Slade - Slade Alive! (1972)

Dit is zeker een super live plaat. Alleen vind ik hun live plaat uit 1982 On Stage nog een stuk bruisender en levendiger. Holder zou idd een goede opvolger geweest zijn voor Bon Scott, maar Brian Johnson vind ik ook erg goed. Beluister Back In Black maar eens.

14 jaar was ik toen er op het schoolplein werd gesproken over het beroemde boertje tijdens Darling Be Home Soon. In de tijd dat MP3 en iTunes nog ver weg waren, leenden we elkaar albums uit die vervolgens op cassettebandjes werd gekwakt. Chromebandjes want dat gaf meer dynamiek. Het boertje was grappig maar de gitaarerupties in Darling Be Home Soon zijn, na al die jaren, nog steeds de beste en opwindenste die ik ooit heb gehoord. Iedereen hield ook van dit album. Al de bekende singles van Slade uit dezelfde periode stonden er niet op, was ook wel stoer eigenlijk. Het album is nu 38 jaar oud (diepe zucht) maar heeft nog steeds niet aan kracht ingeboet. Voor mijn 15e verjaardag kreeg ik het album eindelijk op vinyl, mijn eerste LP. Nu knalt de CD versie nog regelmatig uit de speakers. De hoes is inmiddels ingelijst. Geschikt voor iedereen die regelmatig uit zijn plaat gaat. Hear Me Calling.

Een erg opwindend live-album en zeker één van de beste in die periode. Slade moest het niet alleen hebbben van hun vele hitsingles maar ook van hun live-performance wat dit album bewijst en Noddy Holder is beslist één van de grootste rockzangers ooit.

Mijn favoriet live album allertijden. Dit was ooit één van de eerste LP's die ik kocht. Eigenlijk zocht ik toen het album Slayed (met name van Gudbuy 't Jane), maar die kon ik toen niet vinden bij de lokale platenboer. Het werd toen Slade Alive en daar heb ik nooit spijt van gehad. Vooral hert opzwepende Hear me Calling, het rustpunt Darling Be Home Soon (waarbij één van de muzikanten halverwege een boer laat) en het scheurende Born to be Wild. Ik was een jaar of 13 14 en nog nooit had rockmuziek zo opwinden geklonken. Objectief en van een afstand bekeken is dit natuurlijk niet het beste live album alllertijden, maar ik heb mijn hart een verknocht en als ik hem nog eens draai, voel ik nog dezelfde opwinding als jonge tiener.

"Slade Alive! (1972)" heb ik vandaag zie liggen bij Fame, verkoopprijs € 10,=

Ik heb in 2009 destijds hun live anthology gekocht, en dat betreft volgens mij 4 live albums uit verschillende jaren.

Volgens mij had ik die toen voor 11.99 euro.

Ik beluister deze helaas bijna nooit meer, zonde eigenlijk van zo,n magistraal live album.

Ben nooit zo'n Slade fan geweest, maar voor deze plaat heb ik altijd 'n zwak gehad.
Dit is één brok dynamiek, bruist van de energie en de levenslust spettert er vanaf.
Ongevenaarde cover van Darling be home soon.

Slade.The Sweet en Alice Cooper zijn de fundamenten van mijn muzieksmaak en vorming in mjn jeugd. Het album Sladest was 1 van mijn allereerste zelf gekochte LPs, welke ik nog steeds bezit. Ik heb van dit album de Alive anthology die alle live albums bevat. Hierop bewijst de band dat ze niet zomaar een glamrock en hitparade bandje zijn, maar dat ze een zeer stevige livereputatie hadden. Vol energie en passie worden de nummers gebracht. Ze hadden in die tijd ook de reputatie dat ze de luidste band on stage waren. Voor mij een muziek document van de eerste orde.

Op de 'The Live Anthology'-versie staan als bonus de albums Slade - Slade Alive, Vol. 2 (1978) en Slade - On Stage (1982), en de EP's 'Alive at Reading' en 'Xmas Ear Bender' uit 1980. Van de laatste zijn twee nummers (Merry Xmas Everybody en Get Down and Get with It) ook opgenomen op het Reading Festival, maar is Okey Cokey een studio-opname waaraan publieksgeluid is toegevoegd.

