The Sisters of Mercy - A Slight Case of Overbombing (1993)

Sisters fans die alle (nou ja alle, ze hebben er maar drie uitgebracht) Sistes Of Mercy albums hebben zullen wellicht redeneren: ik heb alle tracks al..

Ja en neen.. ik heb de verzamel toch maar gekocht om BODY AND SOUL te hebben (had dat enkel op vinyl) en die (toen) nieuwe single UNDER THE GUN, trouwens niet slecht. De gastvocalen van Terri "Berlin" Nunn mogen er ook zijn

De nieuwe versies van "Alice" en "Temple Of Love" kunnen mij eerlijk gezegd niet bekoren...

Weer zo'n heerlijk donker klinkend album van Sisters of Mercy, met zwaar bombastisch-en galm beladen nummers. Zo op z'n tijd fantastisch om te horen.
Maar weinig bands weten deze diepgravende donkere vorm van muziek maken te benaderen, een erg indrukwekkend geluid.
Under the gun en 'Vision thing' zijn voor mij wel de toppers op deze verzamelaar.

Ik vind het een heerlijke plaat, in mijn geval is het weer eens wat anders, wel lekker donker doch niet meteen van die grafherrie, ik kan dit wel waarderen, Ik heb aan deze verzamel cd wel meer dan genoeg S.O.M.

Tja... donker is dit toch zo niet hoor.. Hier staan enkele héél goede Sisters classics op, maar ook commericële knieval zoals de zeer zwakke nieuwe versie van "Temple of Love" met Ofra Haza en "Alice 1992". Geef mij maar de orginelen wat die nummers betreft...

Maar zoals ik al zei, alleen al "Body and Soul" en "Under The Gun" maken het dan weer de moeite waard voor diegenen die al de reguliere albums hebben (track 3-11, vind je op de drie Sisters albums).

Ik vind die nieuwe Temple of Love versie met Ofra Haza zo slecht nog niet eerlijk gezegd.
Ook de andere nummers op dit album zijn lekker om zo op z'n tijd eens voorbij te horen komen, zoals Dominion / Mother Russia, die regelmatig op de vara dinsdag en vpro woensdagmiddag te horen was. En zeker ook die heerlijke kitscherige bombast op This Corrosion zorgt er voor dat de volumeknop snel hoger gaat. En Vision Thing is ook zo'n nummer waar de buren vast niet blij van worden (zou de lamp bij de onderburen nog recht hangen?).

Toch is dit zo'n band waar ik dit soort verzamelaars wel genoeg van vind (ook al is hun discografie nu niet bepaald uitgebreid te noemen en kan ik daar zo aan beginnen ).

Die titel! Ze hebben humor en zelfspot, da's duidelijk.
Een hele cd uitzitten van deze nepgothen is er voor mij niet bij, zelfs niet een greatest hits. Alice mist trouwens op deze verzamelaar.

Nepgothen?

Premonition, ik kan me wel vinden in deze term. De nummers lijken soms zo extra-donker opgesmukt dat het eerder lachwekkend dan somber is. Hun later werk doet me zowiezo weinig, maar The first, last and always vind ik toch wel een zeer mooie plaat (met name dat laatste nummer is één van mijn all-time favourites)

De naam van de band kende ik al langer, maar nooit de moeite genomen iets te gaan luisteren. Ik heb een aantal nrs gedownload en WAUW!!
Lucretia, my reflection, Tempel of love, het sonore gedreun van de drumcomputer heeft een hypnotiserende werking.
Een invloedrijke band,zeker qua sound!
Heerlijk!!

Leuke verzamelaar. Die ik vooral gekocht heb voor Under The Gun. Een werkelijk prachtig nummer waarin de samenzang prima tot uitdrukking komt. De rest is natuurlijk bekend en ook de nieuwe versies van Alice en Temple of Love vind ik goed te pruimen.

Da´s al de tweede die het over een nieuwe versie van Alice heeft. Maar die staat helemaal niet op deze CD, alleen op de single van Under the Gun!

Veel van de nummers op deze CD wijken af van de oorspronkelijke albumversies.

Leuke verzamelaar, maar ik luister liever naar de (3) gewone cd's. Met name "First and Last and Always" blijft geweldig, en is met slechts 2 tracks (No Time To Cry en Walk Away) te karig bedeeld op deze "Greatest Hits" cd.

Temple Of Love (1992) kan mijn goedkeuring wel krijgen, al is het geen verbetering t.o.v. de originele versie.

