Bryan Adams - Into the Fire (1987)

Dit is toch wel het beste Bryan Adams album vind ik. 3½* voor deze. Wie zou verwachten dat de opvolger zo'n lamme plaat zou worden...

Dit is de opvolger van het hitalbum Reckless. Omdat de singles van deze plaat minder succesvol waren in de charts is dit album een stuk minder bekend. Toch is deze plaat minstens zo goed, zo niet beter dan zijn voorganger.

Helemaal mee eens. 'Reckless' is kickin', maar deze is beslist nog strakker. Het klinkt wat ernstiger en mr. Adams
heeft hier meer diepgang in z'n teksten geworpen. En dat is goed te horen op het muzikale vlak. Voor mij is dit ook de topper van hem. Favorieten zijn 'Remembrance day' ,
'Native son' en mijn fave Adams-song allertijden het zwaar beladen 'Victim of love'. Klasse album, en daar hoef ik echt niets verder aan toe te voegen. 4,5

De stijgende lijn die Adams met Cuts Like A Knife, Reckless en deze inzette werd helaas een neerwaartse spiraal na deze plaat. Dit album is iets serieuzer van aart dan de voorganger en ik kon niet vermoeden dat hij hierna enkel en alleen maar saaie en hitgevoelige oppervlakkige muzak zou uitbrengen. Misschien is dat de reden dat Jimmy Valance na deze plaat de samenwerking beïndigde? Remembrance Day, Home Again, Heat of the Night, Rebel & Native Son blijven desondanks mooie songs. Jammer van zo veel talent.

Een meer serieuzere plaat van Bryan, met een minder hoge funfactor. Maar samen met Reckless wel het beste wat de man uit zijn mouw heeft geschud.Op dit album nog steeds stevige rockers, en zeer zeker geen melige ballads, waar Adams in zijn latere carriere in ging grossieren. Gewoon een degelijk en solide album.

Beste Bryan Adams plaat, beter dan Reckless.

Remembrance Day is echt ongeloofelijk....wauw!
Rebel is ook mooi als je er jezelf een beetje in ziet, dan heeft het gelijk extra waarde.
Rest behoort ook tot het betere werk van Bryan Adams.
3.5*

De allerbeste Bryan Adams plaat.Dit is echt een album waar hij als een serieuze rockartiest door het leven had kunnen gaan.
Er wordt stevig gerocked, maar hier zijn de langzamere stukken ook van een hoog niveau.
Hier toont hij zich betrokken bij de maatschappij en gaat tekstueel ook wat dieper.
Remembrance Day, Into The Fire,Rebel,Only The Strong Survive,Heat Of The Night en de afsluiter Home Again, zijn nummers die tot zijn beste gerekend mogen worden.
Jammer is dan ook te moeten concluderen dat hij hierna toch voor het veilige pad koos.
Tegenwoordig speelt hij ''live'' amper of niets meer van deze plaat.
Werkelijk onbegrijpelijk!

geweldige plaat, met stuk voor stuk ijzersterke songs. Moeilijk uitschieters te noemen, maar rebel, native son, home again en remembrance day horen daar dus zeker bij! Ik heb dit album trouwens leren kennen na het megasucces van Reckless, en vind die minstens even goed als reckless! beetje onderschatte plaat, maar dat maakt het misschien nu net zo spannend om die plaat stiekem beter te vinden dan zijn doorbraakplaat
In ieder geval, Bryan Adams was mijn "idool" van jaren ' 80, ik hield van zijn ruige stem en lekkere meezingnummers en zijn opzwepende concerten! Dat ik daarna overstapte naar Pearl Jam en Faith no More klinkt vreemd, maar ik zal Bryan Adams daarom niet slechter vinden, zelfs nu niet!!!!

Veruit de beste plaat van deze Canadees. Ik zal niet herhaling vallen maar bovenstaande berichten zijn een waarheid als een deur. Stevig, dieper en betrokken. Absoluut prijsnummer is track 5 'Native Son'.

Inderdaad. Nummers als Native Son en Rebel zijn werkelijk schitterend. Ook zo'n beetje de enige plaat waar de meeste van zijn nummers niet over liefde gaan.

Mooie, maar wel wat sombere plaat. Ik word er soms depri van, maar het is wel mooi. Hij is wat evenwichtiger dan Reckless, bijna geen minder nummer op.

schitterend album!!!

Ben het volledig eens met de commentaren hierboven. Misschien niet leuker maar wel beter dan Reckless. Native Son, Into the Fire, Heat of the Night, Victim of Love en Home Again vind ik de sterkste nummers.

Bij mijn Lp zat ook nog een zwart/wit poster van Bryan die ik dus niet boven mijn bed gehangen heb, hoewel ik deze sympathieke rocker wel respecteer.
Ik vind deze ietsje minder dan Reckless. Raynman noemde hierboven al de nummers die het sterkst zijn en ik wil daar Rebel aan toevoegen.

