Fleetwood Mac - Fleetwood Mac (1975)

Ach welnee, dat was in 1977 op 13 jarige leeftijd. Mevrouw Nicks hing uitdagend boven mijn bed, naast mevrouw Harry.
Zeker weten dat de sexy uitstraling van Stevie Nicks enorm heeft bijgedragen aan het succes van FM in de periode 75-82. Het zal naïef zijn om te denken dat het alleen maar om de muziek ansicht zal gaan, het is de som der delen, alles bij elkaar. De hartstochtelijk haat-liefde verhouding met Buchingham spatte van het vinyl.
Zelfs als ze nu samen op het podium staan hangt er nog een bepaalde spanning tussen die twee mensen, dat is voelbaar. Misschien is dat zelfs de sleutel van hun gezamenlijk succes geweest.

De stukgelopen relaties tussen Buckingham en Nicks, de McVies en de beëindiging van de relatie van Mick Fleetwood leidde vanaf Rumours tot knetterende teksten inzake relaties en prima rockmuziek.

Dat is één ding, de teksten van Fleetwood Mac in het algemeen hebben verder nooit geleid tot de Nobelprijs voor Literatuur. Hoeft van mij ook niet.

Wie een album koopt van Fleetwood Mac vanwege de sexy uitstraling van Stevie Nicks (of wie dan ook) is niet goed bij zijn hoofd. Ik mag toch werkelijk hopen dat het de luisteraars/kopers mag gaan om het gebodene op de plaat of de schijf en dat het daar ook op wordt beoordeeld?

Dat Stevie Nicks daarnaast niet onaardig is om te zien is dan meegenomen. Maar het succes van Fleetwood Mac staat daar los van. Stevie Nicks heeft op eigen kracht in de rockwereld letterlijk haar mannetje moeten staan met haar werk. Juist omdat ze wilde worden beoordeeld op haar composities heeft ze altijd meer gegeven dan strikt genomen misschien nodig was geweest.

Maar dat betekent dat ze op 64-jarige leeftijd met verve nog steeds een eigen bevochten plek, een voortrekkerstrol, in de rockmuziek inneemt. Daar zijn maar weinig andere vrouwelijke voorbeelden van te vinden, Patti Smith uiteraard, Chrissie Hynde, de dames van Heart misschien, in de luwte.

Maar zeggen dat Fleetwood Mac zoveel albums verkocht vanwege de schoonheid van Nicks is een belediging voor het werk dat ze hebben gemaakt als band. Sterker nog: eigenlijk wilde Mick Fleetwood Stevie Nicks er helemaal niet eens bij hebben, eind 1974, en heeft Lindsey Buckingham door een package deal (allebei of allebei niet) afgedwongen dat Stevie Nicks lid kon worden van Fleetwood Mac.

Boys will Be Boys Hans.

Naast muzikale kwaliteit, want dat staat voorop, is imago, uitstraling en tot de verbeelding spreken een héél belangrijk onderdeel van iedere succesvolle formule, dat is geen belediging, dat is een commerciële wet.

Commercie?

Toen dit album werd gemaakt en uitgebracht had Stevie Nicks (en de rest van de band) nog nooit van dat woord gehoord. Ze had net haar baan als 'waitress' opgezegd, noodzakelijk geworden omdat Buckingham/Nicks zonder contract zat en financieel aan de grond.

Op hetzelfde financiële niveau als Fleetwood Mac zelf, zo'n beetje. Bij Gods gratie mocht ze meedoen van Mick Fleetwood, in een laatste poging van Reprise Records om de band vlot te trekken.
Ze kwam met knikkende knieën met Rhiannon en Landslide, terwijl Crystal een remake van haar hand is, nog van het Buckingham/Nicks album maar dan gezongen door Lindsey Buckingham. Wie haar foto's ziet die horen bij dit album, in het cd boekje of waar dan ook, ziet een schuchter meisje. Helemaal nog niet eens zo knap.

In de wetenschap dat in de hele wereld muziekjournalisten haar nummers door een enorm vergrootglas zouden uitvergroten, blij met een kans om Fleetwood Mac definitief af te serveren, als zijnde geen schim meer na het tijdperk Peter Green.

Dat is die journalisten natuurlijk niet gelukt, integendeel.
Haar schrijfsels, met name uiteraard Rhiannon, heeft Nicks gered én Fleetwood Mac op de koop toe.