Ooit eens gekocht omdat ik wist dat dit een grote naam was. Helaas, ik kan er niets mee. Geen doorkomen aan, te vreselijk voor woorden.
Dit is een soort noise dat ik gewoon niet verdraag, ik word er agressief van als ik het hoor, ik moet dan hard weglopen.

Zit in het vakje nooit meer. Daarin zitten bij mij ook nog Joy Division, Pixies, Front 242 en nog enkelen die me nu niet te binnen willen schieten.
Tenminste geprobeerd, het is bij die ene verzamelaar gebleven, gelukkig op een rommelmarktje goedkoop meegenomen, maar dit soort kakofonie, neen, dankuwel. Het was het proberen waard, die "naam" hé? Sommige groenten lust je nu eenmaal niet, zelfs met de beste wil. Dit zal dan wel witlof wezen....

Donkere muziek en sfeer.
Die eigenlijk ook wel beetje dansbaar is.
Ook de diepe, lage stem van de zanger blijft hangen.
Dominion / Mother Russia is mijn favoriet hierop.
Temple of Love is ook meesterlijk, net zoals This Corrosion, No Time To Cry en Vision Thing.
Waar is de track Alice?

Alice staat op Some Girls Wander By Mistake. De andere verzamelaar, zeg maar.

Berichten verwijderd, zie ook hier.

De nummers 'alice' en vooral 'marian' hadden niet mogen ontbreken!
Heb veel favorieten maar 'more' springt eruit met een knappe in- en outro.

Ik heb ze al een paar maal live aan het werk gezien maar dan kunnen ze me minder boeien.
Veel rook en drie kerels die bijna heel het concert stokstijf staan,enkel de heren van Kraftwerk doen beter.En Dr.Avalanche is nu ook niet meteen 'een spring in het veld'...

Dit zijn alle singles van hun WEA periode. Marian was geen single en alles voor Body en Soul is op hun eigen label (Merciful Release) uitgegeven. Vandaar dat die nummers er niet op staan.

Dat klopt dat 'marian' geen single is geweest maar dit nummer is zeker zo bekend als de singles van 'first and last and always' zoniet bekender,het was dan ook al gauw een instant klassieker geworden.

Op de nieuwe compilatie cd van Rammstein staat 'mein herz brennt' ook nooit op single verschenen.Een compilatie van Simple minds zonder 'theme for great cities' is ook een gemis enz.
En voor mij part had er 'alice 93' mogen opstaan,niet zo sterk als de oerversie maar zeker niet slecht.

Children of Bodom heeft volgens mij goed naar de keyboards van Doctor Jeep geluisterd, telkens ik die track hoor denk ik aan het keyboard-geluid van Children of Bodom.

Op deze verzamelaar is goed te horen hoe ver hun muziek is afgedwaald van de gothic rock waar het ooit mee begon. Door de omgekeerde chronologische volgorde wordt afgetrapt met een hoop ontzettend stevige rocksongs. De term hardrock komt eerder in me op dan gothic rock. Niet dat dat een slechte zaak is, want de singles van Floodland vind ik allemaal verrukkelijk, net als Vision Thing en More. Het maakt dit album helaas wel wat eentonig.

Under the Gun en Body and Soul zijn voor mij nieuwe nummers. De albumopener vind ik erg fijn, maar het slotnummer weet me voorlopig nog niet te boeien. De rest van de nummers kende ik al en vind ik over het algemeen wel goed. Alleen op Detonation Boulevard en Doctor Jeep zit ik niet te wachten. Gelukkig gaat het niveau daarna flink omhoog en sluit het album (op Body and Soul na) prima af.

Ik kwam dit album tweedehands tegen op een beurs en ik ben blij dat ik hem heb meegenomen. Zonde dat hij na This Corrosion niet meer fatsoenlijk afspeelt... (Maar stiekem vind ik dat het perfecte punt om deze samenvatting van The Sisters' hardrockperiode mee af te sluiten.)

Body and Soul sluit wat mij betreft veel meer aan bij Some Girls Wander By Mistake dan bij de rest. Daarnaast is de opname die op deze CD terecht is gekomen niet zo geweldig gemasterd. De oorspronkelijke versie klinkt een stuk beter.

Dat je het over "hardrock" hebt vind ik wel grappig, want zo heb ik het nog nooit bekeken. Het is wel rock, maar m.i. absoluut niet hard. Eldritch zelf heeft wel eens gezegd dat hij een Motorhead-sound voor ogen had bij Vision Thing.

Mocht je die stijl leuk vinden, op Vision Thing staat nog het nummer Ribbons, wat 1 van hun betere nummers uit die periode is (of gewoon de beste).

