Fleetwood Mac - Behind the Mask (1990)

Dit album was in vergelijking met voorganger Tango in the Night een flinke domper. Niet erg sterke popsongs op Save Me na. Matig albumpje. 2,5*

Inderdaad dit album viel mij ook in zijn geheel tegen, jammer want ik had hem toen wel gekocht.

Hoewel ik en Fleetwood Mac fan ben, was dit inderdaad een grote tegenvaller.

ik vind het een hele mooie cd. vooral het nummer hard feelings, pakkende tekst en goede melodie en zang

Ik vind het een vrij aardig album, maar het songmateriaal is enigszins inconsistent. Uitstekende nummers als Save Me, Do You Know en Hard Feelings worden afgewisseld met m.i. veel minder sterk materiaal als When the Sun Comes Down, The Second Time en Love Is Dangerous.

Ik vind de plaat in vergelijking met Tango in the Night ietsje minder sterk, maar zeker niet slecht of tegenvallend. Op basis van jeugdsentimenten toch 3,5 ster Jammer dat het na deze plaat zo lang stil bleef rondom Fleetwood Mac.

Laat ik dan de eerste zijn die deze plaat aanmerkelijk sterker vindt dan Tango in the night. De drager van Big love, Family man en Seven wonders is wat mij betreft een zwarte bladzijde in de Fleetwood mac-geschiedenis.

Een redelijk goed album, wat echter qua succes niet kon tippen aan " Tango...". De nummers varieren van redelijk tot goed, maar het album kent wel een goede produktie.
Niet essentieel, maar wel een leuke aanvulling in je FM collectie.

Is nog beleefd uitgedrukt.

Ik zal het anders zeggen ; * (ééntje jawel)

Geen Lindsey Buckingham meer en de toren zakt als een plumpudding in elkaar, ik kan niet anders concluderen....

Ik ken dit album niet, maar....

... ik vind de 'nieuwe' nummers (zonder Buckingham) op het Greatest Hits-album redelijk goed te pruimen.
Hoe staan die in vergelijking met dit album?

kaztor, dit album is gewoon huilen met de pet op...

of noem het kut met peren, ook goed voor mij hoor!

Na het vertrek van Lindsey Buckingham ging het bergafwaarts met Fleetwood Mac. Dit bewijst het matige "Behind the Mask" waarvan de songs niet kunnen tippen aan het vroegere werk van Fleetwood Mac.
"Skies the Limit", "Save Me" en "Hard Feelings" vind ik de betere songs van dit album waarvan ook de verkoop tegenviel.

Een uitgeblust Fleetwood Mac,dat is hoe de groep klinkt op dit album.Dan is toch wel duidelijk dat Lindsay Buckingham zijn stempel op het gebeuren erg groot was.
3 aardige nummers heb ik kunnen ontdekken.In the back of my mind,het olijke When the sun goes down en Hard Feelings.Nota bene songs waar nieuweling Billy Burnette bij betrokken is.
Mcvie en Nicks kunnen de kar niet trekken.
1 tour en toen was dit avontuur ook weer over.Hierna kwam er nog een andere samenstelling,en een album Time.Dit was echter helemaal huilen met de pet op.

Een Buckingham-loze cd, je trekt even wit weg bij het idee. Dat kan zomaar niet. En dan de manier waarop hij is vertrokken. En hoe moet het nu verder? Je moet het in de eerste plaats allemaal in zijn verband zien. Is het eerlijk de cd te vergelijken met de periode dat Buckingham er nog wel was en bovendien, heeft dat zin?
Ik vind Behind the mask helemaal nog niet zo slecht. Uitgeblust? Nachtkaars? Plumpudding lees ik ergens. Ten onrechte. Ik krijg juist het gevoel, dat de band zich juist probeerde te bewijzen, dat ze het nog steeds konden ondanks de afwezigheid van B. De invalkrachten spelen soepeltjes (maar niet briljant) mee. Stevie N. en Christine M. leveren degelijk werk af. Stevie heeft zelfs een klein briljantje met Freedom, bij Christine voel je zelfs haar opluchting (door het vertrek van Lindsey) in Skies the limit en vooral Save me. Dat is het, er wordt met plezier gespeeld, de mooi geproduceerde cd klinkt als een klok. Alleen het geschreven werk van de invalkrachten (excuus) zoals When the sun goes down en Stand on the rock had van mij niet gehoeven, uitgezonderd In the back of my mind. De 'wraak' was genomen, hoe men verder moest gaan was alleen een groot raadsel..........................Time zou ik daarom ook graag bespreken, maar ik weet niet hoe ik deze cd in het bestand van MUME moet zetten, ik kom altijd bij de hoes in de problemen.

