The Who - The Who Sell Out (1967)

Nee, het is geen Tommy. Ik vind het soms zelfs een beetje 'cheesy' (en dat is ongetwijfeld ook de bedoeling) maar toch val ik er wel voor want zoals ik hier al vaker heb gelezen is het toch een soort blauwdruk van dat schitterende Tommy.
Lekker album.

Wat een draak, misschien nog eens luisteren en dan nog eens beoordelen

Dit is geen draak, het is een geweldig album. Misschien iets psychedelischer dan andere albums. Misschien vind je de reclames er tussen irritant, maar die reclames maken dit album juist zo geweldig!

We zijn nu weer een jaar verder, ik ga hem zo draaien, denk dat hij nu heel anders gaat vallen!

Verschrikkelijk slecht album.

Ik kan geen 3 nummers vinden die goed zijn

Ook gij, Brutus?

Ik kende deze plaat al jaren omdat mijn vader hem in zijn lpkast had maar ik begin pas sindskort de waarde ervan in te zien. Armenia City In the Sky was het favoriete nummer van mijn vader maar wat mij betreft is dat slechts één van de vele hoogtepunten. Mary Anne with the Shaky Hand natuurlijk, maar ook breekbare nummers als Tattoo en I Can't Reach You zijn prachtig.

De grootste verrassing is misschien wel het bonusgedeelte want één voor één zijn dat parels (uitgezonderd het overbodige Hall of the Mountain King). Favoriet al daar is denk ik Melancholia. Wauw, wat een heerlijk dreigend nummer met oriëntaalse inslag is dat met heerlijk subtiel gitaarspel van Pete Townshend. Maar ook Girl's Eyes is mooi en geeft maar weer eens het voordeel van 4 goede zangers binnen een band aan. De variatie die je ermee in je muziek kunt aanbrengen is zeer prettig en mist nog wel eens in de albums van bands van tegenwoordig.

Een album dat met beide benen ferm in het tijdperk staat waarin het is gemaakt. Wat wisselvallig in mijn ogen, wat zang, spel en composities betreft. Geen 'klassieker' zoals andere grote bands uit die tijd dat jaar hebben gemaakt.

Radio London..

De klassiekers van de Who kan ik zo'n beetje dromen, ga me dus steeds meer concentreren op dit soort werkjes, er staat goed spul op. Gewoon opnieuw ontdekken.

Dit is een typische overgangs plaat waar de singlesband verandert in een Lp band. Rael is de tweede vingeroefening (Na A Quick one) die laat zien dat ze meer willen en kunnen. De nummers zijn prima met het heerlijke Tattoo als hoogtepunt. En met al die jingles er tussen door maakt dit een prettige plaat.

En ook mijn favoriete lphoes. Niks geen Flower Power maar gewoon een ligbad gevuld met Heinz baked Beans (het moet in werkelijk behoorlijk koud geweest zijn-bron Who I am Pete Townshend).

Een merkwaardig en vrij onsamenhangend album dat twijfelachtig begint maar zich gelukkig snel herpakt en de karakteristieke Who-sound vindt. Leuk ook dat de tweede helft van Rael 1 letterlijk de opmaat is voor Tommy.

Maar het is wel Daltrey die in dat bad ligt .......

De informatie komt uit het Towshendboek, bedoel ik dan.

Just yanking your chain old man .........

Tot mijn stomme verbazing kwam Sell Out in Mojo's Who-albums lezerspoll op de 3e plaats. Persoonlijk vind ik 'm niet echt goed, maar ook niet slecht. Ik heb m'n vinyl exemplaren 2x verkocht maar miste 'm uiteindelijk toch dus kwam er alsnog een expanded CD.

Het is echt een overgangsplaat tussen de "singles Who" en de "album Who". Townsend is duidelijk nog op zoek naar de vorm waardoor het geheel een beetje bleekjes overkomt en regelmatig gered wordt door de ( door Entwistle en Moon in de kroeg bedachte ) jingles en "commercials". Voor de "singles Who" liefhebber zijn eigenlijk alleen I Can See For Miles , Armenia en, in mindere mate, Mary Anne te pruimen. Eigenlijk ben ik dit album eigenlijk pas echt gaan waarderen nadat ik ( ergens in de 90s ) Tommy weer in genade aangenomen had.

