Lindsey Buckingham - Out of the Cradle (1992)

Aardige plaat van Buckingham (Fleetwood Mac) ,die een paar solo platen heeft gemaakt is dit wel de leukste. Geen topper maar een prima klinkende typische Buckingam die zeer in zijn element is. Het nummer "Countdown" is nog op single uitgebracht, maar uiteraard geen hit geworden.
Als je van Fleetwood Mac houd, dan is dit ook best te pruimen. 3,0

Ik vind dit de minste soloplaat die Buckingham heeft uitgebracht en dat komt voornamelijk dat niet alle songs een even hoog niveau halen.Toch is er nog genoeg te genieten van zijn fenomenale gitaarspel en tekstuele hersenspinsels.Soms heb ik het idee dat hij bij Fleetwood Mac in een bepaald keurslijf wordt gehouden ,waardoor hij zijn "extremere"dingen bewaart voor zijn solo albums.Waarvan acte met dit album.Een goed album,maar een beetje taai.

Een grote verbetering van Buckingham ten opzichte van zijn eerste twee solo cd's, die eigenlijk min of meer zijn mislukt, commercieel en creatief. Buckingham is dan al 5 jaar Fleetwood mac-loos en er moet brood op de plank. Hij besluit te komen met een gevarieerde totaal-cd, met ballads en ook redelijk veel steviger werk. Hij heeft ook kritisch naar zichzelf gekeken: het gitaarwerk begint naar buitengewone hoogten te stijgen. In tegenstelling tot de eerste cd's, die nog een raar soort van thema's hadden, slaagt Buckingham er in, bedoeld of onbedoeld, de luisteraar het gevoel te geven te luisteren naar een goede Fleetwood mac cd. Het is een eerste stap richting uiteindelijk Say you will (dat pas jaren later zou verschijnen). Out of the cradle werd door Fleetwood mac en Buckingham fans lange tijd gekoesterd, vooral toen Fleetwood mac met het dramatisch slechte album Time zou komen en Stevie Nicks solo in een diep dal terecht kwam. Sterkste nummers zijn in mijn optiek Souldrifter, This is the time, You do or you don't en Doing what I can.

Grappig om te weten dat een passage uit "You do or you don't" uiteindelijk in de FM track "Bleed to love her" terecht is gekomen.

Ik vond Buckingham altijd al de meest interessante van FM, zijn solowerk bewijst dit eens te meer, hoewel hij soms geneigd is ietwat klinisch te klinken, een beetje dat Tango in the Night gevoel.
Al met al is dit een fijn album met genoeg gevarieerd materiaal om me bij de les te houden. Hoe dan ook beter dan de vorige albums. Hoewel ik Under the skin misschien wel zijn beste album vind komt deze op een mooie 2e plek.

***1/2

Sterke eigenzinnige solocd van Buckinham . Zeer verzorgd en een stuk minder hitgericht dan zijn aandeel op veel FM albums .
Je hoort er vanaf dat hij zich lekker in zijn vel voelt hierop . Geen rekening hoeven houden met andere leden en vooral de uitdaging zoeken .
Bepaalde liedjes in zijn structuur doen mij wat denken aan zijn Tuskperiode . Gitaristisch heel verfijnd en altijd met een frisse benadering . Heel compleet en nergens langdradig .
Hij laat hier horen dat hij als soloartiest ook zeker kan boeien .
Uiteindelijk is hij artistiek sterker dan zijn FM maatjes .

Is niet zo goed als Under the skin, maar nog steeds een zeer acceptabel niveau. Countdown en Street of dreams zijn wat mij betreft de uitschieters. Al is deze versie van Street of dreams minder dan de uitvoering die op 1 van de twee meter sessies cd staat.

Maar wel de beste solo cd van Lindsey Buckingham tot dan toe.

Hij slaagt er hier in, om op verrassend frisse wijze zelf zijn eigen 'Fleetwood mac' te spelen, zonder dat er andere leden van de band aan te pas komen.

Lindsey zal in die tijd (hij was in '87 uit de band gestapt en was rond het verschijnen van Out of the cradle zeker niet van plan ooit terug te keren) gedacht hebben, dat het commercieel net zo zou aanslaan als een reguliere groeps-cd.

