The Adicts - Songs of Praise (1981)

Zeer fijn album van The Adicts, een band die zijn bestaan grotendeels dankt aan de roman 'A Clockwork Orange' van Anthony Burgess. Ik heb enkele uurtjes geleden de verfilming van Stanley Kubrick nog 'ns gezien, en moest meteen denken aan deze band, waarvan ik de muziek een jaartje of 8 geregeld beluisterde.

En ook nu blijft dit moeiteloos overeind. Van de opener 'England' over hoogvliegers als 'Mary Whitehouse', 'Get Adicted', 'Viva La Revolution' en 'Numbers' gaat het in één rechte lijn naar het titelnummer. 16 haltes in nog geen 40 minuten, bijna Ramones-tempo dus.

In mijn jonge jaren (lees: 16 tot 19) luisterde ik heel veel van punk. Veel van die bands ben ik nu compleet vergeten, of vind ik toch niet meer zo fantastisch. Gelukkig is er ook wel één en ander blijven hangen, zoals Ramones, Dead Kennedys en The Casualties. En dus ook The Adicts. Niet zo rock 'n roll als Ramones, niet zo rauw als Dead Kennedys en niet zo bruut als The Casualties, maar ook heel erg goed. Op een andere manier.

4 sterren voor dit uitstekende debuut!

Op reis door new wave in 1981, voert de reis van de tweede van The Reds naar het elpeedebuut van The Adicts uit het Engelse Ipswich. Ongetwijfeld is de groepsnaam opzettelijk fout gespeld: de groep speelde al samen in 1975 en behoort in feite tot de eerste Britse punkgolf. De tweede kwam in '79 boven water, The Adicts deden bescheiden mee met een single met daarop vier nummers, Lunch with the Adicts, maar het duurde dus nog twee jaar tot elpee Songs of Praise.

Ik kende de groep niet, het is dat Die Toten Hosen op Laune der Natur (2017) op de bonus-cd van hen Viva la Revolution coveren. In het cd-boekje schrijft gitarist Kuddel (Andreas von Horst) van de Hosen dat ze de groep in 1982 live in Londen zagen optreden en in '84 gezamenlijk in Düsseldorf op een podium stonden, optredens uitmondend in vechtpartij met hooligans.
Het nummer blijkt inderdaad één van de hoogtepunten op het debuut. Ouderwetse en luide punk, pre-hardcore, vrolijk en melodieus waarbij de als clown verklede frontman Monkey (Keith Warren) opvalt met zijn uiterlijk, waarbij ik lees dat de andere heren zich ook aan verkleedpartijtjes waagden.
De muziek is echter recht voor z'n raap, met als verdere favorieten opener England met daarin een valse piano, Distortion, Numbers en titelnummer Songs of Praise, een knipoog naar het zondagse BBC-programma met gewijde muziek. Hurt heeft met een fijn-drammerige riff en groove wel iets weg van het stevige werk van Siouxsie and the Banshees. Een eerlijk en puur album, als de eerste punkgolf.

De trein rijdt verder. Volgende station is de derde van het Amsterdamse The Tapes.