Bryan Adams - Into the Fire (1987)

Ik vind het maar moeilijk te begrijpen dat dit dezelfde artiest is die jaren later puberrockliedjes schreef als 18 tilli die, we're gonna win en let me be your underwear. Als je dat toch afzet tegen dit album, Reckless en Cuts like a knife dan lijkt het wel of je met 2 verschillende artiesten te maken hebt.

Leuk om te lezen dat bijna iedereen dit een heel goed album van Adams vind. Ook ik kan er niet omheen.... Het is zelfs 1 van mijn eerste cd's en draag het nu nog op handen

Nog net ietsje beter album dan 'Reckless'. Vooral tekstueel gaat Adams hier meer de diepte in en dat pakt goed uit. Samen met de muziek die ook fantastisch is vind ik dit zijn beste plaat. Favoriete nummers: de titeltrack, Rebel en Home again.

Bryan Adams waaide met de wind ($) mee met zijn Robert Cray achtige bluesy solootjes. Het levert een best aardig plaatje op, maar verveelt al snel.

Bij Bryan Adams een $ teken zetten is op zich niet gek. Dat je dat juist bij dit album doet is dat wel. Voor dit album, maar vooral erna ging het om doorbreken naar een groot publiek. Juist op dit album probeerde hij artistiek en tekstueel wat meer diepgang te geven. Iets dat schreeuwde om meer, maar helaas nooit meer zou komen.

Ja die $ kwam pas bij Waking up the neighbours écht om de hoek kijken. Bij dit Into the fire zal hij het best in gedachten hebben gehad (vol doortrekken na de knaller Reckless) maar daar kwam in de praktijk iets minder van terecht. Waarom is en blijft me nog steeds een raadsel trouwens. Nummers als Heat of the night, Heart's on fire, Into the fire, Remembrance day of Native son hadden met gemak joekels van hits kunnen zijn destijds.

Die eerste drie hadden ook gewoon dikke hits moeten zijn. Zeker in die tijd. Heat of the Night was volgens mij ook nog wel een hitje.

Blijf het een goed album vinden. Misschien iets van zijn glans verloren door de jaren heen.
Kan Adams ook niet betrappen op een meesterwerk, al zal Reckless misschien een klassieke status hebben. Er staan nogal wat hits op.

Dit is in mijn optiek zijn beste plaat. Goede oprechte rock en diepzinniger tekstueel.
Een plaat die qua succes een beetje in het niet viel na Reckless.
Hij verviel hierna snel in meer cliche pop/rock met opvallend veel ballads.

Bryan speelt wat op dat moment populair is bedoel ik te zeggen. Of dat er dan dikke hits uit volgen en dus gelukt is te cashen dat bleek inderdaad wat minder dan met zijn vorige hit album. Er staan best aardige songs op, maar vooral die bluesy tussenstukjes, tja, mij staat het al snel wat tegen. Vind m altijd wel sympathiek overkomen, net zoals Michael J Fox destijds.

Het album zojuist weer eens vanaf vinyl gedraaid en het blijft een topalbum en naar mijn menig zwaar ondergewaardeerd. Momenteel erg onder de indruk van slotnummer 'Home Again' met de mooie kippenvel tekst "When you're out there on your own, it can chill you to the bone. There's a cold wind blowin'. But it feels good knowin', the worst is over now - I'm finally goin' home" met de juiste kracht gezongen door Bryan.

Ik draai het nummer Native Son voor het eerst in pakweg 15 jaar, misschien wel meer, en het pakt me nog steeds. Samen met Into The Fire heb ik dit nummer wel altijd onthouden. Dit album en zijn twee voorgangers zijn ook gewoon goede albums. Pas later kwam de commerciële klad er goed in, maar de 'oude' Adams heeft écht wel goede nummers gemaakt.

De oude Adams heeft fantastische lp's gemaakt!!

