The Reds - Stronger Silence (1981)

Deze laatst tweedehands op de kop getikt, met een andere hoes. Mijn favoriete muzikale periode die begin jaren 80, dus zo af toe neem ik nog wel eens iets mee ook als ik het niet ken. Het laatste is hier het geval. Dit is best een leuk album met die typische overgang van de punk periode naar post-punk en new-wave / new romantics. The Reds zit een beetje in de hoek van The Jam, Joe Jackson maar ook een band als The Call en Adrian Borlands Outsiders hoor ik er in terug. Ook onze eigen Rousers komt af en toe om de hoek kijken. Wereldschokkend? Nee, maar wel een leuke en typische (goede) begin jaren 80 plaat. Lekker puntig gitaarwerk, nummers als I Don't Know doet mij erg aan Adrian Borland ten tijde van The Sound denken. Ik denk dat dit ook een prima live band is geweest destijds.

Ok, Nog een paar bands dan: Red Guitars, The Passage (UK); uit de US: Pylon, Urban Verbs. Cherry Red is de afgelopen jaren bezig (geweest) om veel albums uit die tijd opnieuw uit te brengen, als cd - en dan krijg je vaak oorspronkelijk album + singles (ervoor en erna) + (deel van) Peel-sessie erbij, zoals bijv Girls At Our Best! Pleasure, 3CD Deluxe Digipak Edition - Cherry Red Records - cherryred.co.uk en da's wel meteen een heel luxe versie

Stevige gitaarwave met ruige zang, dat was het recept op debuut The Reds. De Amerikanen zaten toen nog bij het grote A&M. Opvolger Stronger Silence verscheen bij een kleine, Canadese platenmaatschappij. De muzikale koers wordt gelukkig gecontinueerd. Bij dit alles jankende gitaarsolo's en vooral passievolle muziek op de rand van rock 'n' róóóll en wave.

Bij Do You Play the Game klinkt in de coupletten gitaarwerk waarbij ik nota bene aan AC/DC moet denken, waarna het refrein door een gejaagde wavelick wordt aangejaagd. Rick Shaffer die zijn teksten kan uitspugen, het vergroot het venijn. Killing You is, op de zang na, dan weer kalmer en No More is in alle bombast eigenlijk best gevoelig. Ook leuk zijn de special effects die toetsenist Bruce Cohen ertussendoor gooit.
Diens synths brengen sowieso variatie, zoals in Driving Me Crazy in contrast met de drillende punkriff op gitaar, of de kalmere en postpunkige slotnummers Just a Second en The Signal, die laatste instrumentaal en ontzettend Brits klinkend. Buiten zingt een vogeltje, het past helemaal bij dit verstilde, sferische slot.

Een lekker album uit 1981, waarbij ik de verschijningsmaand niet kon vinden. Het jaar erop was daar opvolger Fatal Slide, terwijl ik vooralsnog mijn reis door new wave in 1981 vervolg. Die kwam van de tweede Secret Affair en vervolgt met Britse punk: de debuutelpee van The Adicts, ook al zo eentje zonder vindbare maand van verschijning.