Hear me calling is echt een supercover en het beste nummer van dit live album m.i.

Volgens mijn bescheiden mening - hoewel ik dat vaak bestrijd, dat van die eigen bescheiden mening - is dit het op één na beste album aller tijden, en hoe dan ook het beste live album ooit (dat ik heb gehoord).
De eerlijkheid gebiedt me te erkennen dat dat niet alleen zo is omdat 1. Slade één van de weinige groepen van de 70's is die zowel fantastische hitsingles als wonderbaarlijke albums uitbracht (althans in de eerste helft van de seventies) 2. Omdat, wat ze (uit)brachten, zó verslavend was, zo ik-kan-mijn-hoofd-en-al-de-rest-niet-meer-stilhoudend 3. Ik in 1971, toen het onweerstaanbare 'Get Down And Get With It' uitkwam, ik onder de vleugels van mijn twee oudere broers wou uitkomen (ik was toen 12, zij waren intussen al 17 en 15 geworden). En ik had eindelijk mijn 'eigen muziek' gevonden. De combinatie van hevige gitaren en toch prachtige melodieën betoverde me. Het was zonder twijfel het beste van de beginjaren van de seventies.
Maar ook, en vermoedelijk vooral: in 1972 kwam 'Slade Alive' uit, en ik had nog nooit zoiets gehoord, al was het moeilijk om hiervan volkomen te genieten, want ik had, 13 jaar zijnde, niet het geld om het album te kopen (en internet, beste jeugdige luisteraars, bestond nog niet).
En toen, in december 1972, veranderde gans mijn leven, want door een dwarse myelitis raakte ik verlamd, en bracht ik enkele weken op Intensieve Zorgen door, zonder enige zekerheid over mijn (over)leven. En sindsdien is mijn rolstoel mijn beste vriend (ex aequo met onder meer muziek).
En toen bracht Slade redding; mijn ouders wisten immers van mijn 'gekte' voor die rare groep uit Wolverhampton, en ze brachten me het album mee naar het AZ in Gent, waar ik wachtte op wat zou komen. Ik had daar natuurlijk geen platendraaier, maar dat maakte niet uit, want ik wou per se dat fantastische album ooit thuis kunnen draaien. En het hielp me om te dromen, en ik overleefde, en nu, 48 jaar later, hangt die hoes, terwijl ik dit zit te typen, 75 cm schuin boven mijn hoofd (geen virus da me wat dat betreft zorgen baart).
En draait de wereld nog steeds door.
En ben ik nog steeds weg van alle zorgen als ik dit (zoals nu) op volle sterkte speel.
Als er ook maar één muziekfan is die hierdoor geïnteresseerd is om dat album eens te beluisteren, waaw...

Mooie recensie hoor, guyvm. Het is altijd mooi om te lezen welke impact bepaalde albums gehad hebben in het leven van de gebruikers hier. Bedankt om te delen. Get Down and Get With It is waarschijnlijk ook mijn favoriet hier, heerlijke stamper, en wat een klok van een stem heeft Noddy toch.

Vandaag "Slade Alive" weer eens gedraaid... Ik kan er kort over zijn: het eerste live album van Slade is een album dat in geen enkele cd- en/of lp collectie van een zichzelf respecterende muziekliefhebber zou mogen ontbreken..

Noddy wordt vandaag 75 jaar. Mooie gelegenheid om de buren op een breakfast concert te trakteren.

Wat een bizar goede plaat is dit toch........................

