Mötley Crüe - Shout at the Devil (1983)

Nog één album wachten!

Zitten die bij Theatre of Pain dan?

1 daarvan wel.

Home Sweet Home zeker? De rest vind ik maar matig op dat album.

Je kunt me gedachten lezen.

Hier nog geen overdosissen, sterrenhuwelijken of sextapes. Nee zelfs geen gelikte Bob Rock producties of MTV faam....
Dit is Motley Crue op hun smerige best!

Ze waren hier volgens mij al wel hard aan het oefenen voor een overdosis

Inderdaad, een overdosis ligt bij de heren altijd op de loer. Toen al en volgens mij nu nog

Close My Eyes Forever van Lita Ford lijkt geïnspireerd op God Bless. De gitaarpartij lijkt er verdacht veel op. (Lita Ford was destijds het vriendinnetje van Nikki Sixx)

Het gitaartje in God Bless is van '83, dat in Close My Eyes van '88...

Dat klopt, maar dat betekent toch niet dat het Close My Eyes niet op God Bless kan lijken?

Ja, maar in je vorige bericht schreef je het omgekeerd.

Ha, scherp
Gelijk even aangepast.

Bij het uitkomen van deze elpee was dit voor mij direct een 'guilty pleasure'-plaat. Als rechtgeaarde heavy-/speed- en thrashmetal fan was hairmetal 'not done' binnen de vriendenkring. Maar voor dit album, Twisted Sister en Dokken maakte ik graag een uitzondering. Zelfs nu is dit nog steeds een album dat gedraaid mag worden in huize Barfly... zonder schaamte en met de gordijnen open.

Tegenwoordig is die bekrompenheid van toen ook in geen velden of wegen meer te bekennen dus dat scheelt Hedentendage mag (bijna) alles mooi gevonden worden zo blijkt.

Iets van KISS, zal nooit beter zijn dan The Crue. KISS kom op zeg.

Je weet niet wat je zegt, verstand verloren

Redelijk album, maar niet beter dan Lick it up van Kiss zoals hier veelal beweerd word.

Dat is natuurlijk subjectief, maar daar is het ook een forum voor. Ik vind Shout At The Devil gewoon frisser en zeker agressiever dan Lick It Up.

Een heerlijke tweede album en zeker een goeie verbetering van Mötley Crüe met toch wel erg veel mooie, heerlijke en stoute rock riffs er tussen. Toch begon ik bij deze band al snel te neigen naar 'Twisted Sister' en dat vooral dankzij hun debuut. Toch slaat Mötley Crüe hier de spijker op de kop en dit album wist mij zeker te interesseren.

Ook al kent dit album natuurlijk zo zijn mindere nummers, en sommige waren best achterhaald en simpel, de album weet ook een paar goeie nummers te brengen waarbij 'Shout at the Devil' en 'Looks That Kill' er toch vrij snel uit springen en die gelijk erg goed klinken. Echter zijn de nummers 'Helter Skelter', 'Red Hot' en 'Too Young to Fall in Love' klonken ook als een tierelier en zo weet Mötley Crüe toch een goed tweede album neer te zetten waarmee de heren laten horen wat ze daadwerkelijk in petto hebben.

Qua zang vind ik het toch echt wel meevallen bij deze groep, dit werd aangekaart in het vorig album en hoewel het natuurlijk wel iets beter klinkt bij dit tweede album als hun debuut vind ik het nog steeds erg mee vallen. In het algemeen mooie solo's, en gitaarwerk was ook goed en zo knalde dit album heerlijk door waarbij ik geen moeite had om hem af te luisteren.

Voorlopige tussenstand:

01. Shout at the Devil
02. Too Fast for Love

Bij het titelnummer breekt de stem van de zanger als hij de hogere noten moet halen. Tenenkrommend. Pas dan de song aan. Gelijk maar even doorschakelen naar dr. Feelgood vanavond.