'Hard' is natuurlijke en relatief begrip, maar er is nu eenmaal een genre dat zo heet. Of je die muziek nu zelf wel of niet hard vindt. Ik heb het zelf ook wel eens harder gehoord, maar goed.

Ribbons ken ik al en dat is inderdaad een prima nummer. En daar staat Vision Thing niet bepaald vol mee Toch is Ribbons ook erg donker en stemmig, zo'n beetje zoals ze op hun debuut ook klonken. Nummers als Vision Thing, Doctor Jeep en Lucretia missen dat en dan blijft er vrij doorsnee hardrock over. Ook nog best lekker overigens.

Via een vriend een keer een heel stel cd's gekregen. Zij smaak week gedeeltelijk nogal af van wat ik in de kast heb staan. Sommige artiesten kende ik alleen van naam. Zo nu en dan pak ik zo'n cd-tje uit de kast om me weer te verbazen over onze verschillen in muzieksmaak.

Deze CD van Sisters of Mercy is er echter eentje die mij wel aanspreekt. Had wel van de band gehoord maar kende echt geen enkel nummer. De eerste keer dat ik 'm draaide viel me al de strakke drum op die lekker doortimmerd en de wall of sound-achtige gitaren. De soms wat gruizige stem van de zanger was even wennen. Maar nu ik de CD vaker draai klinkt alles nog beter. Alleen al zo'n nummer als This Corrosion wat start met een koor.

Mooi dat je zo nu en dan nog weer tegen bands en/of albums kunt aanlopen waar je zoveel plezier aan kunt beleven.

Hou even in je achterhoofd dat het oudere werk (van voor 1985) echt heel anders klinkt. Voor de meeste fans is dat oude werk wat vooral telt. Dat is verzameld op Some Girls Wander By Mistake.

Ik heb niet zo'n klik met The Sisters of Mercy. Het lijkt ook regelmatig meer op eenvoudig rocken dan een duister gotisch sfeertje neerzetten. Dat had ik niet verwacht.

Probeer dan The Sisters of Mercy - Some Girls Wander by Mistake (1992).

Sisters of Mercy komen eind januari 2024 naar Trix in Antwerpen en mijn ticket ligt al een aantal dagen klaar. Het is niet van mijn gewoonte om voor groepen waar ik niet al te veel van ken toch een ietwat prijzig ticket te betalen, maar ik ben al zo vaak in mijn keuken compleet losgegaan op Temple of Love... Dan wil ik dat live ook wel eens doen. Het leek me echter geen slecht idee om eens een verzamelaar op te zetten, kwestie van toch ook van de andere songs te kunnen genieten. De conclusie? Ik kan niet wachten! Geen idee of Andrew Eldritch en zijn Doktor Avalanche vandaag de dag live nog veel voorstellen, maar songs als Under the Gun, Temple of Love (uiteraard), Vision Thing en This Corrosion kunnen volgens mij echt gewoon niet kapotgemaakt worden. Meteen ook iets bijgeleerd over Temple of Love en namelijk dat dit een heropgenomen versie uit 1992 is. Ik hoorde eerlijk gezegd geen verschil met de versie zoals ze in mijn hoofd zit en dan blijkt dus dat ik altijd de versie met Ofra Haza heb gehoord en niet de oerversie zoals die op Some Girls Wander by Mistake terug te vinden is. Het is waarschijnlijk vloeken in de kerk ook, maar ik prefereer de Haza versie. Interessant wel dat ze een omgekeerde volgorde hanteren voor deze verzamelaar, dus in de zin dat het oudste materiaal vanachter staat. Ik vind het een beetje een vreemde keuze omdat ik liever de evolutie van een band hoor in dit soort zaken en vooral ook omdat ik niet zo'n fan ben van het trio No Time to Cry/Walk Away/Body and Soul waarmee A Slight Case of Overbombing eindigt. Wat me dan wel meteen ook tot de conclusie brengt dat ik vooral de platen Floodland en Vision Thing eens moet gaan checken!

Ze spelen Temple of Love doorgaans niet live, maar in 2023 zijn ze daar wel weer mee begonnen, zag ik. Het is wel een aangepaste versie, en uiteraard zonder Ofra Haza.

De concerten worden door fans heel verschillend ervaren. Eldritch is niet altijd goed bij stem. Ook spelen ze op concerten vrij veel nummers die nooit op plaat zijn verschenen (online zijn ze wel te vinden in live versies). Hou dat even in je achterhoofd. Niettemin: veel plezier.