Dit was een van de eerste albums in mijn verzameling. Ik wist dat het gezien de energie van de band en de nummers die er op staan geen miskoop kon zijn. Het is een van de beste live albums in mijn bezit.
Wat een geweldige uitvoering van Darling Be Home Soon. De snerpende gitaar halverwege. De power waarmee het eind wordt gezongen. Vervolgens het fraaie en dreigend klinkende Know Who You Are.
Dat de stem van Noddy Holder de live uitvoering van de nummers Keep on Rocking, Get Down and Get with it en Born to Be Wild heeft overleefd lijkt een klein wonder. Maar wat is die stem van grote waarde voor het geheel!
Bijzonder verdiend dat dit album een 64e plaats heeft bereikt in de 100 Greatest Albums of 1972. Plaats 190 in de huidige jaarlijst 1972 van Best Ever Albums valt mij wat tegen.
Mijn 5* uit 2007 zijn geheel terecht

Ik heb me voorgenomen een beetje zuiniger te zijn met het waarderen van albums. Bij Slade Alive! is het verschrikkelijk moeilijk niet de volle mep te geven want wat Slade hier laat horen is de essentie van een goed live album. Live, rauw, vol overgave, foutjes niet weggemoffeld, maximale adrenaline en een setlist om je vingers bij af te likken. Dit alles biedt Slade Alive! opgenomen voor een klein publiek maar wat dondert het. Play it loud! Burp...

Destijds gekocht in een package met Slade Alive! 2, Slade On Stage en Alive! At Reading. Waanzinnig, hun kersthit in hartje zomer voor een dolenthousiast publiek.

Slade was niet alleen een uitstekende singles band maar live stonden ze absoluut hun mannetje. Ga snel luisteren!

Dat doe ik al sinds mijn veertiende jaar.

Vroeger….goh wat heb ik een hekel aan dat woord….was ik groot fan van Slade. De uitstraling sympathiek en tegelijk dat rebelse en rauwe. De albums gaven een heel andere kijk op de band dan de singles. Beiden kon ik zeer waarderen al mocht het van mij best vaker ‘los gaan’ want dat had Slade voelbaar in zich. En dát gebeurt op dit album voor de volle 100%. Dit hoort hard gedraaid te worden om de energie maximaal binnen te laten komen. Slade zoals ze zich zelf graag wilden laten horen volgens mij. De remmen los en gas erop! De apotheose is Born to be wild. Mooiste uitvoering die ik ken! Man man wat beestachtig goed.
Aan het beroemde boertje kleeft voor mij eeuwige en grappige herinnering; ik had mijn muziekkamer boven (aan de straatkant) en kon aardig wat lawaai maken. Als het mooi weer was zette ik het raam open om mijn muzikale smaak te delen. Als ik Slade Alive draaide had ik het voorzien op passanten. Ik hing de naald van de platenspeler boven de juiste plek zodat het boertje op vol volume vanuit het raam hoorbaar was precies op het moment dat er iemand voorbij kwam. Die keek dan vervolgens verbaasd en geschrokken naar boven terwijl ik het bescheurde van het lachen. Mijn ouders zagen de reactie van de voorbijganger vanuit de woonkamer en hadden geen benul waar ze naar keken. Vaak de vraag gehad of ik een reden kon bedenken, maar dat heb ik heel lang geheim kunnen houden.
Maar goed, niks meer dan een knaller dit met hoorbare foutjes. Wat mij betreft versterkt dit de beleving nóg meer.

Het is prachtig buiten! Misschien een mooi moment om de ramen nog maar eens open te zetten.

Oh ja, kleine toevoeging. Het verhaal van Slade Alive gaat bijna 1:1 op voor Viva! van Roxy Music. Studio materiaal geweldig en verslavend, maar live een mega grote meerwaarde. Ook daar spat de energie ervan af.

Op de een of andere manier wordt ik gewoon altijd vrolijk wanneer ik deze cd hoor…
Is het de zang, is het de muziek of misschien het plezier dat deze plaat uitstraalt? Ik weet het niet…maar wat maakt het eigenlijk uit. Ik glimlach gewoon de hele cd door.

NB Ondanks alle 50th anniversary boxen en special editions die er in de loop van de jaren uitgekomen zijn van een diversiteit aan artiesten-is deze nog steeds onopgemerkt gebleven bij alle platen maatschappijen… jammer? Of gewoon blijven hopen?

Ik hoop het laatste. Ik ben niet zo van alle "verjaardagsboxen en special editions" maar voor een "Feestbox" van "Slade Alive!" ren ik naar de eerste de beste platenzaak.