Fleetwood Mac - Behind the Mask (1990)

Geen hoogvlieger, maar ook zeker niet slecht. De meer uptempo en poppy tracks, zoals opener Skies The Limit en het aanstekelijke Save Me, zijn het meest interessant, maar er is voldoende afwisseling tussen de songs onderling om ervoor te zorgen dat het hele album het aanhoren waard is. De songs die neigen naar country-muziek, alsmede de songs met voornamelijk mannelijke zang, zijn behoorlijk slap, maar gelukkig zijn dat er niet zo veel.

Echt memorabele nummers hoor ik niet terug op Behind the mask maar verder straalt dit album toch wel een bepaalde degelijkheid uit.Het luistert allemaal lekker weg en biedt ook meer dan genoeg variatie.De plaat had wel wat meer pit kunnen gebruiken en daar komt het gemis van Lindsey Buckingham om de hoek kijken.Verder is de productie van met name het drumwerk (zeker in vergelijking met het verleden) wat saai.
Nu houden we een aardige combinatie van pop en softrock over met voor mij Love is dangerous,Freedom en het titelnummer als lichte uitschieters.
Behoort zeker niet bij het beste werk van Fleetwood mac maar een voldoende haalt het wel.

De zoveelste transformatie. Dat dit album vervolgens een waardering krijgt die bijna een hele ster lager is dan Tango In The Night, is volkomen logisch. Het vertrek van Buckingham wordt zwak opgevangen. Ik voel weinig behoefte om de kunde van Billy Burnette en Rick Vito te bekritiseren. Ik reken er op dat ze verder prima gitaar kunnen spelen, maar songs schrijven lukt hier in elk geval niet. Vooruit, hun composities hebben kop en staart, maar daar houdt het wel zo'n beetje mee op. Ik ga mee met de criticasters door te zeggen dat Behind The Mask saai is. Het is een futloze plaat en als ik vervolgens mijn hoop moet vestigen op Christine McVie, dan staan de zaken er slecht voor. De kwaliteiten die ze liet horen op Tango, mis ik hier weer.

Buckingham wordt gemist. Niet alleen de sterke composities van de voorgaande plaat, maar ook de spannende elementen en de goede productie. Het lastige van tijdelijke krachten is dat ze in dit geval ook nummers aanleveren die totaal niet aanvoelen als Fleetwood Mac. Als er nou nog een handvol albums zouden verschijnen, kun je spreken van een nieuwe koers, maar dit album voelt vooral aan als een stuiptrekking. Einde verhaal. Dat kun je ook wel zeggen met de kennis van nu. Dit album staat weer vol met de vertrouwde zoetsappige songs die nogal inspiratieloos overkomen. Slechts When It Comes To Love heeft nog wel iets.


Tussenstand:
1. Future Games 4*
2. Bare Trees 4*
3. Then Play On 4*
4. Tango In The Night 3,5*
5. Peter Green's Fleetwood Mac 3*
6. Mr. Wonderful 3*
7. Kiln House 3*
8. Fleetwood Mac 3*
9. Penguin 3*
10. Rumours 2,5*
11. Heroes Are Hard To Find 2,5*
12. Mirage 2*
13. Behind The Mask 2*
14. Tusk 1,5*

Helemaal niet zo'n ramp. Wederom wat middle of the road en ik mis het vuur van Buckingham wel, maar de algemene sound is verre van vervelend en luistert makkelijk weg. In de vorm van In The Back Of My Mind, Save Me, Behind The Mask, Freedom en The Second Time staan er prima nummers op en buiten enkele uitstapjes die wel erg naar country gaan, erger ik me ook nergens. Niet bijzonder, maar zeker ook niet vervelend.

Mijn vader meldde wel altijd hoe grappig het was dat men zonder Buckingham twee gitaristen nodig had en dat ze hem alsnog niet konden doen vergeten. Ik hoor hier in dat opzicht sowieso erg weinig gitaar.

Tussenstand:
1. Rumours
2. Tango In The Night
3. Bare Trees
4. Then Play On
5. Future Games
6. Fleetwood Mac
7. Penguin
8. Behind The Mask
9. Heroes Are Hard To Find
10. Tusk
11. Kiln House
12. Mystery To Me
13. Mirage
14. Peter Green's Fleetwood Mac
15. Mr. Wonderful

Dit is een behoorlijk matige Mac plaat, een vrij slap aftreksel van het geweldige Tango in the night. Een paar memorabele tracks maar het houdt niet over. Wel veel Mcvie te horen oa op het ontroerende Do you know, daarom naar boven afgerond 3 sterren.