Dat is hetgeen ik maar daarover wil zeggen. Hier, op dat eerste witte Fleetwood Mac album, waar iedereen aan elkaar moest wennen, zonder ook maar enig idee welke kant het muzikaal op moest gaan, gaat het over kwaliteit van het gebodene en helemaal (nog) niet over uitstraling of een sexy uiterlijk. Dat geeft deze cd een bepaalde artistieke charme die later (onvermijdelijk) niet meer terug zou komen. Dat maakt dit Fleetwood Mac album overigens heel bijzonder.

En daarna is het hard gegaan. Dat uiterlijk van Stevie is na herwonnen zelfvertrouwen pas een rol gaan spelen. Gewoon omdat zij er goed uit wilde zien. Dat nam meer en meer een vlucht na het verschijnen van Rumours.

Dus eerst de muziek en dan de looks, in die volgorde. En als één dat weet dan is het Nicks zelf wel.

Er zijn genoeg voorbeelden van knappe dames die het in de bizz ver geschopt hebben vanwege een knap uiterlijk en uitstraling, maar die het niet bepaald van creatieve mogelijkheden moeten hebben.
Stevie Nicks had het allemaal wel , en wat geeft het dat jongens een postertje boven hun bed hadden en zich verlekkerde aan de mystieke Stevie.
Ik durf wel te beweren dat er gasten waren die de muziek van FM niet zo bijzonder vonden, maar helemaal gingen voor Stevie.
Dat is nu eenmaal het risico van het vak.
Daarbij scheelt het natuurlijk wel als je een mooie vrouw bent, zo werkt het gewoon in de showbizz.

Maar Stevie Nicks is natuurlijk bovenal een uitstekende zangeres, buhnepersoonlijkheid en songsmid, en dat ze daarvoor het meest wordt gewaardeerd moet toch onderhand wel duidelijk zijn.

Sinds ik op deze site kijk, krijg ik steeds meer zin om al het gebodene opnieuw te draaien, mag wel zeggen dat ik een flinke collectie muziek thuis heb( 1000 cds en 1300 lps) en om daar weer in te struinen is heel erg leuk, deze plaat kwam ik ook weer tegen, en ik moet zeggen dat ik me eigenlijk niet kon herinneren dat het zo'n sterke plaat was, Rhiannon leerde ik kennen als jochie van 11, maar ik ging pas echt om toen go you're own way ( ik weet het van Rumours)in toppop verscheen. Landslide ben ik weer gaan beluisteren toen ik tien jaar terug een show van Venice zag, en landslide daarin werd gezongen.

Moet niet te veel hier kijken want heb gelijk de succesperode van FM op cd aangeschaft(daar waar ik het op vinyl had( en nog steeds heb))!!

Van m'n lieve vrouwtje gekregen met kerst.

Steengoed album dat in hetzelfde straatje als Rumours ligt, maar echt een heel stuk onschuldiger klinkt.
De talenten van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks geven de band een ongelofelijke impuls mee en dat enthousiasme wordt goed door de andere bandleden opgepikt.
Hier is een band te horen die er helemaal voor gaat.

Ook vind ik de songvolgorde uitermate zorgvuldig samengesteld.

Mooi, Nicks zet de toon hierboven, want laten we wel wezen..

Nog niet al te hard roepen. Stevie Nicks zingt twee nummers op Fleetwood Mac. Toen was dat gewoon, nu wat aan de magere kant.

Het door haar geschreven Crystal wordt nota bene door Lindsey Buckingham gezongen. Stevie krijgt op dit album nog bar weinig ruimte, ondanks Rhiannon.

Je reacties bevallen me, musician.
toch speelt er meer, iets wat juist mij, begin jaren 70 hitsinglejugend met kasten vol meuk waaronder Peter Green stuff uit de jaren 60 triggerde..

Rhiannon!

Landslide met die geile lage stem..

Ja, twee klassiekers van Nicks, ook live nog steeds.
Slecht zijn ze natuurlijk niet.

Maar er had meer gekund van Stevie Nicks. Er lag ook meer uit de Buckingham/Nicks periode van vóór Fleetwood Mac dat bruikbaar was voor dit album en nog niet was uitgebracht.

Buckingham Nicks - Buckingham Nicks (1973)

dat terzijde, niet uitgebracht Nicksmateriaal is me onbekend dus daar kan ik niks mee

Prima opwarmer voor Fleetwood Mac al wisten ze dat toen zelf ook nog niet.
Buckingham & Nicks hebben nieuwe nummers geschreven voor de opvolger daarvan, maar dat album mocht van de platenmaatschappij niet meer worden gemaakt.

