10cc - Sheet Music (1974)

Dit vind ik de beste album van 10cc, Ik beluister dit minstens 2 keer per dag. Echt van elke nummer geniet ik van. Mijn versie is met 2 extra tracks. Bee in my bonnet en Gismo my way. Wat ik ook heb leren kennen nadat ik de eerste 4 albums van 10cc zo ben gaan waarderen dat het een geweldige live band was.Met de originele line-up dan. Later nadat Godley and Creme de band verlieten vond ik het live niet zoveel. Het concert van Santa Monica 1975 staat een hoop van Sheet Music op, ook van hun debuutalbum en een paar songs van The Orignal Soundtrack. Een gedeelte van het conert staat op Live in Concert: King Biscuit Flower Hour maar mist de songs van The original Soundtrack wat heel erg jammer is want Une nuit a Paris vind ik hun beste nummer en die was live tijdens dit concert echt meesterlijk.

Dit is niet alleen mijn favoriete 10cc album, maar ook in de top drie van alle artiesten.

De Engelse band 10cc is eigenlijk toevallig ontstaan. Zanger/gitarist/toetsenist Eric Stewart had een studio gekocht en wilde testen of alles op de juiste wijze afgesteld stond. Drie bevriende muzikanten, zanger/gitarist Lol Creme, zanger/drummer Kevin Godley en zanger/bassist Graham Gouldman, helpen Stewart mee en uiteindelijk rolt daar de single “NEANDERTHAL MAN” uit, die onder de naam Hotlegs wordt uitgebracht. Het wordt een grote hit in Engeland, maar een vervolg lijkt er niet in te zitten. Stewart en Gouldman schreven onder meer ook “WATERFALL”, maar geen enkele platenmaatschappij ziet het zitten. Ze bieden dan de eigenlijke b-kant van “WATERFALL” aan, “DONNA”. Dat wordt de doorbraak hit en met die single is de naam van 10cc, bedacht door Jonathan King, gevestigd. Eric Stewart had in de sixties succes als lid van Wayne Fontana & The Mindbenders en Graham Gouldman is een succesvol songwriter in dat decennia. Met Godley & Creme vragen ze het uiterste van elkaars vermogen om goede songs te schrijven. Het debuutalbum “10CC” is redelijk succesvol, album #2 “SHEET MUSIC” groeit uit tot een klassieker in het oeuvre van de Stockport Engeland opgerichte band. De eerste single van het album, “THE WORST BAND IN THE WORLD” wordt geen hit, maar is een typisch voorbeeld van de humor die het viertal in hun songs verwerken. De opvolger van die flop is de superhit “THE WALLSTREET SHUFFLE” en ook de opvolger “SILLY LOVE” bereikt in Nederland de Top 40. Deze 2 singles geven de diversiteit van de band goed weer. Toegankelijke radio hits worden afgewisseld met meer experimentele songs. Mede door het succes van de singles wordt het album goed ontvangen, maar het wordt pas later als een klassieker gezien. In 1976 verschijnt het laatste album van de klassieker bezetting van 10cc, “HOW DARE YOU”, maar de formule was tegen die tijd al uitgewerkt. De tegenstrijdigheden waren groter en groter geworden en de 2 componisten duo’s, Stewart & Gouldman en Godley & Creme stonden recht tegen over elkaar en konden elkaar niet meer motiveren om goede songs voor de band te schrijven. Godley & Creme vertrokken en bouwden als duo aan hun eigen carrière, die hits voortbracht als “AN ENGLISHMAN IN NEW YORK” en “UNDER YOUR THUMB”. 10cc ging verder met Eric Stewart en Graham Gouldman en ze zouden hits scoren met “GOODMORGING JUDGE”, “THE THINGS WE DO FOR LOVE”, “DREADLOCK HOLIDAY” en “FEEL THE LOVE”. Natuurlijk bleven ze ook albums maken, maar zo gevarieerd en kwalitatief hoogstaand als de eerste 3 van 10cc zouden ze niet meer worden. “SHEET MUSIC” was als nummer 2 al een topper en dat is het nog steeds.

10CC is beschouwend gesteld een band die eigenlijk als een nachtkaars is uitgegaan.
Wat door de tijd ingehaald uiteindelijk, een beetje een zelfde verloop als generatiegenoten Supertramp.
Want wat hadden ze een superieure start toendertijd.
Eigenlijk toen al musici die al door de wol geverfd waren. Graham Gouldman als een leverancier van hits voor succesvolle Britse bands, Eric Stewart, een enigineer, producer, maar vooral een talentvolle muzikale alleskunner en al bekend van The Mindmenders.
En dan de onafscheidelijke Kevin Godley en Lol Creme, talentvolle art studenten vooral, maar ook gemaakt voor een muziekcarrière.
Het verbaasd mij nog altijd dat deze 2e worp nooit echt de klassieke status heeft gehad wat het wel verdiende.
Sheet Music kreeg lovende kritieken, maar het lijkt op één of andere manier wat weggevaagd van de muzikale staalkaart uit het verleden.
Opmerkelijk duikt het niet heel veel op in lijstjes en lijkt het volkomen in de schaduw te staan van bekende classic albums die wij allemaal wel kunnen benoemen.
Ik pakte 'm afgelopen week weer even beet en het is en blijft een razend knappe plaat met heel veel creativiteit, absurditeit, humor, maar vooral ook heel knappe songs.
Enerzijds het duo Stewart/ Gouldman voor de melodieuzere tint en anderzijds Godley & Creme die hier al vol gaan voor het avontuur en het buiten de lijntjes kleuren.
Ik hoor wel een bepaalde gedateerdheid in de sounds van met name de gitaren (zoals ze toen klonken).
Maar het is dan ook 1974. Het plezier en de vernuftheid is echter een hele grote plus.

