Fleetwood Mac - Live (1980)

Op tournee na aanleiding van het dubbelalbum 'Tusk' wat verscheen in 1979. Meteen maar van het najaar in 1979 t/m voorjaar 1980 op tournee, en zo ontstond ook dit dubbel album. De rumoerige tijden van de band zo vanaf '76/'77 hadden ze beseft om zeker ook door te gaan en ijzersterke album's te maken. Na het overweldigende 'Rumours' kwam 'Tusk' en denk dat dit live album min of meer best aardig is als je echt van Fleetwood Mac houd. Van de week heb ik dit album weer eens op de draaitafels gelegd en ik vind het topklasse.
"Monday morning" klinkt lekker als opener en Buckingham is ijzersterk in deze periode, waarschijnk alle frustraties die hij eruit gooit hoor je in de muziek. Zeker al op 'Tusk' en dat hoor je ook op dit live album, "Not that funny" klinkt lekker heftig, en "Never going back again" weer heel subtiel. Landslide zingt Stevie Nicks ook weer prachtig. Best aardig live album 3,0 voor de liefhebbers!

Ik het dit dubbel-album meer voor de volledigheid in mijn kast staan en het is een hele tijd geleden dat dit album een naald gezien heeft.
Het zijn geen slechte live-opnamen, maar toch geef ik meer de voorkeur aan de studio-versies.
Opvallend zijn de versies van 'Oh well' en de Beach Boys-cover 'Farmer's daughter'.

Een beetje 'weirde' Live cd, na een ook al zo'n merkwaardig experiment, de cd Tusk.

Live is opgenomen uit de concertreeks die volgde op Tusk, vandaar de aanwezigheid van een drietal nummers van deze cd. Dat valt mij achteraf een beetje tegen, nu ik dat zit te tellen. Maar goed.

De cd is buitengewoon rommelig, kent opnames van overal en nergens, wordt ook rustig drie keer onderbroken met nieuw, min of meer studiowerk en vormt daarmee niet echt een geheel.

Van het concert in Nederland destijds kan ik mij nog een prima versie van het nummer Tusk heugen, het is er niet op terug te vinden.

Het is wel de tijd, dat de dames en heren toch behoorlijk met drank en drugs in de weer waren.
Toch is dit mijn meest favoriete Live cd van fleetwood mac. Er wordt eerlijk en goed gemusiceerd en ook hier worden experimenten niet geschuwd.

Het is de cd met, naar mijn mening, de beste versies van Rhiannon en I'm so afraid ooit. Typisch genoeg, heeft Live 6 nummers van het Fleetwood mac album en maar 4 van Rumours. Tusk was niet alleen experimenteel, Buckingham verzette zich in die tijd ook nog eens tegen Rumours, waarvan hij alle ophef niet begreep.

Inderdaad een erg goed Live album, maar zeker zo goed vind ik de dubbeldvd +bijbehorende cd Live In Boston. De geluids kwaliteit is een stuk beter, maar dat kan ook niet anders, zoveel jaar later.

Aardige live plaat waarop het werk van Buckingham de moeite waard is.De uitgesponnen versies van Not That Funny en I'm So Afraid zijn erg fijn.Ook Rhiannon,wel slordig gezongen, is goed te behapstukken.De rest is niet zo heel bijzonder en ook de songs live uitgevoerd wijken niet bijster veel af van de studioversies.Graag had ik meer nummers van Tusk voorbij horen komen en dan met name van Nicks (Sisters of the Moon ,Storms en Beautiful Child).Degelijke live plaat,niks meer ,niks minder

Ik ben echt vanaf 5 december 1980 verliefd op deze plaat. Hoe rommelig ook, met soms zelfs soundcheck opnames, een aantal "nieuwe songs", zoals Fireflies-errug mooi en de onwaarschijnlijk fraaie (is dit echt live?) Beach Boys-cover Farmer's Daughter, dit album heeft een heel prettige live-atmosfeer. Naast natuurlijk I'm So Afraid is de oude Buckingham/Nicks song Don't let me down again mijn favoriet. Wat een prachtig snelle folkrocksong. Zou het vandaag de dag in de new Indie Folkrage eigenlijk prima doen. De CD versie van dit dubbelalbum klinkt nergens naar. Moet nodig geremastered worden!

