprake. De arrangementen passen, zeker wanneer strijkers en blazers worden ingezet, fraai bij de bijzondere stem van Rufus Wainwright. Het is een stem die niet bij iedereen in de smaak valt en die bij een enkeling zelfs tegen de haren instrijkt, maar persoonlijk vind ik de Canadese muzikant een uitstekende zanger.

Nog meer dan zijn debuutalbum staat Poses vol met uitstekende songs. Het zijn songs waarvoor de grote singer-songwriters uit de jaren 70 zich niet zouden hebben geschaamd, maar Rufus Wainwright geeft er een eigen draai aan met zijn karakteristieke stem en de fraaie instrumentatie en arrangementen. Poses was in 2001 mijn eerste kennismaking met de muziek van Rufus Wainwright en op een of andere manier kom ik altijd weer bij dit album uit.

De prachtige gearrangeerde openingstrack Cigarettes And Chocolate Milk is nog altijd een van mijn favoriete Rufus Wainwright tracks, maar het album bevat veel meer songs die ik hoger aansla dan het andere werk van de Canadese muzikant. Veel songs op Poses klinken tijdloos en hebben een jaren 70 vibe, zeker wanneer de muziek een psychedelisch of oriëntaals tintje heeft, maar Poses is zeker geen standaard 70s singer-songwriter album.

In een aantal tracks experimenteert Rufus Wainwright met bijzondere ritmes om in andere tracks flink met stroop te smeren met een hele batterij strijkers en blazers. Het album schiet hierdoor makkelijk door de tijd en overbrugt de kloof tussen jaren 70 singer-songwriter pop en de muziek uit het huidige millennium meerdere malen.

Poses werd gemaakt met een enorme lijst en muzikanten en dat hoor je. Veel zangers zouden verzuipen in het volle geluid van het album, maar Rufus Wainwright blijft makkelijk overeind. Iedereen die alleen bekend is met het bombastische werk van de Canadese muzikant en hier niet goed mee uit de voeten kan, moet absoluut eens luisteren naar de eerste twee albums van Rufus Wainwright. Dat heb ik zelf de afgelopen dagen veel gedaan en mijn voorkeur voor Poses is gebleven. Erwin Zijleman