Bryan Adams - Waking Up the Neighbours (1991)

I thought i died and gone to heaven. Gewoon mooi. Met uitzondering van de laatste nummer dat ik nog niet heel goed beluisterd heb.

Een redelijk album als je bij het programmeren van je Cd-speler (Everything I Do) I Do It for You negeert. Bryan Adams heeft veel mooiere ballads op zijn naam staan (Straight From The Heart, Heaven etc. etc. etc.). Dit had natuurlijk te maken met een film en Bryan wilde het zelf eerst ook niet uitbrengen (heb ik ergens eens gelezen). Met deze nummers kan Bryan inderdaad zijn buren wakker maken, maar met (Everything I Do) I Do It for You blijven ze toch in een Sky Radio-coma-slaap.

Toen ik twaalf was vond ik dit leuk. Als ik nu deze cd weer hoor dan vermoed ik dat dat ook wel zo'n beetje de doelgroep is. Erg matig.

De titel zegt al genoeg. Misplaatst pubergedrag. Zo jammer. Er staan heus een aantal leuke plaatjes op, maar dit had hij allemaal al ver voor Reckless gedaan. Iemand die songs zo makkelijk uit zijn mouw schudt moet toch tot meer in staat zijn. Sterker, dat is hij ook. Ik heb hem de laatste 15 jaar niet meer gehoord. De toch weer ijzersterke single When you're gone met Mel C was het laatste wat ik van hem gehoord heb. Ik heb nog altijd de hoop dat hij ons een dezer jaren nog eens verrast met een artistieke verantwoorde topper. Met Into the Fire was hij een heel eind op de goede weg, maar vlak voor de finish nam hij een verkeerde afslag en verdwaalde. Komt hij nog terug?

Stilistisch ligt Waking Up the Neighbours in het verlengde van zijn doorbraakalbum Reckless met het verschil dat dit gladder geproduceerd is. Het songmateriaal is - toch op tekstueel vlak - iets minder. Zoals ik eerder vermeld is Bryan Adams nadien op zijn lauweren gaan rusten. Ik hoop dat hij nog met een knaller voor de dag gaat komen maar ik vrees ervoor.

Opzich best een goed album. Het klinkt als Def Leppard? Klopt, maar die band vind ik te gek dus no problem there. Everything I do is een kut ballad? Mwoah, valt best mee hoor. Het schijnt alleen 'cool' te zijn om het af te zeiken. Probleem voor mij is alleen dat er teveel nummers op dit album staan vind ik. Een nummer of 10, 11 was genoeg geweest. Nu zakt het behoorlijk in naar het einde toe. Toch staan er genoeg gave nummers op dit album. Ik vind Thought I died, There will never be, Can't stop this thing, Touch the hand, Vanishing, Do I have to say the words, Is your mama gonna miss you en Depend on me absoluut de moeite waard!

Mijn favoriete BA- album, vooral vanwege Can't stop this thing we've started. I do it for you blijft toch ook best mooi.

Is ook best mooi! Ik hou van ballads dus dan zit je wel goed. Hou je niet van ballads, dan kan ik me voorstellen dat je een nummer als Everything I do een zoetsappig slijmnummer vindt

Er staan bijna geen ballads op dit album, maar een stuk of 4.

Hahaha ik neem aan dat je opmerking cynisch is bedoeld?
Ik tel er trouwens een stuk of 6...

Ook dit album boeit me helaas niet compleet. Enige album wat ik echt goed trek van hem is 18 'til I die... moet het toch maar doen met een verzamelaar denk ik....

Ik vind dan ook de singles van dit albums meteen de beste tracks.. I rest my case..

En 'Reckless' en/of 'Into The Fire' dan ? Dat zijn voor mij de toppers uit z'n euvre.

Ik ben nooit zover terug gegaan; Ik vond zijn hits altijd erg goed, en had dus ook een best of, vervolgens kwam 18 til I die uit, welke ik erg goed vond. Ben toen met dit album gaan proberen wat de rest van zijn oevre deed, en liep eigenlijk alweer vast, waardoor ik dus Reckless bijvoorbeeld niet eens beluisterd heb. Zal dat alsnog eens doen.

Reckless, Into the fire en vooral Live, live, live moet je toch absoluut eens proberen!!

Reckless is inderdaad het beste album van Bryan Adams. Vanaf Waking Up ging het mis.