Ben ik met je eens, maar het geluid van de lp vond al niet zo geweldig. Over de songs ben ik het met je eens , maar ik wil One More Lonely Night van Christene McVie toch ook even eraan toevoegen. Eigenlijk toch wel jammer haar "warme" stem te moeten missen in de toekomst van FM, al was het maar voor een paar nummers per lp

Momenteel ligt ie bij Van Leest in de afprijsbakken voor 8 euro.
Niet erg veel geld voor `n dubbel live cd.
Maar voegt dit ook wat toe als je de reguliere albums al hebt , erg weinig vind ik zelf .
De meeste nummers worden klakkeloos nagespeeld van de studio opnames en dat is nou net waar ik een hekel aan heb bij live optredens.
de enigste 3 lichtpuntjes vind ik Not That Funny - Never Going Back Again en Rhiannon.
Als je het reguliere werk allemaal al hebt kan je deze beter links laten liggen.
Niet meer dan 3 sterren.

Weet je zeker dat je Live hebt gedraaid en niet The dance?

Alles zo overziend, heeft Live nauwelijks nummers die echt dicht bij het origineel zitten.

In deze periode wilde Lindsey Buckingham juist flink afwijken van wat gangbaar was en vooral bokken tegen alles wat met Rumours te maken had (daar had hij even genoeg van).

Vandaar nummers met langdurige improvisaties en songs als Oh Well en Don't let me down again. Naast natuurlijk de nieuwe nummers Fireflies, One more night en The farmer's daughter.

Bij onze plaatselijke MusicStore zag ik 'm vandaag liggen voor € 7,50 Aangezien ik vijf minuten lopen bij die winkel vandaan woon, toch eerst maar even op MuMe gekeken of ik "Live (1980)" voor zo weinig geld zou gaan kopen. Het bericht van Rudiger heeft mij doen besluiten om dit live album van Fleetwood Mac niet te kopen. Heeft Rudiger gelijk of is Fleedwood Mac Live toch het beluisteren waard Laat het mij a.u.b. weten! Ik kan eventueel alsnog a.s. maandag naar de Voorstraat om "Live (1980)" te kopen .
€ 7,50 is tenslotte geen bedrag waaraan je failliet zult gaan.

Ik ben het dikwijls met Rudiger eens, maar in dit geval nou eens helemaal niet. En dat voor 8 (!) euro. Gewoon kopen. En dat ze gewoon de nummers naspelen, is gewoon lariekoek. Lekkere sfeer en het gitaarspel van Lindsey Buckingham komt prima tot zijn recht. Hans, mijn advies is gewoon kopen. Koptelefoon op en heerlijk genieten. Mijn favo is het lekker lange I'm So Afraid, met een geweldige solo van Lindsey.

Nou Ad, dan toch maandag 3 augustus naar de MusicStore in de Voorstraat. Ik kon me eigenlijk ook niet voorstellen dat "Live (1980)" een slecht Fleedwood Mac album zou kunnen zijn. In ieder geval bedankt voor je advies.

Mischien heb ik idd Live Met The Dance verwisseld , ik kocht beide tegelijkertijd .
Ik zal ze morgen eens luisteren en vergelijken.

Ik kan mij ook niet voorstellen, dat het advies van Ad en mijzelf in een eerder stadium gemakshalve terzijde werd geschoven. Meestal geven wij juiste beoordelingen en recensies

Tja, ik heb nooit echt warm gelopen voor Fleetwood Mac live. Ik heb een paar bootlegs, van 1975 en 1977, en daar speelden en zongen ze wat slordig... misschien ben ik ook wel wat tè gewend aan die gelikt studio-sound van ze, maar the Dance vond ik dan weer klinisch en saai... eerst maar eens Tusk uitproberen.

Ik vind dit een zeer goed album, veel beter dan The Dance. Alle nummers zijn hier deftig gebracht en ik vind Monday Morning en Go Your Own Way toch de uitschieters van dit album.

ben ik met je eens, dit album is minder pop en meer rock/blues. mijn favoriet is I'm So Afraid.

Mij bevalt deze live dubbelaar best wel goed. Het is een mooie verzameling songs, maar deze keer niet gladgeproduceert zoals op Rumours. Het geluid is wat rauwer, en vooral eerlijker. De geluidskwaliteit is op zich wel wat ondermaats, zeker voor een grote band als Fleetwood Mac, maar dat stoort mij niet zo.

Zoals bij mij wel vaker het geval is vind ik de nummers van Stevie Nicks het sterkste.

iid al vanaf 1980 ok

goed album van een top concert ook de studio nummers erbij zijn leuk toch is de prijs wel erg veel maarja je moet er wat voor over hebben hier en daar klinkt nicks een beetje schor..?

