Fleetwood Mac - Fleetwood Mac (1975)

Samen met Rumours het beste Fleetwood Mac album in deze samenstelling. Met name de Stevie Nicks songs zijn fantastisch. Rhiannon en Landslide zijn zo ongeveer de beste nummers die ze ooit heeft uitgebracht en Crystal is maar een klein beetje minder fantastisch.

Lindsay Buckingham wordt hier nog een beetje in toom gehouden. Alleen in World turning en vooral I'm so afraid hoor je de kant die ze wat later op zouden gaan. Op zich niet zo erg want Monday morning en Blue letter zijn lekkere simpele rockers.

Iets meer jammer is het dat hij zijn stempel niet wat meer op de Christine McVie nummers kon drukken. Over my head en Say you love zijn prima popsongs, maar als dan ook nog Warm ways en Sugar daddy op het album staan heeft het album iets minder pit dan misschien wenselijk was.

Toch is dat laatste maar een klein bezwaar. Dit album is gewoon een ideaal album om te luisteren als je zin hebt in een lekker kwalitatief sterk niets aan de hand album.

Dat ik dit album pas dit jaar heb leren kennen Op de geremasterde cd staan 5 extra nummers op. Vooral de Jam #2 is de moeite waard. Verder met elke draaibeurt wordt dit beter en beter. Warm Ways is echt prachtig gezongen door Christine McVie. Weet dat deze muziek in de categorie soft en glad valt, maar dat boeit me voor geen meter, de nummers zijn echter heerlijk. Weet nu eigenlijk niet welke ik beter vind, deze of Rumours. Vooralsnog 4,5*.

(En 40 stemmen slechts )

Jammer dat alle aandacht altijd naar Rumours gaat, want deze plaat - de eerste in de bekendste FM line-up - is eigenlijk even goed.
De perfecte popmuziek, van voor pop nog een vies woord was. Het album draagt een heerlijke sfeer uit, is toegankeljik en maar tegelijkertijd een beetje mystiek en uiterst subtiel (die solo's van Buckingham! je merkt haast niet dat hij aan het soleren is omdat ze zo mooi zijn ingebed in de nummers). En ondanks dat er drie verschillende songschrijvers zijn voelt de plaat als een echt geheel. Echt topklasse hoor!

De toevoeging van Nicks en Buckingham, gebaseerd op een vrij toevallige ontmoeting in de Sound City studios, bleek dus een gouden zet, Nicks leverde met Landslide en Rhiannon meteen de twee beste songs op deze plaat (Crystal vind ik dan weer ongeveer het minste nummer). Maar ook Buckingham laat van zich horen met de mooie afsluiter en mijn favoriete nummer 'Monday Morning', zo'n leuke, sfeerbepalende opener.
Daarnaast kwam ook (de vaak mss wat onterecht onderschatte) Christine McVie helemaal tot ontbolstering. Ze levert het merendeel van de songs en vormt zo de 'body' van de plaat, heb altijd het gevoel dat zij wat voor de 'balans' in de platen zorgt - de singles Say You Love Me en Over My Head zijn erg fijne nummers van haar. De succesformule van 3 songschrijvers met 2 'frontvrouwen' was dus meteen van de start een waar schot in de roos.
In huis halen dit, krijg je geen spijt van!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fleetwood Mac - Fleetwood Mac, reissue - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De afgelopen jaren zijn Rumours, Tusk, Mirage en Tango In The Night uitgebracht in luxe en uitgebreide edities. Het zijn de bekendste platen van het Fleetwood Mac dat halverwege de jaren 70 een nieuwe impuls kreeg door de komst van Stevie Nicks en Lindsey Buckingham, waardoor de wat ingekakte Britse bluesband kon uitgroeien tot één van de meest succesvolle bands uit de geschiedenis van de popmuziek.

Nu worden er de afgelopen jaren wel heel reissues op de markt gezet, waarbij de prijzen flink oplopen en met name het bonusmateriaal vaak wat tegenvalt. De reissues van het werk van Fleetwood Mac uit de periode waarin de band floreerde behoorden tot de positieve uitzonderingen, al was het jammer dat het in 1975 verschenen titelloze album van de band vooralsnog buiten de boot leek te vallen.