Verassend album van Adams . Tekstueel misschien wel zijn beste .Nummers als Native Son en Remembrance Day zijn tekstueel diepgaander dan zijn tot dan toe verschenen albums bij elkaar.
Ook wel dapper om die stap te maken , daar hij natuurlijk best een fanbase had opgebouwd met zijn voorgaande albums. Die wist hij weer te bedienen met het album wat hierna kwam , maar het had ook de andere kant uit kunnen vallen. Fijne plaat en ik zou hem toch eens wat meer moeten draaien.
4 en halve ster zeker waard

Arbeidsdeskundige: opvallend, ik zie dat je (wederom) de volledige discografie van een artiest met 0,5 sterren waardeert - een man van uitersten - vraag me af waarom je alle albums van een artiest beluistert als je het duidelijk al na een paar albums helemaal niks vind? Toch de hoop dat er één door-merg-en-been-gaand album tussen zit?

Hij heeft alle Bryan Adams-albums met 0,5 gewaardeerd in enkele minuten tijd. Dat ruikt duidelijk naar haatstemmen.

Daar staat tegenover dat hij bij veel andere artiesten alle albums met een 5,0 waardeert. Dat is dan toch wel weer mooi. Of zou er iets mis zijn met zijn toetsenbord, waardoor hij alleen maar de cijfers 0 en 5 kan intikken...?

Toch raar dat hij dit album kwalitatief gelijkstelt aan een prul als deze. Vind ik toch een wereld van verschil. Into the fire behoort toch tot de beste albums van Adams, zo niet zijn beste. Een plaat met meer dan gemiddelde diepgang, zoals andere users hierboven al opmerken, zeker voor Bryan Adams-begrippen. Bovendien deugen zowel songmateriaal als uitvoering. De lekker harde productie, met van die drums anno 1987, past hier wonderwel ook goed bij.

Allergie voor Bryan Adams wellicht. Ik ben ook bepaald niet kapot van zijn albums na deze, maar 0,5 beoordelingen zijn wel heel drastisch. Maar ok. het blijft een smaakgeval.

Jammer dat hij het nooit meer in deze inhoudelijkere hoek heeft gezocht.
Ik meen dat de verkopen wat tegen vielen, zeker in verhouding met Reckless.
Ben een paar keer naar concerten geweest van hem. Een maat van mij is fan en we hadden eens in de zoveel tijd een vriendenavondje.
Adams live is best te doen. Beter dan op de plaat eigenlijk.
Maar heel gek, hij speelde nooit iets van Into The Fire.

Wel nog op Bryan Adams - Live! Live! Live! (1988).
Ik heb dit album nog eens beluisterd en vind het samen met Reckless zijn beste studio-album. Daarna ging het bergafwaarts, artistiek weliswaar want commercieel ging het hem voor de wind doordat Bryan Adams steeds meer koos voor de gladdere mainstream.
Maar live komt hij beter tot zijn recht dan op plaat.

Ik heb 'm uiteindelijk 2x live gezien en als hij het wat oudere spul speelde dan was dat best ok. Het latere spul was live genietbaarder, maar songmatig een stuk minder.
Het is wel een naturele entertainer en heeft een prima band om hem heen.
Maar nogmaals, stukken van Into The Fire werden steevast vermeden.
Net of ie daar niet meer aan herinnert wil worden. Te serieus misschien?
Ik vind het zijn beste plaat.

Interessante discussie m.b.t. het niet of nauwelijks spelen van Into the fire nummers. Je zou inderdaad bijna gaan denken dat hij er niet aan herinnert wil worden. Op het door Luc aangehaalde, en in mijn ogen briljante, Live! Live! Live! staan er wel een aantal gelukkig. En ik heb nog een gave bootleg uit ik meen 1989 met daarop nog weer wat andere nummers van Into the fire. Heb zelf Adams een keer of 5 live gezien en ook nooit ook maar 1 nummer van dit album. Jammer!