Het begin van het verval. Er staan nog wel een aantal goede nummers op zoals: 'Can't stop this thing we started', 'Thought I'd died and gone to heaven' en 'Do I have to say the words?' Maar het heeft niet meer de klasse die 'Reckless' en 'Into the fire' wel hadden.

In vergelijking met het album 'Reckless' valt dit album mij toch wat tegen. Het verveelt soms. Niet te verwonderen dat 'Can't stop this thing we started' en 'Everything I do, I do it for you' de meest aangevinkte nummers zijn. Adams had beter wat minder nummers op dit album kunnen laten opnemen. Een paar weglaten had het album wat kunnen verbeteren.

Na jaren dit album weer eens beluisterd en het valt me best mee eigenlijk. Een paar nummers minder was goed geweest inderdaad.
All I want is you vind ik gewoon een heel fijn nummer.
Na dit album werd het allemaal wat zoeter helaas.

Ik deel de kritiek inzake te lang, teveel en beter (heel) wat mindere nummers weggelaten.

Reckless was een aardig album. Het probleem dat ik met Adams een beetje heb, is dat het een te hoog meeblêr gehalte heeft, weinig subtiel ook is. Als de songs gemiddeld goed zijn, zoals Reckless dat toch nog wel heeft, en niet veel langer duurt dan 35, 40 minuten, is er nog wat voor te zeggen.

Maar per saldo mist Waking up the Neigbours teveel songs die voldoende aanspreken en dan wordt het een soort van langdurige brei die niet leidt tot veelvuldig opzetten van het album. Rockmuziek voor de "grote massa" vind ik verder prima. Maar voor mij ontbreekt bij Adams de aantrekkingskracht die bijvoorbeeld Bruce Springsteen of Tom Petty wel hebben.

Waking Up the Neighbours heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan in mijn optiek. Daar waar Bryan Adams op Reckless (met name in de hitsingles) een verfrissende indruk achterliet, kan datzelfde niet gezegd worden van dit album.

Toen ik Waking Up the Neighbours voor het eerste beluisterde, het zal zo’n jaar of 20 geleden zijn, was ik nog wel redelijk enthousiast. Echter, de bombastische productie en de tenenkrommende songteksten nodigen mij niet echt uit om het album weer uit de kast te halen. Met de songs zelf is eigenlijk niet zo veel mis. House Arrest, There Will Never Be Another Tonight en Thought I’d Died and Gone to Heaven bevatten catchy melodielijnen en Adams is geen slechte zanger.

Overtuigend is het echter allemaal niet (meer) voor mij, vandaar een score van 2,5*.

Het laatste album van Bryan Adams dat bij mij een voldoende haalt. Zelfs die doodgedraaide record-nummer 1 hit is in aanleg best een aardig nummer, dat hier niet echt heel erg uit de toon valt. Al zal ik 'm altijd skippen bij de weinige gelegenheden dat ik dit album nog opzet.

Maar de daaropvolgende singles vind ik leuker en interessanter: Can't stop this thing we started, Thought I'd died and gone to heaven, There will never be another tonight en - in mindere mate - Do I have to say the words.
Het album gaat lekker rockend van start en verder vind ik de ballad Vanishing nog wel een mooie popsong, maar ik ben het eens met de conclusie van anderen: het album duurt als geheel te lang, net als een flink aantal van de afzonderlijke nummers, en kent een dip in kwaliteit naar het einde toe.

De productie doet inderdaad wat aan Def Leppard denken, maar dat is niet gek als je weet dat Robert 'Mutt' Lange hiervoor verantwoordelijk is. Ja, wat gepolijster dan Reckless, maar nog steeds een geslaagd pop-album. Al past-ie goed in de dalende lijn na Reckless en Into the fire. Maar hierna ging het pas echt pijlsnel neerwaarts...

Op zich wel een aardig album , maar wat duurt ie lang !!! De compactheid in de songs is ook weg , en ze worden opgerekt tot vervelens aan toe . Als dat rekken nou nog iets zou toevoegen aan de structuur maar in de regel is het vrij zinloos. Adams weet hoe hij een hitgevoelig liedje kon pennen en op dat moment ook wat het publiek wenste. Hij sprong daar aardig op in met die draak (Everything I Do) I Do It For You. Nooit kunnen waarderen , dit suikergoed. Beter op dreef is hij met Do I Have To Say The Words? . Een album wat ik vaak voor de helft draai en waarvan ook buiten dat wanstaltige succesnummer de singles het meest waardeer . 3 en halve ster