Wat weinig belangstelling hier ?

Toch wel een goed live album waar de nummers vaak net een scherper randje hebben dan de studio versies.Jammer dat het meer een verzameling losse live nummers is maar dan kun je er wel de beste uit vissen.Dan kom ik als snel uit bij het heftige I'm so afraid (inclusief prachtige gitaar solo),een cleane versie van Dreams,het eveneens fraai door Nicks gezongen Fireflies en natuurlijk Go your own way dat hier net wat rauwer en langer is dan normaal.Op naar the Dance.......

Prima livealbum, wat mij betreft. Hun beste nummers van de periode '75-'79 staan er (bijna) allemaal op, al is het wat weinig van Tusk. Genoeg ruimte voor de solokwaliteiten van met name Buckingham.

Beetje rommelig opgenomen behoort dit album tot een van mijn favoriete live platen.
E.e.a is dit danken aan het virtuoze gitaarspel van Lindsey Buckingham.
Hoe de band ( en dan vooral Lindsey ) toch niet echt opvallende songs als Not That Funny & I'm So Afraid op deze plaat uitvoeren is weergaloos.
Ook Rhiannon is een hele fraaie uitvoering maar wat mij betreft staat er geen enkele misser tussen op deze plaat.
Dit blijft ook mijn favoriete line up van de band.
Het huidige Fleetwood Mac zonder Lindsey Buckingham... kan het nog steeds niet geloven.

Ja, het is een beetje een allegaartje, deze live-registratie. Het laat zich niet beluisteren als één doorlopend geheel en daarom viel de plaat me destijds bij aanschaf nogal tegen. Inmiddels ben ik eraan gewend geraakt en heeft het rommelige karakter - geheel in lijn met studio-voorganger Tusk - ook wel z'n charmes.

Want met name die soundcheck- en live-in-de-studio (of op hotelkamers of weet ik waar) opnamen behoren bij nadere beluistering wel tot de mooiste elementen van deze plaat. De bijna onaards mooie harmonieën van Farmer's daughter (ik ontdekte pas jaren later dat het een Beach Boys-cover was), maar ook Fireflies en One more night zijn echt pareltjes. Ook de lange, en veel rauwere uitvoering van I'm so afraid is een absoluut hoogtepunt, waarin Buckingham excelleert. De matige productie - maar wat mij betreft ruim voldoende - voegt zelfs sfeer toe. Ik vind het een mooie, warme plaat, ook al is het niet je standaard live-album.

Wel opmerkelijk, achteraf, dat er zo weinig nummers van Tusk op staan en juist relatief veel van het titelloze Fleetwood Mac-album uit 1975. Aan de andere kant zouden veel Tusk-nummers op een live-album dat een jaar na die studioplaat werd uitgebracht misschien een beetje overbodig aan doen...

Gisteren de dubbel-elpee tweedehands opgescharreld en ik vind het album nu leuker dan toen ik het destijds van CD heb gehoord. Vind de productie wel meevallen, zo matig opgenomen komt het niet op me over. Wel komt de opbouw zo nu en dan vreemd over met die hier meerdere malen aangehaalde soundchecks e.d. en het lange I'm So Afraid als laatste live-nummer waar ik eerder Don't Stop en Go Your Own Way had verwacht. Even zo goed is het wel genieten met I'm So Afraid en dat lang uitgesponnen Not That Funny mag er ook zeker zijn.

Nieuwe remaster van dit typische live album (want een aantal nummers opgenomen tijdens de soundcheck). De muziek knalt werkelijk mijn speakers uit met als hoogtepunt I’m so Afraid. Deze nieuwe uitgave is een behoorlijke upgrade van het oorspronkelijke album uit 1980. De bonus live CD in de luxe box is een prima extraatje.

De Deluxe Edition boxset met 2LP, 7-inch en 3CD is momenteel afgeprijsd naar 50 euro op bol.com Ik zag dat het vinyl bij Optimal in Duitsland gemaakt is. Dat is een aanbeveling.

Besteld. Fijne tip waarvoor dank

Ik kan het hier alleen maar roerend mee eens zijn. Daarom een 0,5* erbij.

Aanvullend: het vinyl klinkt werkelijk geweldig. Wat een remaster en wat een geluid! Persing is gedaan bij Optimal Duitsland.