Misschien wel zijn beste, artistiek gezien. Maar het lijkt wel of Bryan Adams zelf beseft dat dit niet is waar de fans op zaten te wachten en hijzelf ook niet. Hij en de fans willen eigenlijk alleen maar lol en veel hits. Best wel jammer, hij had misschien wel tot een soort Canadese Mellencamp kunnen uitgroeien. Ook Mellencamp had even nodig om op gang te komen. Jammer, hierna scoorde hij zijn grootste hit, maar artistiek was hij na deze plaat al met pensioen.

Je hebt volkomen gelijk Hendrik68 . Na deze plaat degradeerde Adams zichzelf min of meer naar de makkelijkere mainstream stroming .
Ik zag hem ook inderdaad als een soort van nieuw Americana rock talent tijdens deze plaat , die wat mij betreft artistiek zijn beste werk is , geen twijfel over mogelijk .

Iets heeft 'm daar van weggetrokken . Ik denk dat Adams toch liever de gewone jongen blijft , zonder al te veel lading en diepzinnigheid .
Ik zag 3 concerten van hem nadien , maar ik heb 'm nooit meer wat van Into The Fire horen spelen . Toeval ??

Een geweldig album is dit!! Werkelijk geen misser te vinden. Elk nummer is heerlijk om te horen. Niet alleen z'n teksten werden op dit album serieuzer, ook de muziek werd volwassener op de één of andere manier. Into the fire (het nummer), Remembrance day, Native son, Heat of the night, Rebel en Home again vind ik echt weergaloos mooi!!
Wat bikkel hierboven zegt klopt trouwens wel. Hij speelt live nooit meer iets van dit album. Erg jammer en doodzonde want deze nummers verdienen het om live gespeeld te worden.

Aardige plaat dacht ik eigenlijk de enige die er bij mij is blijven hangen. En als ik hem vandaag de dag draai nu dus dan vind ik hem slechter en slechter (ge) worden. Oftewel behoorlijk achterhaald dus. Het klinkt leuk en aardig maar ook niet meer dan dat. Met als uitzondering heat of the night, native son en remembrance day . Maar om nu te zeggen echt vlammen nou nee. Deze zal niet meer snel in mijn cd speler komen vrees ik.

Ik zet 'm ook zeker niet elke dag op , maar vind het met voorsprong zijn meest interessante plaat .
Na Waking Up The Neighbours was ik eigenlijk wel klaar met hem . Hij heeft sindsdien geen memorabel werk meer gemaakt .
Live vind ik 'm overigens best goed .

Nou ik mag hem ook nog graag horen hoor. Staat geen zwak nummer op. Draai hem ook niet wekelijks en ook niet maandelijks, gewoon af en toe. En dan geniet ik van begin tot eind. Ik vind het bepaald niet achterhaald.

Pas aangeschaft. 20 jaar geleden eens op cassette gehad, maar viel toen tegen na reckless. Wat als puber natuurlijk een prima plaat was en uiteraard nog steeds is. Deze kreeg geen kans van mij.
Nu zien liggen voor een paar euro en toch maar aangeschaft. Helemaal geen spijt!! Erg mooi, geen zwak nummer op deze plaat! Home again vind ik denk ik het mooiste nummer!

Op dit album bereikte Adams artistiek zijn toppunt. Als mensen willen horen hoe het verder had kunnen gaan en had moeten gaan dan moeten ze eens naar Ryan Bingham luisteren. Iemand met net zo'n rauwe stem die met roots rock al 4 albums lang een topniveau haalt en bij vlagen net zo hard rockt als Adams. Mensen zullen tandenknarsen als ik Ryan Bingham vergelijk met Bryan Adams, maar dat is echt niet nodig en zeker niet negatief bedoeld naar een van beiden. Adams had namelijk een ongelofelijk talent als liedjesschrijver, veel gevoel voor melodie. Als hij zich wat serieuzer had beziggehouden met wat er in de wereld leeft dan had hij tot op de dag van vandaag van waarde kunnen zijn. Hij is 53, hij kan zelfs nu nog een jaar of 20 mee. Op Into the fire was hij voor het eerst serieus en als hij hierna de keyboard had verruilt voor mandoline en banjo en teksten zou schrijven die net even iets verder gingen dan de girl next door dan was hij al klaar geweest. Wat een verspilling van talent is die Adams toch geweest.

Ryan Bingham. Ik ken hem niet, maar ben wel nieuwsgierig. Ik hou wel van vocalisten met een rauw randje.
Wat betreft Adams, je hebt helemaal gelijk.
Het is gewoon jammer. 53, en al heel wat jaren zijn beste tijd achter hem.
Misschien krijgt ie nog een keer de geest.