En deze solo cd klonk ook meer, zelfs beter, naar de Fleetwood mac van Mirage en Tango in the night dan Fleetwood mac zelf in die tijd. Heel anders dan de eerste solo cd's Law & order en Go insane.

De band liet met Behind the mask en vooral Time ook geen geschiedschrijvende rockmuziek achter.

Toch slaagde Lindsey er niet in om met deze 'Fleetwood-mac' plaat grote commerciele successen te boeken. Een eerste aanleiding, weer te komen tot een reünie, per slot van rekening moest ook hij zijn nota's kunnen blijven betalen.

Ik vind dat Buckingham helemaal niet zo bezig is met een commercieel idee als hij soloplaten maakt .
Net even te weinig hitgericht en wellicht ook te ingewikkeld voor een groter publiek , althans met deze plaat zeker .
Na Tango In The Night heeft hij waarschijnlijk bedacht dat ie gewoon lekker muziek gaat schrijven en opnemen , en vooral zich geen moer aantrekt van het maken van hits .
Hij is vooral een componist met een grote creatieve input . Hij gaat echt voor de inhoud en kwaliteit .
En is hij financieel allang niet binnen ?
Jij zal het beter weten dan ik musician , je bent behoorlijk thuis in het Fleetwood Mac gebeuren . Ik kan me alleen niet voorstellen dat hij zijn schapen niet op het droge heeft .

Ik denk dat van de band juist Buckingham de minste interesse in commercie had.
'Zijn' Tusk is daar een duidelijk bewijs van.

Lindsey Buckingham heeft alle vrijheid die maar mogelijk is, bij het maken van zijn solo cd's.

Maar die vrijheid is alleen mogelijk vanuit een solide basis, die van Fleetwood mac.

De kosten en baten van Law & order en Go insane, de toch geringe belangstelling voor zijn werk na Mirage (en de tijdelijke break up) zullen bij Lindsey Buckingham gemengde gevoelens hebben opgeroepen.

Officieel kwam de band weer bijeen om Tango in the night op te nemen na het faillissement van Mick Fleetwood. Ik denk dat de afzonderlijke leden zo hun eigen redenen hadden om weer mee te doen.

De slechte verhoudingen resulteerden al snel in het vertrek van Buckingham, na het uitbrengen van Tango in the night.

Ik vind Out of the cradle duidelijk afwijken van Law & order en Go insane. Beter, volwassen en erg Fleetwood mac-achtig.

Dat is zijn goed recht uiteraard. Maar het deed (geheel ten onrechte) weinig harten plotseling sneller kloppen, de verkopen waren verre van de gangbare FM-omzetten.

Lindsey Buckingham is buitengewoon creatief, wij houden daarom veel van hem. Of hij binnen is of niet met FM, ik schat toch in dat hij ook graag veel verkoopt. Gaat het niet om geld, dan gaat het om de erkenning.

Zijn lidmaatschap van Fleetwood mac, maken zijn solo-uitstapjes beter mogelijk, in alle opzichten. Creatief, verkooptechnisch en qua belangstelling.

Na The Dance richtte hij zich weer helemaal op Fleetwood mac.
Pas na Say you will en langdurige tour kon hij zich helemaal 'laten gaan' op het akoestische Under the skin en het electronische Gift of screws. Beide prachtplaten, hoeft geen discussie over the ontstaan.

De vraag is, hoe het zou zijn afgelopen met beide cd's als zij jaren na Out of the cradle waren verschenen, gewoon als nieuwe solo cd's. Zouden ze ooit wel verschenen zijn?

Lindsey Buckingham heeft vrede met deze situatie, blijkbaar. De belangstelling voor zijn werk is optimaal. Hij heeft zich verzoend met Fleetwood mac, het oude zeer en heeft ook met veel enthousiasme weer zijn inbreng in de komende cd.

Inbreng, inclusief het afserveren van Sheryl Crow, die dacht dat ze naast Stevie Nicks de vocalen van de vertrokken Christine McVie mocht overnemen. Want intriges zullen altijd wel deel blijven uitmaken van de band

Prachtig album van Lindsey.

"Doing What I Can" klinkt echt als het broertje/zusje van "Big Love".