Deze kan ik nog steeds wel waarderen ook al is de ziel eruit getrokken maar om nou te zeggen barslecht nee dat niet.

Barslecht is dat album niet maar goed ... eerder matig volgens mij. De zang en productie zijn wel OK maar de meeste songs blijven niet bij wegens te kleurloos om niet te zeggen banaal, het zijn geen songs waarvan ik kan zeggen dat ik ze nog eens wil horen. Ik mis het avontuur en de creativiteit van voorgaande albums.

Zonder Lindsey is Fleetwood Mac een stuk minder...

Met die wraak waar jij over spreekt en de opluchting van Mcvie over het vertrek van Buckinham, viel het volgens mij in de praktijk nogal mee musician. De leden hebben altijd al een haat/liefde verhouding gehad. Buckinham voelde zich gewoon niet meer geroepen om deel uit te maken van Fleetwood Mac in die periode. Hij was dat eigenlijk al niet van plan tijdens Tango In The Night. De reden van zijn deelname was dat Mick Fleetwood failiet was gegaan. Om de drummer te helpen hebben de leden de handen ineengeslagen en heeft Buckinham zijn solomateriaal afgestaan voor die plaat.
De tour die erop volgde is weer zonder hem, maar wel met Burnette en Vito.
Overigens speelt Buckinham acoustische gitaar op de titeltrack van dit album. Ik denk dus dat het allemaal wel losliep onderling.

Berichten verplaatst naar Fleetwood Mac

Ik heb de antipathie voor dit album eigenlijk nooit zo begrepen. Misschien is mijn mening wel gekleurd omdat ik goede herinneringen bewaar aan Save Me, wat ik bovendien zo'n beetje tot het allerbeste beschouw uit Fleetwood Mac's toch al indrukwekkende oeuvre. Ondanks de slechte recensies die ik over dit album las, twijfelde ik (nu zo'n 12 jaar geleden) niet om deze Behind the Mask aan te schaffen. Ik heb er nooit spijt van gehad.

Daar waar ik me bij voorganger Tango of the Night nog wel eens stoor aan de vrijblijvendheid en aan de overproductie van bepaalde songs, heb ik die gevoelens niet bij Behind the Mask. Skies the Limit is een alleraardigst nummer, maar vervolgens volgen wat zwakke momenten. Met het prachtige, nog net niet zoete Do You Know en het absolute prijsnummer Save Me herstelt Fleetwood Mac zich meer dan voldoende, hoewel ik het jammer vind dat ik Lindsey Buckingham nergens hoor.

Het titelnummer Behind the Mask is ook niet slecht, net als de ballad Hard Feelings, wat mij betreft een van de betere ballads van Mac. Het nummer When it Comes to Love krijgt van mij nog net een voldoende, maar voor de rest vind ik het laatste deel van de plaat beduidend het minst sterk. When the Sun Comes Down, The Second Time en Love Is Dangerous skip ik het liefst.

Ik heb het gevoel dat de albums waarbij de hits ontbreken, door het overgrote deel van de luisteraars minder worden gewaardeerd. Dat is jammer, want de beste songs zijn niet per definitie de hitsingles. Ik vind deze Behind the Mask nog alleszins acceptabel. Misschien was het album beter geworden indien Lindsey Buckingham met zijn talenten nog even was gebleven.

Uiteraard verliest Behind the Mask de slag van Rumours en ook Mirage en Tusk zijn sterker, maar verder vind heeft Fleetwood Mac zichzelf hier absoluut niet te kijk gezet: 3* voor een leuk, zij het enigszins vrijblijvend popalbum.

Het is in ieder geval nog een album die het onmiskenbare geluid heeft waar de groep vanaf 1975 beroemd mee werd.
Maar songmatig is het behelpen in de meeste gevallen.
Ik mis een stuk bezieling .
Ik ben het met Dutch Viking eens dat Buckingham node wordt gemist.
Echter is het nog niet zo dramatisch gesteld als op het album Time.
Dit schijnt ook Fleetwood Mac te zijn , maar het is er niet van af te horen.
Zelden zo'n miskleun gehoord.

