Dexys Midnight Runners - Searching for the Young Soul Rebels (1980)

Muzikaal gezien een erg interessant album. Ik trek alleen dat jankerige van de zanger niet zo helaas. Ik vind het zelfs storend. Die hele irritante overdreven snik...

Dieptepunt voor mij is "I'm just lookin' " in potentie een erg mooi nummer, maar de zang verpest het erg voor mij. Overigens heb ik ook het Robert Smith gevoel als ik de man hoor zingen (alleen dan een wat lullige imitatie )

Wel vind ik als je het album als geheel luistert het wel te doen is, maar je moet niet zomaar halverwege invallen, want daar zou ik echt gestoort van worden.

2,5 ster vanwege dat 50/50 gevoel.

Ik ga deze plaat zeker meerdere draaibeurten geven om nog tot andere gedachten te komen, want die potentie heeft ie wel. De eerste keer dat ik m draaide vond ik m verschrikkelijk, dat is nu al anders. Dus het kan

Driewerf hoera. Lennon is duidelijk op 80s ronde,
want hij gaat bij heel wat albums langs, waar ik graag naar luister.



Ik kan hem wat het jankerige van de zanger betreft geruststellen.

Op de opvolger klinkt het allemaal wat minder drammerig.
Want hoewel de Runners dapper een lans braken voor soulmuziek
en deze met een zekere punk attitude aan de man brachten, verliep de rit
(vraag het maar aan Rowlands muzikale partners) behoorlijk nerveus.

Op het tweede album mixt Rowland een dosis Van Morrisoniaanse folk
door het recept en vinden de Runners (in andere bezetting) hun definitieve geluid.

Alleen bleek het toch zo definitief niet, want op album drie pleegde Kevin
commerciële zelfmoord. Een moeilijke, maar door insiders bejubelde plaat.

Heerlijk debuutalbum dit. Wat een band! Zoveel meer dan Come On Eileen en Geno, hier stelen bijvoorbeeld ook Burn It Down en The Teams That Meet in the Caffs de show. Geno is wel het allergeniaalste nummer op deze moeten we toegeven, een heel atypisch nummer dat gewoon wérkt. Daar kan je gewoon met geen mogelijkheid nog iets aan verbeteren.

80's Northern Soul waar ook de wavekids nog op konden dansen als ze er zin in hadden. Geno is het bekendste liedje van dit album maar bv. Tell Me When My Light Turns Green is toch ook wel een klassiekertje. Een heerlijke plaat met veel blasswerk. Er wordt sowieso aardig getoeterd op deze op en top Engelse plaat.

Gisteren eindelijk op vinyl gevonden, voor een luizige 5 euro. Meesterwerk!

Dagje gespendeerd aan het luisteren naar deze plaat.
Meeste op repeat was duidelijk 'Tell me when the light turns green'. Wat swingt dat nummer de pan uit! Komt in mijn selectie jaren 80 nummers...
In tegenstelling tot sommige anderen vind ik 'I'm just looking' ook behoorlijk geweldig.
Enorm swingend album (doet me muzikaal denken aan de early UB40 soms - al klinkt dat waarschijnlijk raar). Plaat zakt nergens in ('Thankfully not living in Yorkshire..' is wat minder, maar stoort niet, de schwung blijft er voldoende in).

Frits Spits in de Avondspits bombardeerde 'Geno' tot tip van de week (hoe noemde hij die tip ook alweer? Iemand?) en de rest is geschiedenis. Jarenlang is dit mijn favoriete album geweest, zelfs boven Pink Floyd. De orde der dingen is alweer enige tijd hersteld, maar ik kan kan nog steeds tranen in mijn ogen krijgen van 'I Couldn't Help It If I tried'. Er staart nagenoeg geen zwakke broeder op dit album, waarin blue-eyed soul en een punk attitude samen komen en het image van hoge laarzen en capuchonnen.