Over zijn financiele situatie hoeven we ons niet druk te maken. Hij verkocht een paar jaar terug zijn "house on the hill" voor 21 miljoen dollar. De naar beneden lopende tuin was niet kindvriendelijk genoeg. ( zijn kinderen zijn nu iets van 5, 9 en 11).

Dit album is mooi, er staan heerlijke tracks op, maar eigenlijk vind ik dit album te "slick". Vooral de syndrums irriteren me hier, en dat deden ze niet op zijn electrofolkalbum Go Insane. Nou ja, de verkoopcijfers van dit album zijn echt dramatisch, en dat is vreemd: het is zijn meest toegankelijke, op FM gelijkende soloplaat.
Daarmee voor mij de minst interessante, maar altijd nog 4 sterren.

Deze plaat erg lang laten staan, stof laten happen zeg maar, maar vandaag tijdens een lange autorit maar weer eens een kans gegeven. De hernieuwde kennismaking beviel beter als ik had verwacht. Erg lekkere plaat met toch composities van een hoog kaliber. Nergens vervalt hij in gemakkelijke deuntjes. Over alle nummers is nagedacht zonder dat dit de puurheid aantast. Bovendien valt op hoe geniaal sommige acoustische gitaarstukken in elkaar zitten.

Ik heb 'm gisteren weer eens uit de kast gehaald. Sommige songs klinken op muzikaal gebied op het eerste gehoor een beetje goedkoop, beetje kazig. Maar Buckingham weet dit met zijn gepassioneerde zang en dito gitaarspel (en bij vlagen fantastische arrangementen) toch naar een hoog niveau te tillen. Dan ben je gewoon een uniek talent, punt uit.
Ik hoor zijn liefde voor Brian Wilson zo nu en dan doorklinken in de geraffineerde vocale harmonieën die hij geregeld op dit album aanspreekt (o.a. in Say We'll Meet Again, All My Sorrows). Daarnaast hoor ik in Doing What I Can een knipoog naar Big Love voorbij komen (gitaarlick).
Hoewel ik altijd een beetje moeite heb met ultragladde producties, iets waar ik Buckingham vaak op betrap sinds de jaren 80, vind ik dit toch een erg fijn album. Een van de interessantste muzikanten/componisten aller tijden, i.m.o. Dan mag er toch zeker wel een halfje bij...

****

Dit is echt een album dat je steeds meer gaat waarderen naarmate de tijd vordert. Als een goede wijn.
De nummers lijken in eerste instantie eenvoudig maar door de bijzonder verzorgde productie hoor ik nog steeds soms nieuwe dingen.
Wat mij betreft echt wel een beetje een meesterwerk.

Geen topper he? Zo te zien aan je huidige waardering heb je later alsnog het licht gezien.

Het is een album met een echt groei-proces. Als je bij het stemmenverloop kijkt zie je eigenlijk alleen maar mensen die hun stem in de loop van de tijd hebben verhoogd. Inclusief ikzelf overigens.

Nog nooit heeft iemand zijn stem verlaagd en ik denk ook terecht. Het is een prima album, beter dan alles dat er verschenen is (solo, maar het geldt ook voor de andere FM-leden en in groepsverband) sinds Mirage.

Zet deze in op 4 sterren en gaat eerder naar 4.5 dan naar 3.5 .
Ik ben eerlijk gezegd niet zo heel erg bekend met het solowerk van Lindsey Buckingham terwijl ik dit album tot volle tevredenheid al jaren in de kast heb staan.
Werd wel eens tijd voor een waardering, de plaat boeit van begin tot eind en als ik toch een kritische noot moet kraken zou het enkel zijn inzake het nummer Doing What I Can wat wel heel erg veel raakvlakken heeft met opener Big Love van het album Tango In The Night uit
1987.
Opnametechnisch is de plaat dik in orde, het stem en gitaargeluid van Buckingham als vanouds sterk en hier onderstreept hij maar weer eens dat hij het creatieve brein van Fleetwood Mac is / was.
Ik ga toch maar eens achter ander solowerk van de man aan, suggesties?

Kan hier ook niet anders dan de volle vijf aan toekennen. Heerlijk album van begin tot eind.