Dat is gelukkig niet gebeurd, want na de eerder genoemde platen is nu ook Fleetwood Mac uit 1975 verschenen in een aantal nieuwe uitvoeringen. De plaat uit 1975 is de eerste plaat waarop Stevie Nicks en Lindsey Buckingham deel uit maakten van de band en uiteraard zijn ook Christine McVie, John McVie en Mick Fleetwood van de partij.

Christine McVie heeft op de plaat uit 1975 nog een flinke vinger in de pap, maar de machtsgreep van Stevie Nicks en Lindsey Buckingham, die op het in 1973 verschenen Buckingham Nicks al hadden laten horen waartoe ze in staat waren, is overduidelijk.

Fleetwood Mac uit 1975 heeft niet dezelfde status als Rumours en Tusk, maar er gingen uiteindelijk een slordige 8 miljoen exemplaren over de toonbank, waarmee de plaat het niet slecht doet in de lijst met best verkochte platen. Belangrijker is dat de eerste plaat met Stevie Nicks en Lindsey Buckingham niet onder doet voor de platen die zouden volgen (en beter is dan bijvoorbeeld Mirage en Tango In The Night).

Op Fleetwood Mac is de blauwdruk te horen voor de twee legendarische opvolgers, terwijl de plaat met Rhiannon en Landslide twee van de betere popsongs van Fleetwood Mac bevat (Rhiannon vind ik persoonlijk zelfs het allerbeste popliedje van de band).

Het mooie van de eerste plaat van het nieuwe Fleetwood Mac is dat het geluid van de band nog net wat ruwer is. Er wordt overduidelijk gesleuteld aan een blinkend Westcoast pop geluid, maar het is nog werk in uitvoering, wat absoluut zijn charme heeft.

Ik geef eerlijk toe dat ik zelf ook meestal Rumours of Tusk op de platenspeler leg of in de cd speler stop, maar ook de eerste plaat van het vernieuwde Fleetwood Mac verdient alle aandacht.

En net zoals bij de vorige Fleetwood Mac reissues is ook bij de reissue van deze plaat het bonusmateriaal op orde. De vele outtakes laten mooi horen hoe Stevie Nicks en Lindsey Buckingham het geluid van Fleetwood Mac transformeerden. Het vele live materiaal op de luxe editie is misschien nog wel interessanter, al is het maar omdat Lindsey Buckingham laat horen dat hij ook met het oude bluesy materiaal van de band uit de voeten kan en de band laat horen dat het de songs van de plaat lekker rauw kan spelen.

Genoeg redenen om ook deze Fleetwood Mac reissue toe te voegen aan het fraaie stapeltje van de afgelopen jaren. Erwin Zijleman

Fleetwood Mac ontwikkelt zich verder. Niet bepaald naar mijn zin, maar toch. Ik snap wel dat deze nieuwe periode meer fans heeft, want de muziek zit aanstekelijk en toegankelijk in elkaar. Zelf vind ik het wat saai en onmemorabel. Zelfs Rhiannon doet me vrij weinig. Wel kan ik Stevie Nicks een stuk beter hebben dan Christine McVie. Buckingham voegt van de twee nieuwe leden het meest toe. Met hem als zanger valt er weer wat te genieten. Niet veel, maar toch.


Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Fleetwood Mac
8. Penguin
9. Heroes Are Hard To Find

Valt me toch licht tegen nadat ik zo had uitgekeken naar de Nicks/Buckingham-aanvullingen. Nog steeds is het duidelijk dat deze self-titled plaat een flinke opstap is ten opzichte van de vorige paar albums, maar ik had net iets meer impact verwacht. Desalniettemin zijn Rhiannon, Landslide, World Turning en I'm So Afraid monsterlijke tracks en is de huidige samenstelling gouden. De nieuwe zanger en zangeres leveren prachtige melodielijnen af en Buckingham's gitaarwerk is lekker snerpend. Op naar Rumours!