Misschien heeft ie er zelf geen al te beste herinneringen aan.
Het was na Cuts Like A Knife en Reckless inhoudelijk ook wel een ommezwaai.
Partynummers ontbreken vrijwel, ook geen zoete ballads meer en tekstueel een stuk diepgaander.
Hij leek klaar voor een serieuzere nieuwe stap, maar iets heeft 'm dat tegen gehouden.

Lekkere , toegankelijke/makkelijke rockmuziek (voor in de auto). De eerste 5 nummers vind ik best met mijn favoriet Victim of Love als nummero uno.

De 2e helft vind wel minder , maar nog altijd ruim voldoende.

Nog even hierop terug komend; ik las een tijd terug dat het de bedoeling was om in mei, zo ongeveer rond deze tijd, 3 concerten in de Royal Albert Hall in Londen te doen waarbij telkens een ander album centraal zou staan. Avond 1 Cuts like a knife, avond 2....jawel; Into the fire en avond 3 Waking up the neighbours. Ik zou alle 3 avonden erg graag gaan maar het paste niet in de planning. Die liep rond deze tijd al over van activiteiten namelijk. We weten hoe dat intussen is 'bijgesteld' en de agenda zo goed als leeg is. De 3 concerten zijn uiteraard uitgesteld dus wie weet... Met name de avond dat ze Into the fire gaan spelen lijkt érg interessant!

Dit album is een groeier! Toen ik 'm voor het eerst luisterde een aantal weken geleden kwam hij niet echt binnen, maar inmiddels doet de plaat nauwelijks nog onder voor Reckless, wat voor mij één van de meest aangename ontdekkingen van afgelopen zomer was.

De twee albums gaan enerzijds heel goed samen en anderzijds verschillen ze ook wel van elkaar. De zomerse poprock van Reckless is nog goed terug te horen op nummers als Another Day, Only the Strong Survive en Hearts on Fire, maar tegelijkertijd staan hier prachtige nummers als Native Son en Remembrance Day op. Beide nummers zijn hoogtepunten op Into the Fire. Ik heb een zwak voor nummers over de liefde, maar het is mooi om Bryan Adams hier over iets compleet anders te horen zingen. Hij doet het in ieder geval met verve: zowel de songteksten als de zang zijn uitstekend. Instrumentaal ligt het in het verlengde van het voorgaande album, maar dat is niet erg. Het zorgt ervoor dat Adams een duidelijke eigen sound heeft gekregen. Er staat wederom geen enkel nummer op dat verveelt, maar stiekem is mijn favoriet (wederom net als bij Reckless) toch het openingsnummer. Heat of the Night klinkt echt heel aanstekelijk.

Ik vind het jammer om veelal te lezen dat de carrière van Adams hierna (kwalitatief gezien) wel nagenoeg voorbij was. Het is zelfs wat moeilijk voor te stellen, aangezien ik de twee albums die ik tot nu toe beluisterd heb zo goed vind. Gelukkig hoor ik wel nog wat gematigd positieve geluiden over Cuts Like a Knife en Waking Up the Neighbours, dus daar kijk ik nog naar uit. Aan zijn latere werk zal ik ook nog wel toekomen, maar ik houd mijn hart vast wat dat betreft. Eerst maar eens door met zijn geprezen livealbum: Live! Live! Live!

Into the Fire krijgt van mij momenteel (net) nog niet de hoogste score, maar ik acht de kans zeker aanwezig dat dat er in de toekomst wel nog in zit. Ik heb de plaat hoog in het vaandel staan en deze nummers zijn te mooi om links te laten liggen.

4,5*

Cuts Like A Knife is inderdaad ook erg goed. Reckless en Into the Fire lieten een stijgende lijn zien die hij helaas niet heeft weten vast te houden.

You Want It You Got It is trouwens ook best een aanrader.