Erg mooi album van Buckingham, het steekt allemaal erg goed in elkaar. Hier en daar hoor ik ook wat deuntjes en vlagen van teksten die later op de Fleetwood Mac plaat Say you Will zijn terug te vinden. *4.0

Ja, dit is helemaal raak.

Ik heb z'n overige solo-werk naast Seeds We Sow besteld met m'n Amazon Giftcard (verjaardagspresentje van m'n lieve schat) en dit vind ik, naast Law And Order, echt de volle poet waard.
Lindsey lijkt artistiek bevrijdt en etaleert zijn gave van componeren en zijn geweldige gitaarspel vol overgave op een album die geen zwakkere plekken kent. De eerder genoemde kazigheid richt zich volgens mij op het met synth-drums opgesierde Soul Drifter en Surrender The Rain, maar het niveau van de liedjes en Lindsey's voordracht zorgen ervoor dat hij hier echt moeiteloos mee weg komt.
Doing What I Can vind ik overigens superieur aan Big Love.
Hoogtepunten noemen vind ik hier echt zinloos; Ik vind echt alles even sterk.

Album nog maar eens geluisterd en dan blijft die volwaardige erkentelijkheid die het al eens mocht ontvangen ook deze dag toch nog maar eens fier overeind.

Mooi om te zien dat die opvatting hier wel redelijk in de algemeenheid lijkt te heersen.

Het verdient dan ook niets minder:

Pure delight van begin tot eind.

Sublieme pop perfectie op nummertjes als Soul Drifter, You Do Or You Don't en Surrender the Rain.

Stukje onvervalste stoerheid op liederen als Doing What I Can en Turn It On, waarbij de tekst van laatstgenoemde wellicht het geheim bevat achter de immense presence van die echt ventige menne.

Of hoe een man als Lindsey deze tot op de dag van vandaag zo feilloos hoog weet te houden.

Waardig stukje levenswijsheid retestrak in knalhard nummertje verpakt hoe dan ook.

En tot slot brengt de afsluiter zelfs te midden de kilte het hart des winters de warmte van Kerst nog rechtstreeks naarbinnen.

Prima solo-album van Lindsey Buckingham, ik kan dit veel meer pruimen dan het Buckingham-loze Fleetwood Mac-album uit 1990. Eigenzinnig, creatief en afwisselend, het sluit aan bij de FM-albums Tusk en Tango in the Night maar merkelijk minder hitgericht hoewel het nog voldoende toegankelijk is. Daarenboven toont dit album aan dat hij ook een begaafd gitarist is.

Fijne plaat idd Luc. Toch wel het zoveelste bewijs dat Buckingham ( voor mij) de beste componist is van FM.
Perfect gitaarwerk en songs die ondanks de eigenzinnige twist nooit vervreemend klinkt.
Lekkere productie ook.

Mooie plaat. Gekocht de week dat hij uitkwam op cd in 1992. Blijft mijn favoriet van hem. Schitterend gitaarspel.

Geflopt maar toch geweldig solo album van Buckingham. In feite is dit album met zijn exotische arrangementen een vervolg op het al even briljante Tango in the night, de millionseller waarmee Big Mac in 1987 de wereld aangenaam verraste. Prachtige songwriting, vindingrijke arrangementen en een heerlijke, avontuurlijke en dromerige sfeer. All my sorrows, Surrender the Rain, Now you do now you dont, Soul Drifter , het is allemaal ijzersterke muziek. De lead single Countdown was geen hit en vind ik een van de minste songs. 4,5 ster.

Prima album van de heer Buckingham. Staan voldoende goede tracks op en dan met name de uptempo en stevigere tracks. Zeker het naar Big Love neigende Doing What I Can, maar ook This Is the Time, Soul Drifter, Countdown en Turn it On. Daarentegen kan ik weinig tot niks met het instrumentale This Nearly Was Mine en All My Sorrows. En het verstilde Street of Dreams daar moet ik net voor in de stemming zijn.

Voorlopige waardering: 3,5*

Opvallend is ook de video voor Soul Drifter waar Lindsey een elektrische gitaarsolo speelt op een akoestische.

De man is wel een magician op de gitaar dit doet niemand hem na denk ik.

Ben ik met je eens. Ook als je de The Dance uitvoering ziet van I'm So Afraid of die van Big Love uit 1997. Fenomenaal gewoon.