Mijns inziens was Jim Vallance erg belangrijk voor Adams t/m dit album. Nadat de samenwerking verbroken werd ging de kwaliteit erg achteruit.

Daar heeft Von Helsing wel een punt vind ik.

Waarschijnlijk het beste album van Bryan Adams, wellicht samen met het Unplugged album.
Ik sluit me dus aan bij het merendeel van de users hier, dus we zullen met zijn allen wel gelijk hebben.
Niet zo fun-rockend als op Reckless gaat het hier wat de diepte in en hoor ik er zelfs af en toe een U2-achtige benadering in. Ook de teksten gaan ergens over.

Er staan eigenlijk alleen maar goede songs op.
En daarom is het eigenlijk best moeilijk om mijn favoriete nummers te noemen, maar laat ik het maar houden bij de aanstekersongs Home Again en Remembrance Day en daarnaast de heerlijk uitwaaierende en relaxte nummers Into The Fire en In The Heat Of The Night.
Aparte vermelding verdient nog Native Son (misschien dan toch het allermooiste nummer van de plaat) en het lekker wegrockende Victim Of Love.
En dan hebben we al weer meer dan de helft gehad.
Ook perfect geproduceerd deze plaat weer door Bryan en de onvolprezen Bob Clearmountain.
Inderdaad bijna niet te geloven dat hij hiervan live geen nummers brengt.

Na deze plaat zien we Jim Vallance niet meer terug, komen er andere producers en worden de albums minder van kwaliteit, al blijft hij nog heel lang veel CD's verkopen.
Die albums mag ik ook nog gerust horen, maar kennen toch behoorlijk wat skipmomenten.
Maar deze zit toch echt nog tegen de 5 sterren aan, ook nu nog.
Edit: en 2/100 omhoog .

Ik vind "Into the Fire" de beste studioplaat van Bryan Adams. Voorganger "Reckless" was al een fijne rockplaat, maar daarop was de funfactor toch wel behoorlijk hoog. Op "Into the Fire" klinkt Adams serieuzer en volwassener. Dat levert direct zijn beste songs op wat mij betreft. De opener "Heat of the Night" heeft een heerlijke groove en het basloopje is verslavend. "Victim of Love" is misschien wel een van zijn mooiste liedjes met geweldig gitaarwerk van Keith Scott. Over Scott gesproken: ook zijn gitaarspel is geëvolueerd ten opzichte van voorgaande platen en klinkt intenser en emotioneler. Andere hoogtepunten zijn "Native Song" en "Hearts on Fire". Wat mij betreft had Adams deze lijn mogen voortzetten, maar dat heeft niet zo mogen zijn. Feit blijft wel dat "Into the Fire" mijn favoriete Bryan Adams plaat blijft.

Home again!!!!!

In een ander topic beschreef ik mijn gevoel bij 4 van de nummers van deze plaat.
Ik post het daarom hier ook nogmaals:

Into The Fire
Zoals hier in het forum al te lezen was heb ik een voorkeur voor het album ‘Into The Fire’. Het geheel heeft net een iets ander, donkerder, geluid dan zijn andere platen en ook de thema’s zijn anders. Beïnvloed door de "Amnesty International Conspiracy of Hope" tour in 1986 (met o.a. Sting, Bruce Springsteen en U2). Zo ook het titelnummer dat de toon wel zet met teksten als “You could wait for your dreams to come true. But time has no mercy, time won't stand still for you”. Aanrader is de akoestische versie op Live! Live! Live!

Remembrance Day
Zoals gezegd waren de thema’s op ‘Into The Fire’ serieuzer dan op eerdere albums. Door de genoemde ‘Conspiracy of Hope’ tour wilde hij graag wat serieuzer genomen worden als songschrijver en koos voor de volgde plaat voor andere onderwerpen. Dit nummer vertelt in de coupletten over de eerste wereldoorlog (er wordt melding gemaakt van The Battle of Cambrai in oktober 1918) waar in het refrein duidelijk wordt gemaakt dat we de mensen moeten herdenken die ons deze vrijheid hebben gegeven.

Rebel
Het verhaal van een rebels dorpsfiguur die na jaren weer terugkeert naar zijn woonplaats leunt wat meer op piano dan andere BA nummers en pakt me elke keer weer door de rake manier hoe Bryan vervreemding heeft beschreven. De laatste “He's a Rebel” aan het einde van het nummer gaat door merg en been.

Native Son
Dit sfeervolle, aangrijpende nummer geïnspireerd door Chief Joseph, chief of the Naz Pierce Tribe (Indianen) beschrijft hoe een oud dorpshoofd kijkt naar hoe de blanken zijn land hebben ingenomen, zijn vaderland. De combinatie tekst en muziek raakt me compleet (ja, noem me maar sentimenteel...).
Het gitaar-outro is overigens geweldig.