Muse - Origin of Symmetry (2001)

mijn stem
3,95
2230 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Mushroom

  1. New Born (6:03)
  2. Bliss (4:12)
  3. Space Dementia (6:20)
  4. Hyper Music (3:21)
  5. Plug in Baby (3:39)
  6. Citizen Erased (7:19)
  7. Micro Cuts (3:38)
  8. Screenager (4:20)
  9. Dark Shines (4:47)
  10. Feeling Good (3:19)
  11. Futurism * (3:27)
  12. Megalomania (4:38)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 51:36
832 BERICHTEN 9 MENINGEN
zoeken in:
avatar van TEQUILA SUNRISE
3,0
0
geplaatst: 12 juni 2013, 01:29 uur [permalink]
Ik heb de afgelopen dagen dit album intensief beluisterd.
Halfje erbij en daar zal het wel bij blijven want ik begrijp de toenemende status van de band in het geheel niet.
Soms vind ik de plaat bloedirritant en een andere keer spreken nummers zoals de opener, Bliss en
Dark Shines mij wel aan.
Het zal wat betreft Muse wel bij dit album blijven, de zogeheten klik met de band zal wel niet plaatsvinden.

avatar van Eveningguard
3,5
0
geplaatst: 12 juni 2013, 10:02 uur [permalink]
Logisch zat, de band springt van hetene genre naar het andere en dat zorgt regelmatig voor wisselende kwaliteit. Dat schoot een beetje door bij het laatste album (Dubstep).

avatar van 1996Customer
5,0
0
geplaatst: 25 juni 2013, 15:55 uur [permalink]
Dit album was niet mijn eerste kennismaking met Muse (die 'eer' komt toe aan Black Holes & Revelations). Het 2de album van Muse bouwt wat mij betreft zeker verder op de overvloedige aanwezigheid van de pathos op het eerste album. Maar dan wel op een goede manier.

Waar op Showbizz nog weinig ruimte is voor elektronica of piano is er hier wel degelijk sprake van meer klassieke instrumenten(al dan niet met een elektronische twist, zie Bliss en New Born).

Dat deze Origin Of Symmetry een hedendaagse klassieker is, en dat we er over dertig jaar nog steeds over zullen praten, daar durf ik gif op innemen. Want voor mij straalt het album gewoon het woord klassieker uit. Het Artwork, de titel, alles is perfect, en dan heb ik nog niets gezegd over de nummers.

Over de singles ga ik niet veel schrijven omdat andere dat al beter gedaan hebben. En dat Plug In Baby na Seven Nation Army DE Riff van de 21ste eeuw bevat weet iedereen ondertussen al wel.

Citizen Erased is voor mij al een reden om dit album op te hemelen, de geweldige dynamiek en verschillende lagen in het nummer. De mix tussen de heavy metal-achtige riff en het verfijnde gitaarspel van Bellamy. En dan die magistrale outro. Prachtig.

Opvolger Micro Cuts gaat eigenlijk verder op Citizen Erased. Maar wat is het toch een heerlijk schreeuw nummer. Hier bewijst Bellamy toch wel dat hij een gouden strot heeft a la Ian Gillan en Robert Plant.

Feeling Good is een cover, maar wat voor één. Het stoort mij totaal niet dat het nummer op dit album staat, het is juist een leuk beuk en feel good nummer. Dat mag wel na al die hevige emoties.

Over Megalomania ben ik nog niet helemaal uit, en Futurism is een goede afsluiter. Nog een laatste keer al het gitaargeweld bovenhalen en dan is deze fijne plaat weer afgelopen.

Deze plaat bewijst toch wel dat Muse niet een afkooksel was van Radiohead zoals men ten tijden van Showbizz beweerde. Muse heeft zeker en vast zijn plaats verdiend in het rocklandschap. En ik ben er zeker van dat ze later hun plaats in de analen van de rockmuziek te danken zullen hebben aan dit meesterwerk.

avatar van Ronald5150
3,5
0
geplaatst: 2 juli 2013, 22:22 uur [permalink]
Ik heb genoeg redenen om de muziek van Muse niet mooi of niet interessant te vinden. Zo kan ik de stem van Bellamy soms niet uitstaan en knalt de bombast af en toe echt over de top mijn speakers uit. Toch ben ik altijd geïntrigeerd door de muziek die Muse produceert. Zo ook op "Origin of Symmetry". Weer af en toe die ergerlijke stem van Bellamy, met name in "Micro Cuts" werkt het me op de zenuwen. Maar uiteindelijk zijn het slechts enkele momenten die mijn overwegend positieve gevoel bij "Origin of Symmetry" overstemmen. Zo vind ik "Citizen Erased" een geweldig nummer, net als "Dark Shines". Maar eigenlijk is met name de eerste helft van het album gewoon erg fijn. Muse overtuigt me toch weer, ondanks mijn persoonlijke ergernissen. Ik vind dat best knap, omdat ik me toch altijd wel laat leiden door dergelijke smetjes, maar Muse trekt me met hun muzikaliteit over de streep.