De jaren 90, de grote hits en een flinke commerciële knieval, het was tijd om te oogsten moet Adams gedacht hebben. Het is jammer dat Bryan concessies doet t.a.v. zijn artistieke input, de plaat is redelijk inhoudsloos, zeker in vergelijking met zijn uitstekende voorganger. De nummers zijn grotendeels gespeend van enig avontuur en de ballads ontberen enige diepte. Nee, dit schijfje is het niet voor mij. Can't Stop This Thing We Started vind ik nog wel aardig maar voor het overige ploeter ik mij door het songmateriaal heen zonder daarbij ook maar 1 keer overtuigd te worden. Into the Fire, de voorganger bleek uitstekend in balans te zijn, ietwat stemmiger songmateriaal, een serieuze ondertoon en Adams die op compositorisch gebied zijn piek bereikte. Met Waking Up the Neighbours richt Adams zich op het vrouwelijk publiek, niet alleen de songtitels refereren hieraan maar veel liefhebbers van het AOR genre haakten hier ook grotendeels af. Dat is niet erg want hij kreeg er een grote schare fans bij al dan niet ingegeven door die ene 'draak' van een song. Dat Adams doorging met het componeren van inhoudsloze puberale popsongs was zijn goed recht maar komt toch ook wat vreemd over als je weet wat hij op zijn voorganger ten berde bracht. Waking Up the Neighbours is niet slecht maar duurt veel te lang, ontbeert vuur en inhoud en bleek een voorbode te zijn voor wat nog zou gaan komen.

Klassieker. Laatste AOR-plaat die een millionseller werd voor de grunge?

Met ongeveer 16 miljoen verkochte aantallen kun je uiteraard spreken van een gigantisch succes. Of het daarmee ook een klassieker is valt te betwisten. Met een gemiddelde score van 3,03 op deze site kun je toch niet spreken van een topper. Zeker in vergelijking met zijn artistiek gezien uitstekende voorganger blijf ik Waking Up een zeer magere opvolger vinden, echter het 'platenkopende' publiek zag dat klaarblijkelijk anders en daar is niks mis mee. Dat veel huisvrouwen onderdeel waren van die 16 miljoen klanten en de serieuzere AOR liefhebber deze plaat links liet liggen durf ik nog wel te beweren.

Dat laatste durf ik dan wel tegen te spreken Ik reken mezelf toch tot de serieuze AOR liefhebbers. Zonder arrogant te willen doen zeg ik er maar gelijk bij. En ik heb deze schijf altijd meer dan gemiddeld gevonden. Enige punt der kritiek is dat er mijns inziens teveel nummers opstaan. Maar ondanks dat vond en vind ik dit nog steeds een prima album.

MInstens een genre-klassieker dan.

Eerlijk? Ik begrijp jullie galspuwerij over deze ‘Waking Up The Neighbours’ niet. Helemaal niet zelfs. Voor mij behoort hij, samen met ‘Reckless’ en zijn ‘Unplugged’-plaat tot de beste dingen die Bryan Adams gemaakt heeft.

Meebrulplaat pur sang dit. ‘Can’t Stop This Thing We Started’, ‘There Will Never Be Another Tonight’, ‘All I Want Is You’, ‘Thought I’d Died And Gone To Heaven’, ‘Do I Have To Say The Words?’ en natuurlijk (Everything I Do) I Do It For You.

Naar mijn gevoel volgde het verval hierna pas met draken als ‘Have You Ever Really Loved A Woman’, ‘Here I Am’ en de duetten met Mel C en Barbra Streisand. Wat was vooral die laatste een zeikplaat zeg…

Maar voor ‘Waking Up The Neighbours’ haal ik met plezier mijn luchtgitaar nog eens boven.

Mee eens! Laatst nog weer eens gedraaid en ondanks dat ik 'm te lang vind duren zou ik ook niet weten welke nummers ik zou willen missen. Komt vooral door de geweldige herinneringen ik aan de tijd heb waarin dit album uit kwam. Prachtige tijd! Ik verhoog en gooi 'm op 4*

hehehe, Bryan Adams was toch wel de brug tussen de dames op de middelbare school en mijn verlepte wereldje. Tussen al dat opkomende dancegeweld waar ik helemaal niets, maar dan ook echt helemaal niets mee had, stond Waking Up The Neighbours in opvallend veel cd-kasten. En ziedaar: daar was mijn haakje voor ontluikende gespreksstof. Wat overblijft zijn leuke herinneringen maar ik luister dit album eigenlijk nooit meer. Reckless nog wel maar ook niet vaak.