Zonder Lindsey Buckingham is Fleetwood Mac Fleetwood Mac niet meer.

Je kunt je afvragen of dit album gemaakt had moeten worden.Artistiek is dit in de toch niet geringe catalogus van Fleetwood Mac een dubieus geval.Als er twee mannen moeten worden aangedragen om Buckingham te vervangen en die weten dan nog niet het niveau van composities naar voldoende te trekken,dan is er duidelijk iets misgegaan.De songs van Nicks zijn voldoende maar redden dit album bij lange na niet.Als men na Tango in the NIght zich had gestort op de solocarrieres had niemand ze dat kwalijk genomen.De koek was op.

Eén van de dieptepunten uit het fleetwood mac oeuvre, Lindsey Buckingham was vervangen door twee Lindsey Buckingham look alikes, het geheel klinkt mat, inspiratieloos en truttig. De band klinkt en oogt in deze periode als een stel yuppies, hoe triest het ook klinkt, de plaat die hierna kwam was van een nog bedenkelijker niveau. Beide dieptepunten wisten de weg naar het publiek niet te bereiken. Waarschijnlijk was het gemakkelijk vullen van hun overvolle zakken het enige argument om Fleetwood mac op deze wijze op de kaart te zetten. Voor mij werd één ding duidelijk: Peter Green en Linsey Buckingham zijn het geweten van de band, weet zeker dat beide heren niet blij waren met deze periode van HUN band.

De kritiek van Twinpeaks en met name devel-hunt is niet alleen overtrokken onzin, ook feitelijk klopt er niet veel van de verhalen.

Wie zich een beetje verdiept in Rick Vito en Billy Burnette, weet dat beide heren niet alleen prima gitaar kunnen spelen, maar dat ze ook hun looks niet hebben aangepast aan dat van Buckingham, ze zijn gewoon dezelfde gebleven, na toetreding tot Fleetwood mac.
Billy Burnette had ooit meegespeeld op solo-LP's van Mick Fleetwood. Daar kenden ze elkaar nog van.

Ook qua gitaarspel hebben ze hun eigen inbreng, geen naäperij. Geen idee waar de yuppies vandaan komen van devel-hunt (wat heeft dat trouwens met beoordelen te maken?). Ik geloof niet dat John McVie en Mick Fleetwood na 1967 ooit nog in de spiegel hebben gekeken.

De niet onverdienstelijke plaat wist wél heel goed het publiek nog te bereiken en behaalde bij onze kritische Engelse westerburen de 1e plaats van elpeelijsten. Ook in Nederland werd de cd best nog goed verkocht.

Niet in de laatste plaats door de singles Save me en Skies the limit van Christine McVie en het prima werk van Stevie Nicks (Love is dangerous, Freedom).

Je kunt ook stellen dat ondanks de afwezigheid van Lindsey Buckingham de band zich nog prima weet te redden. Waarom zou dat overigens niet mogen? Wie de band beticht van "zakkenvullerij" geeft aan zich weinig te hebben verdiept in de achtergrondkennis over deze groep.

Peter Green en Lindsey Buckingham zijn niet het geweten van de band, laat Buckingham het maar niet horen. Hij wil dat niet alleen niet zijn, hij wil daar gewoon niet zo'n relatie mee hebben. Als onafhankelijk gitarist (solo cd's in 2006, 2007, 2008) speelt hij ook graag eens in de zoveel tijd met Fleetwood mac.

Peter Green weet nauwelijks nog van het bestaan van de wereld af, de twee, drie jaar die hij in Fleetwood heeft gespeeld waren artistiek succesvol (qua "weg naar het publiek vinden" hebben al zijn LP's bij elkaar in die periode minder verkocht dan Behind the mask) maar om 38 jaar na zijn vertrek nog over "zijn" Fleetwood mac te praten..........

"Hun band" kan alleen slaan op stuurlui Mick Fleetwood en John McVie, oprichters, vrienden voor het leven en onlosmakelijk aan elkaar en de groep verbonden.

Stevie Nicks en Christine McVie hebben herhaaldelijk aangegeven, waarom ze vonden dat Behind the mask moest worden gemaakt, hun beweegredenen. En hoewel geen Rumours of Say you will hebben beide dames zich prima verdedigd op deze cd. Met een geheel eigen aanpak en goede nummers, in hun stijl.