5,0
0
geplaatst: 17 januari 2014, 15:49 uur [permalink]
Ik was 12 jaar toen deze plaat uitkwam, en voor zover ik mij herinner heb ik deze cd PLAT gedraaid. Zelfs mijn ouders, die de muziek telkens van de kamer ernaast konden horen, waren fan. Eerst Plug In Baby op de radio gehoord, met mijn miniem zakgeld dat cd'tje gaan kopen, en blazen maar. Ongeloofelijk veel herinneringen aan dit album, daarom alleen al krijgt dit van mij een 5. Als ik die cd nu uit mijn kast haal zie je dat er met die cd geleefd is geweest. Het boekje in frieten aaneen, kraken in het doosje, en dan praat ik nog niet over de staat van de disk zelf. En weten dat ik hem 2 maal heb moeten kopen omdat hij gewoon knalversleten was.

Aaaah Muse. Ik had mij vanaf toen voorgenomen dat ik elke cd van hen ging kopen. Nu anno 2014 moet ik toegeven dat ik ze niet allemaal heb. Op en dag kreeg ik een ingeving die me tot op vandaag parten speelt als ik Muse hoor: Matthew Bellamy is een hijger. En wat voor één. Als je er begint op te letten is het echt irritant. Tussen zijn zinnen zooo diep inademen hoeft echt niet. Geef hem nog een paar jaar en het hijgen maakt plaats voor piepen. Sommige mensen vinden dit nu net het toffe aan Bellamy. Zich volledig geven. Voor mij is het irritant geworden. Maar deze plaat blijft echt top. Bedankt Muse om met mij een stukje van mijn jeugd hijgend door te brengen. Al was het hijgen van mij door het rondspringen, niet door het mee zingen.

avatar van corn1holio1
5,0
0
geplaatst: 17 januari 2014, 16:26 uur [permalink]
haha de hijg-fase! Heb ik ook in gezeten. Eigenlijk doet ie dat op zijn recente albums véél minder. Maar de kwaliteit van die albums is navenant natuurlijk.
Dus ben ik tot de conclusie gekomen: laat hem maar hijgen, dan is de muziek beter!

4,0
0
geplaatst: 22 februari 2014, 16:33 uur [permalink]
Hijgen en de stem van Bellamy zijn voor mij de obstakels waardoor ik Muse echt niet meer kan luisteren.. Ik heb ze namelijk een hele tijd bijna als religie beschouwt. Maar de stem van Bellamy... Nee, die is niet lang houdbaar imo

avatar van scott
0,5
0
geplaatst: 13 mei 2014, 23:05 uur [permalink]
De stem is voor mij niet aan te horen, de muziek vind ik ook niet zo top als iedereen beweerde toen het net uit was. Ik heb de cd een paar keer helemaal geluisterd en begrijp dat er een grote groep mensen is die dit geweldig zullen vinden. Maar het is niet heel goed gespeeld of heel vernieuwend of muzikaal uitdagend. Ik kan er helemaal niets mee.

avatar van LucM
4,0
0
geplaatst: 3 augustus 2014, 14:40 uur [permalink]
Muse is duidelijk een love/hate-band en dat heeft veel met de zang van Bellamy en de bombast te maken. Muse draai ik met mate en reken ik niet tot mijn favoriete bands maar heeft een eigen sound en etaleert hier toch wel haar klasse, zowel op compositorisch als technisch vlak.