Tussenstand:
1. Bare Trees
2. Then Play On
3. Future Games
4. Fleetwood Mac
5. Penguin
6. Heroes Are Hard To Find
7. Kiln House
8. Mystery To Me
9. Peter Green's Fleetwood Mac
10. Mr. Wonderful

Fleetwood Mac begon als een Britse bluesband, opgericht in 1967 door gitarist Peter Green, drummer Mick Fleetwood en gitarist Jeremy Spencer. Bassist John McVie zorgt ervoor dat de band zijn vast vorm krijgt en het viertal brengt in februari 1968 het selftitled debuutalbum uit. Met singles zoals “BLACK MAGIC WOMAN”, “NEED YOUR LOVE SO BAD” en “ALBATROSS” scoort de band hits, maar het blijft onrustig in de samenstelling van Fleetwood Mac. Het voert te ver om alle bandwisselingen te benoemen, maar enkele zijn van belang voor de ontwikkeling van de groep. Peter Green verlaat de band in 1970 en Christine Perfect treedt in datzelfde jaar toe tot de band, als zangeres en toetsenist. In de periode 1970 – 1974 brengt de band 6 albums uit, maar het grote succes wordt maar niet behaald. In die jaren is Bob Welch zanger en gitarist, maar erg gelukkig is hij niet. Hij besluit de band te verlaten, vermoeit van het touren en neven zaken. Christine en John McVie (inmiddels getrouwd) en Mick Fleetwood blijven achter en laatst genoemde krijgt een song te horen, “FROZEN LOVE” van het duo Buckingham/Nicks. Hij is zo enthousiast dat hij Lindsey Buckingham een aanbod doet om tot Fleetwood Mac toe te treden. Deze wil wel, maar alleen als zijn vriendin Stevie Nicks ook lid mag worden. Het mag duidelijk zijn dat Fleetwood die eis accepteert en het vijftal gaat begin 1975 meteen de studio in om te werken aan wat uiteindelijk zou verschijnen als “FLEETWOOD MAC”, hun tweede selftitled album dus. Dit “White Album” ligt vanaf 11 juli 1975 in de winkels en betekent de grote internationale doorbraak voor Fleetwood Mac. De komst van Buckingham en Nicks zorgen voor een creatieve impuls van jewelste. De verdeling van de liedjes die door de 3 vocalisten worden aangebracht is perfect, de productie door de band samen Keith Olsen is geweldig en er wordt gedreven en geïnspireerd gemusiceerd. Het door Steve Nicks gezongen en geschreven “RHIANNON” wordt een grote internationale hit, het door Christine McVie gezongen en geschreven “OVER MY HEAD” is zo’n typische Fleetwood Mac midtempo song en het ook door haar gezongen en geschreven “SAY YOU LOVE ME” heeft het bekende ritme, dat in vele songs van de band te horen is. Het is een bepaalde manier van drummen, waarmee Mick Fleetwood zich heeft onderscheiden van andere drummers. De beklemmende ballad “LANDSLIDE” is uitgegroeid tot een klassieker en de hoogtepunten van het album, althans wat mij betreft, zijn “WORLD TURNING” (zang McVie en Buckingham) en het slotakkoord, door Buckingham geschreven en gezongen “I’M SO AFRAID”. In beide songs zit een bepaalde dreiging, schitterende opbouw en er wordt geweldig gezongen. Met “FLEETWOOD MAC” vestigde de band zich in de top van de muziekbusiness en daar gingen ze met de opvolger nog weer overheen, want “RUMOURS” dat in februari 1977 verscheen, verbrak alle records. Met deze samenstelling maakten ze daarna nog 3 albums, “TUSK”, “MIRAGE” en “TANGO IN THE NIGHT” en daarna ging de geschiedenis verder waar het in zijn eerste periode ook in uitblonk, het komen en gaan van bandleden. Tegenwoordig is Lindsey Buckingham niet meer welkom in de groep, misschien had hij in 1975 al een vooruitziende blik toen hij “I’M SO AFRAID” schreef. Maar een Fleetwood Mac zonder Buckingham, is wat mij betreft geen Fleetwood Mac…daar was in 1975 gelukkig nog geen sprake van!

Ik denk idd dat het een leeftijdsdingetje is. Ik heb opgegroeid met jaren 80 producties a la Tango in the night en weet nog dat ik dit album bij eerste beluistering redelijk saai vond. Pas later ben ik de songs meer gaan waarderen. Blijkbaar word je smaak toch blijvend beïnvloed door het tijdperk waarin je opgroeit! Tango was ook een enorm succes, hun meest succesvolle album na Rumours. Dat zegt niet alles, maar toch wel iets.