Het staat een ieder vrij 1,5 ster te geven voor deze cd. Maar het lijkt meer op een actie opzettelijk beschadigen dan dat er sprake is van een afgewogen beoordeling. Die, beargumenteerd, aan alle kanten blijkt te rammelen.

Eigenlijk en achteraf hadden de albums Behind The Mask en later Time (al was die een stuk beter dand BTM) beter niet onder de naam Fleetwood Mac uitgebracht kunnen worden. Maar na de klapper Tango In The Night, zeker op commerciel gebied, moest er een vervolg komen. Maar intussen was Lindsey meer aan solo werk bezig en heeft er een daverende ruzie plaatsgevonden tussen Lindsey en de rest. Met name de dames van FM. Die wilden Lindsey er niet meer bij hebben. Bij de inhuldiging van Clinton is er nog sprake geweest van een éénmalige hereniging. Tot de The Dance was waren het puur persoonlijke redenen, die samenwerking in de weg stonden. Omdat beide partijen inzagen, dat ze elkaar toch nodig hadden is de samenwerking weer opgepakt. Mede doordat de 2 albums in de USA geen succes werden. Behind The Mask vind ik dus ook een teleurstellend album, omdat het Macgeluid verdwenen was. Gelukkig is alles weer goed gekomen. Maar het feit dat Lindsey niet mee deed op die 2 albums was gewoon een ordinaire uit de hand gelopen ruzie. Niet meer en niet minder.

Beste Muscian,
Iedere vorm van kritiek op jouw helden, zie jij als hersenloos gezwam van mensen die opzettelijk 'jouw' bandje willen beschadigen. Ik vind een aantal platen van Fleetwood mac erg goed, een paar goed, een een paar ronduit genant slecht, waaronder 'behind the mask'. Ik heb de tour nog gezien die ze ter promo hielden voor deze CD, heb zelden zo'n bezadigd concert gezien. En of jouw vriend Lindsey het leuk vind of niet: de band heeft zonder hem geen bestaansrecht, want zonder hem was het compleet zielloos. Hetgeen je ook aan deze plaat afhoort. Het is natuurlijk geen toeval Musician dat de solo platen van Linsey meer als Fleetwood mac klinken als de Fleetwood mac platen zonder Lindsey.

Eens, er zijn in totaal 29 users die 2,5* of minder gestemd hebben en die hebben het allemaal mis.. Kom nou. Vind dit zelf ook een buitengewoon zwak Fleetwood Mac-album en dat zeg ik niet snel (ben echt gek op FM). Zwakste in hun oeuvre zelfs. Accepteer dat er mensen zijn die jouw mening/smaak niet delen wat betreft dit album. Je doet alsof die mensen er geen weet van hebben. Iets minder fanatiek mag ook wel (alhoewel ik zeker wel waarde hecht aan je mening).

Ken zelf Time en Say You Will nog niet, maar ben zeker van plan om beide albums een kans te geven.

Jullie vinden het beide een k*tplaat alleen over de inhoud van hoe slecht het is verschillen jullie nog?

Beste devel-hunt,

Je mag ordinaire scheldpartijen inzetten wat je wilt, tegen mij, bandleden van Fleetwood mac; ik heb je nog niet kunnen betrappen op feitelijke en inhoudelijke juiste afwegingen inzake de beoordeling van deze cd.

"Hersenloos gezwam", het zijn allemaal teksten uit je eigen koker die je mij aanrekent, terwijl ik alleen maar iets schrijf over Fleetwood mac.

Je lofuitingen over Lindsey Buckingham zijn prima, maar niet zaligmakend en ook niet het hele verhaal van Fleetwood mac. Stevie Nicks is nog altijd veruit het meest geliefde lid van de band (ik zal je de sites e.d. waar dit soort zaken op staan maar besparen) en daar mag je ook best rekening mee houden.

Dat komt er dan op neer, dat een meerderheid van Fleetwood mac fans de aanwezigheid van Stevie Nicks buitengewoon op prijs stellen en daarom dus ook waardering hebben voor Behind the mask. Hoe hard je ook roept.

Je verhaal komt er alleen op neer dat je wilt zeggen dat Behind the mask een kut cd is en voor het overige wil je je er niet in verdiepen. Wie het tegendeel zegt is waarschijnlijk gek, in je optiek.

Dat moet je maar vooral zelf weten, maar ik blijf wel reageren als er weer sprake is van een onzin verhaal, per slot van rekening hoeven anderen niet voor jouw verbale terreur op MuMe te wijken.