You want it you got it is absoluut een lekker album inderdaad! Niet van de klasse van Reckless of Into the fire maar toch wel net zo goed als Cuts like a knife vind ik.

Ofschoon ik zeker geen Adams liefhebber ben - man's muziek begeeft zich in mijn ogen teveel in 'candelight regionen' - blijf ik Into the Fire een prima album vinden. Een fijn AOR plaatje waar Adams de rockmuziek nog een warm hart toedraagt zonder direct uit de bocht te vliegen. Ook voor die tijd blijft het allemaal aan de goede kant van de streep maar de songs steken stuk voor stuk heel solide in elkaar. Een echt zwakke broeder kan ik eigenlijk niet ontdekken of het moet het wat flauwe Hearts on Fire zijn, een nummer waarbij het refrein wel erg kazig overkomt. Voor het overige kan ik alleen maar goede songs ontdekken; de sterke opener Heat of the Night zet de toon, dwingend en een fijn ritme. Het titelnummer is vervolgens ook sterk. Victim of Love is een prima ballad. Wat hierna komt is al niet veel slechter waarbij Remembrance Day extra opvalt, hoewel de bombast en de koortjes typisch jaren 80 accenten zijn kan het karakter van de song mij wel overtuigen. Hoewel de bekende voorganger van deze plaat de 'hits' bevat vind ik Into the Fire veruit het meest consistent en vormt het in zijn oeuvre ook direct man's beste album. Alles wat hierna uitkwam van Adams boeit mij totaal niet.

Wel grappig dat je Hearts on fire als enigste wat flauwe nummer noemt. Dat schijnt een left over van het vorige album (Reckless) te zijn. Dus in die zin zit er, gezien je opmerkingen over dat album, wel enige logica in

Wie weet, maar die theorie kan ik dan weer niet toepassen op het titelnummer van het album Reckless. Ook een leftover maar die track vind ik dan weer te gek. Wat mij betreft een raadsel waarom dit nummer het album nooit gehaald heeft.

Was nog lang niet af van wat ik ergens een keer gelezen heb. Dat nummer hebben ze pas echt helemaal afgemaakt voor de 30th anniversary heruitgave van dat album. Verklaard ook waarom dat de enige leftover is die fatsoenlijk klinkt. De rest kun je echt aan horen dat het demo opnames zijn. Zitten ook prima nummers tussen trouwens. Ik vind het nummer Reckless zelf een beetje hit or miss gevalletje trouwens. Muzikaal is het prima alsook ook de coupletten. Het bouwt allemaal mooi naar het refrein toe. Maar laat nou net het refrein het zwakke punt zijn in mijn ogen. Niet echt 'pakkend' vind ik.

Tekstueel benaderd Adams hier op sommige momenten Bruce Springsteen. Native Son , Rebel en Into the fire hadden zo van Springsteen kunnen zijn

Into the Fire heb ik inmiddels (over een periode van een jaar of 20) vaak beluisterd en het heeft lang geduurd voordat de songs echt bleven hangen. Een groeiplaat dus, en dat van pakkende hitfabriek Bryan Adams. Vandaag beluisterd en nu sprong Victim of Love eruit. Moest ook wel aan Bruce Springsteen denken, door de teksten, en aan Bon Jovi, maar dat was omdat ook Jon Bon graag Springsteentje speelt. Of het spelen was bij Adams, of bittere ernst, ik weet het niet. Wel vind ik de foto op de hoes geweldig, een prachtige omslag. Als op een rockforum gevraagd wordt om favoriete platenhoezen, dan komen vaak van die fantasiedingen à la Rodney Matthews, Roger Dean of Derek Riggs naar voren, maar geef mij maar een coole foto, zoals op de hoes van Into the Fire.

Coole foto, oke. Maar ik snap niets van het concept.

De plaat Into The Fire noemen en een hoop water op de hoes zetten.

Was gauw geblust zeker?

Het is daarom poëtisch, en dat spreekt mij ook aan.