Toen hebben ze die nummers (of een deel daarvan) maar gebruikt voor dit Fleetwood Mac album. Ik denk dat ze bij Polydor zich nog wel eens de haren uit het hoofd hebben getrokken, dat ze B & N er uit hebben gegooid.

Niet alles van wat er in die periode was geschreven is op Fleetwood Mac terecht gekomen. Op die nummers doelde ik een beetje. Maar ja, het was ook heel begrijpelijk dat er nummers van Christine McVie op Fleetwood Mac moesten komen. Nicks moest met Rhiannon eigenlijk een beetje eh............ solliciteren

tijdje terug ben ik rumours eens gaan luisteren en was gelijk verkocht, wat een plaat zeg! nu ik die al van voor naar achteren uit mijn hoofd ken, wou ik ook is een ander album van de band proberen, en ben toen maar voor deze gegaan omdat dit de voorganger was van rumours. en ik durf te zeggen dat deze bijna net zo goed is! het knalt er gelijk al lekker in met monday morning als opener. verder bevat dit album alleen maar topnummers, zoals natuurlijk rhiannon maar mijn persoonlijke favoriet is de afsluiter van dit album: i'm so afraid ik denk dat mijn volgende FM album tusk gaat worden maar eerst richt ik me nog even op dit meesterwerk!

Maar de platenmaatschappij wel

Ongetwijfeld, maar daar had Fleetwood Mac ook slechts nog een laatste kans van gekregen.
De voorgaande albums waren behoorlijk verliesgevend........

Jammer dat alle aandacht altijd naar Rumours gaat, want deze plaat - de eerste in de bekendste FM line-up - is eigenlijk even goed.
De perfecte popmuziek, van voor pop nog een vies woord was. Het album draagt een heerlijke sfeer uit, is toegankeljik en maar tegelijkertijd een beetje mystiek en uiterst subtiel (die solo's van Buckingham! je merkt haast niet dat hij aan het soleren is omdat ze zo mooi zijn ingebed in de nummers). En ondanks dat er drie verschillende songschrijvers zijn voelt de plaat als een echt geheel. Echt topklasse hoor!

De toevoeging van Nicks en Buckingham, gebaseerd op een vrij toevallige ontmoeting in de Sound City studios, bleek dus een gouden zet, Nicks leverde met Landslide en Rhiannon meteen de twee beste songs op deze plaat (Crystal vind ik dan weer ongeveer het minste nummer). Maar ook Buckingham laat van zich horen met de mooie afsluiter en mijn favoriete nummer 'Monday Morning', zo'n leuke, sfeerbepalende opener.
Daarnaast kwam ook (de vaak mss wat onterecht onderschatte) Christine McVie helemaal tot ontbolstering. Ze levert het merendeel van de songs en vormt zo de 'body' van de plaat, heb altijd het gevoel dat zij wat voor de 'balans' in de platen zorgt - de singles Say You Love Me en Over My Head zijn erg fijne nummers van haar. De succesformule van 3 songschrijvers met 2 'frontvrouwen' was dus meteen van de start een waar schot in de roos.
In huis halen dit, krijg je geen spijt van!

Wat een zalige versie van Rhiannon hier trouwens, zeker die climax - waw

Grote dame Stevie Nicks en wat een klasseband toch. Deze kwaliteit zie ik vandaag de dag toch zelden of nooit (jammer genoeg).

Gek dat ik deze nooit van een beoordeling heb voorzien.Waarschijnlijk ben ik hem gewoon vergeten,terwijl ik hem toch regelmatig voorbij hoor komen hier thuis.De fundament van Rumours ligt men hier,in klasse songs en prima samenspel.Van sommige nummers bekoren de live versies mij nog ietwat meer,maar Rhiannon en I'm So Afraid zijn eigenlijk in hun studioversie al van buitenaardse schoonheid.Ik vind van alle Fleetwood Mac albums dat op deze Mc Vie haar meest memorabele werk levert.4 en lage ster met kans op het volle pond.

Mooi "debuut" van deze bezetting. Je hoort gelijk dat zij erg gewaagd aan elkaar zijn. Hoogtepunt is duidelijk Rhiannon. Beschouw Nicks ook als meest uniek bij FM. Haar stem, teksten, bijna wat sferisch ongrijpbare verschijning zonder te zweverig te worden. Over My Head heb ik trouwens ook in de versie van George McCrae. Aanrader om deze ook te beluisteren. World Turning is live misschien nog beter (zag op YouTube erg mooie versie).