Hoe goed en wellicht kundiger de twee opvolgers The Original Soundtrack en How Dare You ook mogen zijn, ze zijn wel wat gekunsteld en minder spontaan dan deze.
Uiteindelijk was de wens van G&C om zich te distantiëren van mainstreame popmuziek en vol voor het experiment te gaan. Exit dus in 1976 en 10CC werd definitief het kindje van Stewart en Gouldman.

Hierbij dus maar weer eens aandacht voor Sheet Music.
Een onderbelicht meesterwerkje.

10cc was een topband in mijn tienerjaren, maar ik zelf was nooit een echte fan. Ik ben er wel van overtuigd dat 10cc zeer invloedrijk is geweest in de ontwikkeling van de pop en rock muziek. Hieronder mijn beleving van Sheet Music, het tweede album van de band.

Opener The Wallstreet Shuffle gaat over de kwalijke macht van het geld in de maatschappij. Een dijk van een hit en een uitstekende tekst, maar heel eerlijk muzikaal niet helemaal mijn kopje thee. Toen niet en nu nog steeds niet. Dat kan zo verkeren. (6,5)
The Worst Band in the World is een humoristisch en zelfspot-vol nummer dat de muziekwereld bekritiseert. Muzikaal is het speels, met funky baslijnen, onverwachte tempowisselingen en creatieve arrangementen die de satire versterken. Maar ook dit nummer kan me niet volledig bekoren. (6.5)

Het nummer Hotel vertelt eveneens op satirische wijze over het verlangen naar een exotisch paradijs en de teleurstellingen die daarbij komen kijken. Muzikaal een mix van levendige ritmes en melodieën die de ironische toon van de tekst versterken. Helaas is ook dit ver buiten mijn comfortzone. (6)
Old Wild Men gaat over oudere rockmuzikanten die ooit beroemd waren, maar nu vergeten zijn en verlangen naar hun vroegere roem. Een lekker melancholisch nummer met moderne instrumentatie, waaronder het gebruik van de "Gizmo", een apparaat dat strijkgeluiden op gitaar nabootst. Een nummer dat me heel stuk beter bevalt. (7,5)

Clockwork Creep vertelt het verhaal van een bom aan boord van een jumbojet, vanuit het perspectief van de bom zelf. De bom beschrijft de laatste minuten voor de ontploffing. Muzikaal wisselt het nummer tussen dynamische en meer theatrale passages en dat klinkt prettig. (7)
Vervolgens Silly Love. De tekst bekritiseert op humoristische wijze de clichés in liefdesliedjes. Muzikaal heeft het een energieke rockstijl en grappig is de opvallende stotterende "SSSSSSSSilly" in de zang. (7)

Somewhere in Hollywood biedt een satirische kijk op de schaduwzijde van de filmindustrie.. Muzikaal gezien is het nummer complex met veel wisselingen. Beslist een prettige track. (7,5)
Baron Samedi is een figuur uit de Haïtiaanse voodoo met mystieke krachten die onkwetsbaar lijkt en in staat is om zieken te genezen en doden tot leven te wekken. Een nummer dat pop en rock fraai combineert. Met een aanstekelijk ritme en melodie. (8)

The Sacro-Iliac is opnieuw een satirisch nummer dat een fictieve dans bespot. De tekst moedigt mensen aan om deze niet-bestaande dans te proberen, wat een humoristische kijk biedt op dansrages. Met een speelse melodie. (7)
En ook afsluiter Oh Effendi is een satirisch nummer dat thema's als uitbuiting en hebzucht behandelt. Muzikaal combineert het nummer rock en licht exotische pop wat de oriëntaalse sfeer versterkt (7)

Sheet Music van 10cc is een album vol satire, humor en creatieve muzikale invloeden. Hoewel sommige nummers buiten mijn persoonlijke smaak vallen, zijn tracks zoals Baron Samedi en Somewhere in Hollywood sterk en boeiend. Het album combineert speelse melodieën met diepgaande teksten, wat zorgt voor een fijne luisterervaring. Een aanrader voor wie houdt van slimme, experimentele rock met een knipoog!

Waardering: 7,0