Kevin Rowlands stem moet je inderdaad trekken, maar op dit album past het allemaal. Het geluid van der radiozenders aan het begin. Dat bestaat niet meer in dit digitale tijdperk, het gezoem en geruis van de ether is vervangen door bits and bites. Daarna vallen de heerlijke toeters in, die niet meer weggaan tot aan het einde, waar de tweede single 'There, There, My Dear staat. Een gedicht en bijna echte tranen alles mag hier en komt tot zijn recht. Over the top? Ja zeker, maar op zo'n mooie manier is dat door niemand meer gedaan in de afgelopen 38 jaar.

Er volgde nog een paar obscure singles, waarna er violen opdoken op 'Liars A To E'. Wat er daarna gebeurde is, opnieuw, geschiedenis. Inclusief dat geweldige concert voor de VARA in Brouwershaven met het nog niet doorgebroken, maar geweldig leuke Doe Maar in het voorprogramma. 'Smoorverliefd' was net op de radio te horen.

Troetelschijf?

Weet nog wel dat hij regelmatig een album in het zonnetje zette, omdat ie dat een belangrijk album vond en dat noemde hij dan Standaardplaat bijv Gene Clark - White Light (1971)

Ik herinner me ook de term alarmschijf maar dat lijkt me niet des Frits's.

Die is het inderdaad niet, nee Frits had de steunplaat.

Yep, wat een toeval, kindred spirit, nie waor - ik vond het net ook al Steunplaat - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Aan de andere kant: Frits is voor jou een lokalo

Steunplaat, dank Rudi S. De alarmschijf was van Veronica. De eerste was 'Oh, Well, Part 1' van Fleetwood Mac in, ik denk in, november 1969. Dan zal de Troetelschijf van Hilversum 3 geweest zijn.

Geno was mijn eerste kennismaking met Dexys Midnight Runners. Ik associeer het met de VARA-dinsdagen op Hilversum 3, waarbij het in april-mei 1980 in de Tipparade van Veronica stond, maar de MuMensen hierboven hebben gelijk: tevens steunplaat bij de Avondspits, vanaf 7 april om precies te zijn. Heerlijke blaaspop die me deed denken aan de skarevival van het jaar ervoor, ook al was dit witte soul.

Nu eens eindelijk het hele album gehoord en werd diverse malen heel vrolijk. Vooral de A-kant is fijn: nadat geluiden van het draaien langs diverse radiozenders is gehoord en enkele woorden in plat-Engels volgden, begint Burn It Down; een heerlijk vlot nummer met de pakkende stem van Kevin Rowland, wiens Engelse snik ik graag hoor. Met Tell Me when my Light Turns Green wordt het tempo iets hoger; bijzondere blaasharmonieeën klinken in de beste soultraditie. Het instrumentale The Teams that Meet in Caffs klinkt alsof ik in een film zit en single Geno (in hun eigen land #1!) blijft briljant met de diverse tempowisselingen, effectieve breaks en sterke melodielijn.
Op de B-kant wordt uptempo geklaagd dat voor een afwezig liefje Seven Days too Long is. De plaat sluit af met het sterke There There My Dear. Iemand die van ballades houdt, zou daaraan zowel I'm Just Lookin als I Couldn't Help it if I Tried kunnen toevoegen.

De sfeer is vrolijk en optimistisch, waarbij zelfs de grootste chagrijn vrolijk uit bed zou moeten springen. Enigszins vergelijkbaar met wat tijdgenoten Blues Brothers deden, maar meer nog lijkend op de band in de beste muziekfilm die ik ken, die over de Ierse groep The Commitments. Amerikaanse soul van niveau wordt overgoten met een dikke laag blauwe-ogen-Engels, waarmee een soort soulnewwave ontstaat. Lekker lenteplaatje, zeker nu op dit moment na een grauwe dag de zon doorbreekt.

En vandaag kwam ik 'm op vinyl tegen en dus aangeschaft. Met fraai label in het midden van het zwarte goud, maar geen binnenhoes. Fame-uitgave. JeKo, ken jij deze?

De laatste twee weken heb ik veel oud werk van Kevin Rowland en zijn Dexy's Midnight Runners beluisterd en oude clips bekeken op YouTube.

Een groot talent met een bewogen muzikale loopbaan!