avatar van philtuper
2,0
0
geplaatst: 16 september 2014, 11:28 uur [permalink]
Ronald5150 schreef:
Ik heb genoeg redenen om de muziek van Muse niet mooi of niet interessant te vinden. Zo kan ik de stem van Bellamy soms niet uitstaan en knalt de bombast af en toe echt over de top mijn speakers uit. Toch ben ik altijd geïntrigeerd door de muziek die Muse produceert. Zo ook op "Origin of Symmetry". Weer af en toe die ergerlijke stem van Bellamy, met name in "Micro Cuts" werkt het me op de zenuwen. Maar uiteindelijk zijn het slechts enkele momenten die mijn overwegend positieve gevoel bij "Origin of Symmetry" overstemmen. Zo vind ik "Citizen Erased" een geweldig nummer, net als "Dark Shines". Maar eigenlijk is met name de eerste helft van het album gewoon erg fijn. Muse overtuigt me toch weer, ondanks mijn persoonlijke ergernissen. Ik vind dat best knap, omdat ik me toch altijd wel laat leiden door dergelijke smetjes, maar Muse trekt me met hun muzikaliteit over de streep.
Ik heb die redenen ook maar ik kom daar niet overheen. Ik kan niks met die überbombast en die voor mij op de zenuwen werkende stem van Bellamy. Heb nooit iets gehad met Muse en vind het eigenlijk helemaal niks. Zo zie je maar weer, het is allemaal persoonlijke smaak en gezien het puntengemiddelde zijn er genoeg mensen die deze band hoog in hun vaandel hebben staan. Ik maak er de kachel nog niet mee aan...

4,5
0
geplaatst: 26 december 2014, 21:52 uur [permalink]
Muse is één van de allerbeste live-bands die ik ooit gezien heb en dit album is voor mij het mooiste en meest directe wat ze op de plaat hebben gezet. De latere albums slaan mij (soms) wat te ver door in bombast, maar met "Origin of Symmetry" heeft Muse voor mij de perfecte balans tussen rock en bombast gevonden. "New born" en "Plug in baby" zijn wat mij betreft klassiekers en ook de Nina Simone cover "Feeling good" is mooi gemaakt en klinkt heel authentiek. Als ik de verschillende meningen over deze plaat hier lees, begrijp ik dat Muse behoorlijk polariseert. Maar voor mij slaat de balans volkomen de goede kant op!

avatar van henk01
 
0
geplaatst: 14 januari 2015, 13:16 uur [permalink]
Naar het eind toe begint ie behoorlijk te irriteren. Zal wel aan mij liggen 😳

avatar van Demon.
5,0
0
geplaatst: 15 januari 2015, 10:31 uur [permalink]
henk01 schreef:
Naar het eind toe begint ie behoorlijk te irriteren. Zal wel aan mij liggen 😳


Ja

avatar van jellecomicgek72
5,0
0
geplaatst: 17 februari 2015, 19:21 uur [permalink]
henk01 schreef:
Naar het eind toe begint ie behoorlijk te irriteren. Zal wel aan mij liggen ��


Ja

avatar van Kronos
2,0
0
geplaatst: 17 februari 2015, 19:37 uur [permalink]
Nee hoor.

avatar van tbouwh
2,5
0
geplaatst: 29 april 2015, 11:33 uur [permalink]
Bij mij blijft Plug in Baby er heel ver bovenuit springen. New Born en Bliss volgen op een klein afstandje, maar verder vind ik dit een matige plaat. Vreemd, want de latere Muse (de drie albums voor Psycho) vind ik goed tot ijzersterk. De meeste nummers op dit album vind ik echter schreeuwerig op de verkeerde manier (hiermee bedoel ik onnodig, niet in dienst van het nummer, zoals bij Plug in Baby) en niet bijzonder/onderscheidend. Dit maakt dat ik deze plaat liever niet in z'n geheel opzet, en dat ik het meestal bij de losse nummers houd (de drie genoemde).
Ik had em op 2* staan, dat is wel iets te weinig. Ik maak er 2,5* van.

4,5
0
geplaatst: 21 juni 2015, 12:01 uur [permalink]
Godsallejezus lekker album dit zeg. Eindelijk weer een kwaliteitsband die dat creatieve, opera achtige geluid als Queen ook kan verwerken in de muziek. Prima balans met stevige rock - Dark Shines, wat een nummer - en die zanger heeft me daar een stem. Heb de Arctic Monkeys en Black Keys niet lang terug leren kennen, maar die kunnen hierbij niet in de schaduw staan.

Originele arrangementen. Screenager met die (hoge) bongo achtige percussie. Soms - vraag me niet hoe dat verband nou kwam - baslijnen die me ontzettend aan Doe Maar deden denken. Wat overigens veel zegt over de kwaliteit van die laatste.