ja natuurlijk dat is toch bij elke album van hard rock en heavy metal zo kijk voorbeeld een band dat je graag hoort ik zeg nu maar iron maiden ze hebben ook goede albums afgeleverd en zo zijn er naar mijn mening ook de beste album goede nummers en minder goede. maar dat is bij elke band zo en inderdaad bij dit album is dit ook maar ik vind deze toch wel beter dan de rest die kwam. de rest van de albums begonnen ze hen uiterlijk te veranderen en zo ook de muziek. ik weet niet het kan aan mij liggen maar het was gewoon anders. ik heb er redelijk veel bands gekend in mijn tijd dat ik zei waw deze moet ik hebben maar als je dan de plaat hebt gekocht dan zijn er enkele nummers dat toch erg dik tegenvallen zelfs als is het je lievelings groep of band er zitten altijd nummers bij die tegen vallen of minder heavy zijn dan de andere. ik herinner mei nog een groep Annihilator zeer wijze hoes titel nummer ongelooflijk knap. maar daar ook is niet alles op de plaat even goed. soms als ze beginnen dan is het alles geven en dan ben je misschiens binnen als de plaat goed verkoopt. en dat kan maar bij ene goede album zij en of ze daarna nog verder doen dat weet je niet je merkt het pas wanner ze een volgende album opnemen. maar ik koop zelden nieuwe albums van die groepen ik hou gewoon van oude werken. ik zal er wel eens naar luisteren maar niet meer kopen. gelijk zijn er vele die dat album van metallica zo goed vonden maar kijk ieder zijn smaak die van de jonge generatie zal anders zijn dan de die van de oude. maar drugs en alcohol dat is in deze wereld wel bekend met sommige van uitzondering.maar ik ga op zoek naar de oude want wat ik ook niet moet is die remaster cd's en die kartonnen doosjes in plaats van een gewoon plastiek.

Lekkere rockmusic met metal invloeden!

Bierna 'rock muziek met pop invloeden.

Door de film 'The Dirt' ben ik na vele jaren weer eens een beetje in Motley Crue gedoken. Conclusie? Shout at the Devil is een prima werkje. Ik kan er van genieten. Ik moet er wel voor in de stemming zijn, het is pretentieloze rock met een metal sausje (dat metal sausje ging er later wel een beetje af). Shout at the Devil, Too Young to Fall in Love zijn gewoon lekkere nummers. Voor mij is dit het hoogtepunt van Motley Crue.

Wat een vreselijk slechte productie toch. Dit is erger dan het debuut van Venom en daar past het juist bij de muziek. De nummers op zich zijn niet slecht maar het komt er niet uit. Tommy Lee een goede drummer? Het zal wel, maar hier lijkt hij op lege tonnen wasmiddel te trommelen.

Die productie heeft mij ook altijd wat tegen gestaan eerlijk gezegd. De nummers zijn stuk voor stuk prima vind ik. Maar het knettert en knalt nooit echt je speakers uit. Maar voor het overige is het genieten geblazen. En ja, Tommy Lee is toch echt wel een meer dan gemiddelde drummer

Voor mij speelt jeugdsentiment een grotere rol dan het uiteindelijke product zelf. Want natuurlijk rammelt dit aan alle kanten. Eigenlijk is het alleen Mick Mars die als een onbreekbaar stuk cement fungeert tussen de matige andere schakels. Tommy Lee is geen gewone drummer nee, maar dat is meer het showmanship dan dat het exceptionele techniek betreft volgens mij. Het is de onweerstaanbare branie die me hierin zo aantrekt. Songs als Bastard en Knock 'Em Dead Kid brengen me ónmiddellijk terug naar een tijd waar ik als onzekere tiener kracht haalde uit dit onbezorgde getier. Wat ook een rol speelde is dat dit eigenlijk niet mocht van de death- en thrashminnende vriendenkring. Die tegenwoordig allemaal dwepen met godbetert ouwelullenmurmelaars zoals Phil Collins, Dire Straits en Sting. Shout At The Devil belichaamt een dubbele opstand voor mij. Tegen school, kerk en ouders en ook nog tegen enkele snobistische 'vrienden.

In de tijd en plaats waarin ik deze lp kocht was er nog niet zo sterk dat hokjesdenken binnen subgenres. Als 'hardrocker' kon je alles wat onder die noemer viel goed vinden zonder daar op aangekeken te worden door soortgenoten. Maar ik heb Shout at the Devil nooit geweldig gevonden. Het bleef altijd een beetje een miskoop. Het titelnummer en Red Hot bevielen me nog redelijk. Dat was het. Nu lijken de nummers op zich mee te vallen maar toch wekken ze irritatie op en ik vermoed dat dit veroorzaakt wordt door het baggergeluid.

Nooit last gehad van de productie, zal er een volgende keer es extra op letten. Geweldige plaat, 1 van m'n persoonlijke classics uit die goeie ouwe tijd.

Ik denk niet dat het vroeger voor mij het struikelblok was. Toen beviel de stijl (of het gebrek eraan) me gewoon niet. Maar gisteren viel het me erg op. Wat Edwynn over de muzikale kwaliteiten (het gebrek eraan) van de bandleden opmerkt kan ook meespelen. Al die minpunten kunnen hun charme hebben dus ik probeer het wel weer eens. Op dit moment ligt Dr. Feelgood rondjes te draaien. Klinkt heel wat minder kaal.