Wat is en blijft dat Landslide toch van een zeldzaam overtroffen schoonheid!

Soms kom ik (voor mij dan)Klasse albums zonder sterren van mij hier tegen, zoals deze, maar toch al jaren in bezit heb(zowel LP als CD)hoewel ik dit album door en door ken, dan toch voor ik de verdiende* ga plaatsen nog es aandachtig herbeluisterd,
Tuurlijk blijft ook feest der herkenning,maar ik moet anders luisteren en dat deed ik ook ,conclusie na ongv 43 min echt genieten, snap ik niet dat de gemidd score hier op MM niet veel dichter bij Rumours('77) ligt,want dat verdiend FL M('75) toch zeker!!! wel
Rumours is mss de overschaduwende oorzaak hiervan,??
Ik heb ze beiden de hoogste score uitgedeeld ,vanwege de kwaliteit van de songs ,compleet heel goed,en oké.....moet ik kiezen tss deze 2 albums dan staat Rumours nipt een fractie hoger
Maar de opzet en luistergenot en de hoorbare samenwerking tss de 5 bandleden is zo'n compleet goed totaalresultaat ,het is in dezelfde stijl en topklasse als de beroemde opvolger
Favoriete tracks aanvinken ;???
I'm So Afraid /World Turning / Rhiannon

Klasse album van de band. Misschien zelfs wel beter dan Rumours. De productie is dat zeker.

Ik volg dit forum al jaren, maar ik heb me gisteren pas aangemeld, dus ik weet nog niet alles te vinden. Mijn excuses als het volgende ergens anders had moeten staan.

De biografie van Fleetwood Mac zoals die op musicmeter staat opgesomd is niet volledig. Er mist een heel belangrijk livealbum, namelijk "Who`s the new girl?", uit 1975. Deze is opgenomen in de Trodd Nossel Studios, Wallingford, Connecticut, United States, 23/09/1975 en is uitgegeven in 1977.

Dit is de tracklist:

00:00 - Station Man
06:14 - Spare Me a Little (Of Your Love)
11:05 - Rhiannon
17:45 - Don't Give Up (Why)
21:56 - Landslide
25:35 - Over My Head
28:41 - I'm So Afraid
33:44 - Don't Ask Me (Oh Well)
36:42 - Creeping (Green Manalishi)
42:28 - World Turning
51:09 - Blue Letter
55:08 - Hypnotized

Samen met het in dit topic besproken album, Rumours en Tusk, en in mindere mate Bare Trees, Mirage, Tango in the night en The Dance, is dit livealbum mijn favoriete werkje van Fleetwood Mac.

Station Man heeft echt een belachelijk lekkere riff en Lindsay speelt en zingt het heeel sexy. Verder wordt Stevie geïntroduceerd door Christine, vlak voor Lindsay de eerste tonen van Rhiannon laat horen. De energie en rock & roll spatten van dit liveoptreden af.
Verder ben ik echt al jaren verliefd op Christine. Wat een stem en wat een prettige manier van zingen en spreken, zo classy en zo ja.. normaal ofzo. Lijkt me een heel fijn mens. Ze zingt zo oprecht.

Leuk en interresant bericht....Nicolaib88 ,ik ken dit Livealbum dus niet !
Zo,n mededeling moet eigg bij Fleetwood Mac onder het kopje berichten gepost zijn,maar dat kon jij niet weten ,maar jou bericht heb je hier wel in het juiste tijdsbeeld geplaatst
Pas aangemeld en nu al goed werk vericht

Dank je teus! Ik zal de link hier meteen even neerzetten, hij staat namelijk "gewoon" op YouTube:

Fleetwood Mac - Who's The New Girl? ( Full Album1975) - YouTube

Ik ken hem overigens niet via YouTube, maar via een gedownloade discografie. Ik zei in het vorige bericht dat het album in 1977 is uitgegeven, maar daar ben ik toch niet meer zo zeker van. Het kan zijn dat hij alleen in Japan is uitgegeven, als cd, in 1999.

Als iemand weet waar hij wel op plaat te verkrijgen is, dan zou ik dat graag te horen krijgen.

Kan er nog sprake zijn van een bootleg?

Ja, ik betwijfel of die uitgave uit Japan een officiële is. De hoes van de cd komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. Het lijkt wel alsof de bandleden zelf hebben meegewerkt aan de uitgave van dit optreden.

Trouwens, die uitvoering van Station Man... Echt niet normaal. Mick drumt alsof hij deel uitmaakt van een skaband. Echt geweldig goed.