Vind je Tattoo geen goed nummer dan? Het geheel maakt op mij een sympathieke indruk. Er staan geen topnummers op maar de meeste nummers doet niemand kwaad. Ik vind Rael ook al heel aardig als opzetje naar Tommy. het is een plaat die ik om de zoveel tijd weer eens opzet en dat heb ik bijvoorbeeld bij het debuut niet.

Nu wel ja. Ik kan het hele album wel goed pruimen, vandaar ook mijn 3½* waardering, maar destijds was ik echt een "singles Who" fan en viel het kwartje voor de "album Who" pas bij Tommy.

Ik ben eigenlijk helemaal geen Who fan. Ik vind Tommy zelfs maar een vervelende plaat, en Who's Next heeft me ook nog niet overtuigd.

Echter, (engels) psychedelisch werk uit 1967 heeft een streepje voor bij mij, en deze Sell Out intrigeerde dan ook al lange tijd.

Zondag op de platenbeurs dan maar als stuk mono vinyl meegenomen, en eens kijken of het wat is.

Dit is gewoon een hartstikke leuke, beetje gekke plaat! Past prima naat al dat andere heerlijke werk uit die tijd!

Deze komt voorlopig niet van de draaitafel af, en ik zet hem direct op 4 sterren!

En zal me nog eens wagen aan wat ander werk van dit groepje.

Hier kan ik dan weer niet zo veel mee. Ik snap de claim van psychedelische rock ook niet zo. Dan denk ik toch echt eerder aan bands als Jefferson Airplane. Wat The Who doet, vind ik vooral wat flauw. Kinderachtig soms (Silas Stingy vooral). De band komt wel vaak met een prettig geluid, maar de soms zijn wederom kort en vrij fantasieloos qua opbouw. Er mag wel meer pit in, al moet ik zeggen dat een liedje als Sunrise dan wel weer heel mooi is.


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. The Who Sell Out

Psychedelic rock is ook heel breed. The Who in deze tijd neigt nog een beetje naar mod en toytown psych.

Nee, dit is het hem voor mij niet. Ik zie de humor er wel van in om die reclame-liedjes te maken, maar het levert buiten een glimlach geen plezier bij mij op. In tegenstelling tot de vorige twee albums is het weinig rauw en vooral flauwtjes/zouteloos. Misschien dat Heinz ketchup ipv Baked Beans het wat had kunnen redden.

Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. The Who Sell Out

Voor mij de plaat waarop Townshend plotseling een groeispurt inzette en bewees niet alleen maar perfecte harde popsongs te kunnen schrijven maar eigenlijk van alle markten thuis te zijn: romantische liedjes, powerpop, sociale observaties, tongue-in-cheek-fantasietjes, en natuurlijk steeds de geweldige melodieën waarvan sommige al preludeerden op Tommy. Alles samengeperst in een extreem afwisselende melange met een zeer gevarieerd instrumentarium plus als bindmiddel diverse grappige (al dan niet nep-) reclamefilmpjes ("Radio London reminds you : go to the church of your choice!") die, hoe vaker je ze hoort, steeds meer onderdeel van de plaat gaan worden in plaats van storende onderbrekingen. Een feilloos en veelgelaagd popalbum.
        Wat de bonustracks betreft, ik kan zo één-twee-drie geen ander album verzinnen waarbij de extra "content" zowel inhoudelijk als kwalitatief zo naadloos bij het oorspronkelijke materiaal aansluit, met zelfs een knappe bijdrage van Keith Moon (Girl's eyes) en minstens één nummer dat ik zou hebben aangevinkt wanneer het op de originele plaat zou zijn verschenen (Melancholia). Nú gaat die eer naar I can see for miles, I can't reach you (geweldig piano-intro) en het wonderbaarlijke Odorono waarvan de zeldzaam verdrietige melodie zelfs bestand is tegen de uiteindelijke onthulling dat het hier slechts (zogenaamd) gaat om zoiets triviaals als een reclame voor deodorant. Een prachtig nummer dat ook met de voorkennis van de uiteindelijke clou nog ontroerend blijft.
        Nog een triviaal feitje dat niets maar dan ook níéts met de muziek te maken heeft : merkwaardig genoeg is bij dit album (en bij een paar andere CD's uit de re-release-reeks uit 1995 van deze band, in ieder geval bij A quick one en Live at Leeds) de laatste letter van de naam van de band op het dunne ruggetje (dus wat je ziet als de CD in een rijtje CD's in de kast staat) vervangen door het cijfer nul – kijk maar eens naar het verschil met de letter O van Out. Er staat dus niet The Who sell out maar The Wh0 sell out. Totaal zinloos detail, maar het valt mij gewoon op.

