The Who - The Who Sell Out (1967)

Mooi stukje musician.

Samen met The Village Green van The Kinks het meest ondergesneeuwde album uit het fantastische muziekjaar 1967. Laat ik mijn opwinding hierover maar voor mezelf houden.

Zelf draai ik deze regelmatig en elke keer lijkt hij weer beter te worden. Anders dan bij de Stones maakten The Who geen Sgt. Pepper kloon maar sloegen hun eigen weg in. Hun ruigere kant komt tot uiting in het openingsnummer en I Can See For Miles. Melodieuze hoogtepunten zijn Mary Anne with the Shaky Hand en I Can't Reach You.

De jingles voegen daadwerkelijk iets toe en passen bij de losse, doch foutloze productie van dit kleine meesterwerkje. Zit bij mij tegen 5* aan te hikken, misschien komt het zo ver als ik de Deluxe editie in huis ga halen.

Ik kende deze plaat al jaren omdat mijn vader hem in zijn lpkast had maar ik begin pas sindskort de waarde ervan in te zien. Armenia City In the Sky was het favoriete nummer van mijn vader maar wat mij betreft is dat slechts één van de vele hoogtepunten. Mary Anne with the Shaky Hand natuurlijk, maar ook breekbare nummers als Tattoo en I Can't Reach You zijn prachtig.

De grootste verrassing is misschien wel het bonusgedeelte want één voor één zijn dat parels (uitgezonderd het overbodige Hall of the Mountain King). Favoriet al daar is denk ik Melancholia. Wauw, wat een heerlijk dreigend nummer met oriëntaalse inslag is dat met heerlijk subtiel gitaarspel van Pete Townshend. Maar ook Girl's Eyes is mooi en geeft maar weer eens het voordeel van 4 goede zangers binnen een band aan. De variatie die je ermee in je muziek kunt aanbrengen is zeer prettig en mist nog wel eens in de albums van bands van tegenwoordig.

Hier kan ik dan weer niet zo veel mee. Ik snap de claim van psychedelische rock ook niet zo. Dan denk ik toch echt eerder aan bands als Jefferson Airplane. Wat The Who doet, vind ik vooral wat flauw. Kinderachtig soms (Silas Stingy vooral). De band komt wel vaak met een prettig geluid, maar de soms zijn wederom kort en vrij fantasieloos qua opbouw. Er mag wel meer pit in, al moet ik zeggen dat een liedje als Sunrise dan wel weer heel mooi is.


Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. The Who Sell Out

Nee, dit is het hem voor mij niet. Ik zie de humor er wel van in om die reclame-liedjes te maken, maar het levert buiten een glimlach geen plezier bij mij op. In tegenstelling tot de vorige twee albums is het weinig rauw en vooral flauwtjes/zouteloos. Misschien dat Heinz ketchup ipv Baked Beans het wat had kunnen redden.

Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation
3. The Who Sell Out

Voor mij de plaat waarop Townshend plotseling een groeispurt inzette en bewees niet alleen maar perfecte harde popsongs te kunnen schrijven maar eigenlijk van alle markten thuis te zijn: romantische liedjes, powerpop, sociale observaties, tongue-in-cheek-fantasietjes, en natuurlijk steeds de geweldige melodieën waarvan sommige al preludeerden op Tommy. Alles samengeperst in een extreem afwisselende melange met een zeer gevarieerd instrumentarium plus als bindmiddel diverse grappige (al dan niet nep-) reclamefilmpjes ("Radio London reminds you : go to the church of your choice!") die, hoe vaker je ze hoort, steeds meer onderdeel van de plaat gaan worden in plaats van storende onderbrekingen. Een feilloos en veelgelaagd popalbum.
        Wat de bonustracks betreft, ik kan zo één-twee-drie geen ander album verzinnen waarbij de extra "content" zowel inhoudelijk als kwalitatief zo naadloos bij het oorspronkelijke materiaal aansluit, met zelfs een knappe bijdrage van Keith Moon (Girl's eyes) en minstens één nummer dat ik zou hebben aangevinkt wanneer het op de originele plaat zou zijn verschenen (Melancholia). Nú gaat die eer naar I can see for miles, I can't reach you (geweldig piano-intro) en het wonderbaarlijke Odorono waarvan de zeldzaam verdrietige melodie zelfs bestand is tegen de uiteindelijke onthulling dat het hier slechts (zogenaamd) gaat om zoiets triviaals als een reclame voor deodorant. Een prachtig nummer dat ook met de voorkennis van de uiteindelijke clou nog ontroerend blijft.
        Nog een triviaal feitje dat niets maar dan ook níéts met de muziek te maken heeft : merkwaardig genoeg is bij dit album (en bij een paar andere CD's uit de re-release-reeks uit 1995 van deze band, in ieder geval bij A quick one en Live at Leeds) de laatste letter van de naam van de band op het dunne ruggetje (dus wat je ziet als de CD in een rijtje CD's in de kast staat) vervangen door het cijfer nul – kijk maar eens naar het verschil met de letter O van Out. Er staat dus niet The Who sell out maar The Wh0 sell out. Totaal zinloos detail, maar het valt mij gewoon op.