Voor de rest zitten er zoveel muzikale invloeden in deze muziek. Fantastisch geluid. Genieten.

avatar van Obscure Thing
3,5
0
geplaatst: 21 juni 2015, 13:15 uur [permalink]
Toch jammer dat middelmatige albums als deze in de top 250 staan en meesterwerken als Nowhere van Ride en Souvlaki van Slowdive niet 🙁 Dit album begint enorm sterk en de eerste helft zou ik toch een 4/4,5 geven, maar na Citizen Erased zakt het compleet in en voor dat tweede deel zou ik niet meer dan een 2,5 willen geven. Dus dan gaan we maar voor een middenweg met 3,5 sterren. Het is natuurlijk ook een beetje jeugdsentiment dus een 3 zou te laag zijn. Ik ben Muse alleen een beetje ontgroeid, er is zoveel betere muziek. Het is te bombastisch en bij vlagen over the top voor me. Nou valt dit album nog wel mee, maar vanaf Black Holes slaan ze helemaal door en zakt het de ondergrens door.

avatar van west
5,0
0
geplaatst: 16 juli 2015, 10:13 uur [permalink]
Het viel mij pas op dat Muse wat ik toch echt een hele goede band vind en die ik ook gelukkig live al een paar keer fantastisch heb zien spelen geen 5* waardering had van mij. Ik kreeg Origin of Symmetry op 180 gram geremastered vinyl en blijf 'm weer draaien. Wat een fantastische plaat is dit toch vol met steengoede songs. Gespeeld met die typische Muse afwisseling van rustiger piano stukken en harde gitaren, samen met die zware bas.

Die mooie afwisseling is gelijk goed te horen op de geweldige openers New Born & Bliss. Haast nog mooier en zeker dramatischer wordt het op Space Dementia. Goed rocken doet Hyper Music. Plug In Baby is helemaal een geweldig rocknummer en doet het ook live super.

Vette synthesizers beginnen het ijzersterke lange nummer Citizen Erazed en worden gevolgd door keiharde gitaren en bassen. Ook hier weer die afwisseling met mooie rustige muziek, nu op het einde. Micro Cuts is nog zo'n steengoed gitaarnummer. Het heeft een fraaie melodie, hoog gezongen door Bellamy.

Screenager is een mooi rustiger nummer. Dark Shines is een fraai combi van piano en gitaar. Feeling Good laat je echt zo voelen, een catchy fijn nummer. Origin of Symmetry is zo een fantastische rockplaat, vol met afwisseling, mooie details en bovenal geweldige songs.

avatar van rarekwabbus
5,0
1
geplaatst: 29 juni 2016, 13:24 uur [permalink]
Afgelopen weekend OoS weer eens aangeslingerd, ik denk voor het eerst in drie jaar of zo. Muse was in de periode dat dit album uitkwam één van mijn favoriete bands en het is dan ook voor een behoorlijk gedeelte nostalgie. Desalniettemin is het ook "klinisch" gezien nog steeds een wereldplaat. De pianopartijen in Space Dementia, het gitaarloopje in Plug In Baby, de zang over het hele album, het briljante bas- en drumwerk... Ook tekstueel is het stukken beter dan de troep waar Matt Bellamy ons de laatste jaren mee opzadelt. Mijn theorie: Matt is eigenlijk een in meervoud geproduceerde androïde (hoe verklaar je anders die onmogelijke grepen op de gitaar?), die om de zoveel tijd vervangen wordt voor een goedkoper model.

avatar van Funky Bookie
4,5
0
geplaatst: 6 juli 2016, 08:20 uur [permalink]
Op dit album laten de heren meer te zijn dan een Radiohead kloon. De invloed is nog duidelijk hoorbaar, maar al een stuk minder dan op Showbizz. Het geluid begint ook wat bombastischer te worden wat een echt handelsmerk wordt.
Topplaat.

avatar van chevy93
4,0
0
geplaatst: 16 januari, 17:18 uur [permalink]
Vandaag weer eens beluisterd en ik zal het maar eerlijk zeggen: deel twee vind ik inmiddels veel beter dan deel een. Daar waar het eerste deel nog wel eens uit de bocht wil vliegen door wat onsubtiele herrie is het tweede deel veel fijngevoeliger en wat minder geram. Dat is uiteraard erg zwart-wit gezegd en het eerste deel is nog steeds erg sterk, maar steekt toch schril af bij de onderhuidse westernsfeer van een Dark Shines of het stuwende prijsnummer van deze plaat: Micro Cuts.