Mijn favoriete Who Cd met inderdaad een fantastische bonus-selectie. De meerstemmige zang is weergaloos en de nummers zijn heerlijk poppie met diepgang.

Dit album heb ik in 1985 in Utrecht aangeschaft toen ik daar was om The Kinks in Vredenburg te zien. Zat samen met A Quick One in een extra dikke hoes, dus geen klaphoes. Een beetje een rare uitgave want op A Quick One stond het nummer Heatwave er met t.o.v. de andere songs een duidelijk minder goede geluidskwaliteit op.
Een vermakelijk album, al vond en vind ik Armenia City In The Sky niet het beste nummer om mee te beginnen. Daardoor stond het album bij mij al met 1-0 achter. De reclame voor Heinz Baked Beans en Mary Ann With The Shaky Hands maakten de mindere start weer goed. Het niveau blijft hoog tot Silas Stingy, ben het ook met BoyOnHeavenHill eens dat Odorono een prachtig nummer is, ook al blijkt in de clou dat het reclame is voor een deodorant, wellicht de voorloper van Odorex?
Sunrise is prachtig ingetogen, met Rael wordt al vooruitgeblikt naar Tommy. Bepaalde akkoordenwisselingen en basloopjes lijken verdacht op fragmenten uit Underture van dat album.
Wat ik wel jammer vind is dat het idee van de reclamefragmentjes niet op het hele album is doorgetrokken. Op de tweede helft van de CD (minus de bonus tracks) oftewel kant twee van het album zijn de reclameliedjes met uitzondering van Medac afwezig. Er waren genoeg liedjes opgenomen, getuige de box set Thirty Years Of R&B. Zo uit het hoofd herinner ik me een liedje over Jaguar auto's, iets over snaren (Rotosound Strings) en drums (Premier Drums). Op zijn minst één van de drie genoemde liedjes had hier niet misstaan. Net als Droombolus heb ik mijn vinyl dubbelaar met The Who Sell Out van de hand gedaan, maar heb ik de geremasterde expanded edition nog niet aangeschaft, al heb ik er al talloze keren mee in mijn handen gestaan.
Een krappe 3,5 derhalve, maar ik denk niet dat ik dit album ooit ga ophogen naar 4.

Melancholia is van later, 1968.
Die staat dus niet op de deluxe editie uit 2009.

Het was een ander merk. Worden ook beiden vermeld in de tekst van Noodweer - In de disco (Countdown 1983) - YouTube

The Who had al een paar albums gemaakt voordat ik muziekliefhebber werd en later heb Ik me nooit erg tot de Who aangetrokken gevoeld. Toen ik dit album begon te streamen was ik even bang dat ik het helemaal niks zou vinden. Het begint een beetje rommelig tenslotte.
Maar dat valt erg mee. Mary Anne with the Shaky Hand klinkt best wel aardig en eigenlijk vind ik het hele album wel fijn. Sterker nog, er staan een paar prima songs op zoals Our Love Was en I Can See for Miles.
Het album staat op 16 in de 100 Greatest Albums of 1967 en 16 in Best Ever Albums 1967. Prima plaatsen die ik op zich wel redelijk vind.
3,5*

Stelletje Sell Outs:

The Who Sell Out super deluxe edition

Alle Recensies gelezen.....
Voor het Eerst beluisterd in 1967....met mijn Oompjes.
Vrijdag 22/04 online Release Party op Uitnodiging.
Kijk er Zeer naar uit...112 Tracks ?