Coldplay - Parachutes (2000)

Inderdaad...

hij wordt gewoon elke keer dat je hem luistert beter, echt een topplaat

Prachtig album! 4 sterren met mogelijk een half sterretje er bij in de toekomst.

Heerlijk album. Gelukkig zijn de nummers hier niet zo lang als op A Rush of Blood to the Head. Dat was het enige minpunt van dat album. En dit album heeft er dus geen enkel.

4,75* - 4,5*

Waarom heb ik telkens als ik dit album beluisterd heb een ongelooflijk sterke neiging om hier op MusicMeter te gaan zeggen hoe meesterlijk hij wel niet is?

Omdat dit album ook gewoon meesterlijk is

Prachtig album.
Maar minder goed dan A Rush of Blood to the Head.

Ik vind hem juist nét wat beter. De nummers van A Rush of Blood to the Head zijn naar mijn mening net iets te lang.

Ik vind niet zozeer dat de nummers op A Rush Of Blood To The Head te lang zijn, ze vervelen gewoon wat sneller dan die op Parachutes (maar misschien komt dat omdat ik AROBTH vaker heb geluisterd).

Ik heb ze beide nog niet vaak beluisterd, maar dat komt nog.

Gisterenavond wou ik nog een beetje lezen voor het slapengaan en toen ik voor m'n cd-kast stond wist ik niet meteen wat te draaien, toen viel m'n oog op Parachutes. Geen mens die weet hoelang het geleden is dat ik deze schijf nog eens beluisterde en m'n mening over de cd was niet al te positief.

Nu, ik legde hem dus op en het klonk verdacht goed. Jeugdsentiment ondertussen. Goeie cd met geen enkel zwak nummer, integendeel, leuk sfeertje en ongecompliceerd. Mooi.

Dit album. Dit album is geweldig. Het ene na het andere nummer komt gewoon op je afvliegen. Vanaf Don't Panic wordt je gegrepen, dat akoestische geluid blijft het hele album nagalmen. In Shiver krijg je de gitaren erbij, dan kom je bij de Spies die de mysterieuzere klank bijdragen. Het rustige sparks volgt. Yellow zorgt voor de vrolijkheid. Trouble komt erbij met de simpele maar geweldige pianoloopjes. Parachutes voor de zang. Gevolgd door High Speed dat met een machtig sfeertje gepaard We Never Change inluid. We Never Change zorgt voor het gevoel dat het album nog niet af is. Hiervoor heb je dan Everything's not Lost die ALLES bijeen breng. De rustige akoestische opbouw, de gitaren, de mysterieuze klank, de vrolijkheid, de piano, de zang, de macht waarmee het boven alle andere nummers uitstijgt en het zorgt ervoor dat het album af is. AF! maar dan komt voor de verrassing Life is For Living. 5* zoals al eerder.

Ik vind dit album meer een relax-album. Je hoeft er niet te veel over na te denken, en de liedjes vloeien in elkaar over.
Sommige liedjes zijn super, maar door het feit dat alles aan elkaar hangt, mis ik soms wat spanning. Leuk om bij mee te zingen, maar geen album dat je 2 maal na elkaar moet beluisteren.

Uit pure nostalgie dat clipje van Yellow weer eens bekeken... och wat mooi he Toen ik hem voor het eerst zag dachten een maat en ik dat dit wel een nieuw veelbelovend Nederlands bandje zou zijn...

Hun eerste officiële plaat en ik was meteen geraakt door de dromerige klanken en dito stem; ik had nog nooit van Coldplay gehoord en schreef het meteen op toen de radiopresentator dit afkondigde; Coldplay ??? Rare Naam.

Maar dit plaatje heb ik héél veel gedraaid, ik vind het een gewèldig album, favorieten blijven wel Yellow en Trouble alsook de titelsong.
4.5 sterren ! **** 1/2

Hij wordt inderdaad elke keer beter als je hem luistert. Tot het moment dat je genoeg krijgt van de stem van Chris Martin en de teksten van nummers als Yellow onzinning gaan klinken..

echter: Don't panic en Shiver luister ik eens per week nog graag...
3,5 ster

ik heb ook beide albums en van deze kan ik toch net iets meer genieten. Er staan gewoon niet zoveel nummers op die platgedraaid zijn op de radio denkik. Onlangs kreeg ik Sparks te horen op 1 of andere sitcom, als achtergrondmuziek, en ik kreeg plots terug zin om hem nog eens te beluisteren. Geweldig nummer vind ik dat overigens.

Het gemiddelde van de CD stijgt ook weer. T gaat weer richting de 4*...

mijn nummer 1....
zo sterk
a rush... is ook sterk maar kan toch niet tippen aan dit album als geheel.

Deze plaat is echt een klassieker. Het openingsnummer 'Don't Panic' is erg sterk en wat mij betreft ook verrweg het beste nummer op het album. Dit wil niet zeggen dat de rest niets voorstelt. Alle nummers zijn van een dusdanig hoge kwaliteit dat je dit album gewoon in je kast moet hebben. Coldplay maakt wel typische herfstmuziek, vind ik. Als de dagen korter en donkerder worden ben ik al snel geneigd om deze plaat op te zetten. Een dikke 5!

MysteryWhiteBoy, uit jouw woorden valt op te maken dat Coldplay muziek maakt voor mensen die enigszins depressief zijn aangelegd Je kunt ook Antidepressiva slikken om je sombere gedachten te verdrijven . Ik kan het weten aangezien ik zelf helaas die pillen twee jaar lang heb moeten slikken

Ik luister liever naar muziek (als ik daar vrolijker van wordt) dan van die pillen vol met troep.
Ik neem aan dat jij ook liever alles van Coldplay achter elkaar had gehoord dan dat je die pillen moet slikken.

Inderdaad. Als je te maken hebt met een depressieve periode in je leven dan wordt je daar beslist niet vrolijk van en spoken er allerlei vreemde gedachten door je hoofd . Als de muziek van Coldplay mij in die periode had kunnen opbeuren dan had ik daar zeker voor gekozen en had ik die rotpillen inderdaad laten staan . Maar één troost beste Louis2703, het gaat gelukkig weer heel goed met me hoor en ik ben weer zo blijmoedig als een kind !!

Gelukkig maar! Want wat hadden ik en anderen anders te discussiëren met jou als fervent Coldplay-hater!

Ik snap niet zo goed waarom dit album in de top 10 staat. Sympathiek album, maar Coldplay blijft voor mij Radiohead-light. Kan niet tippen aan het orgineel. Het mist de diepgang, de magie en is wat te braaf. 3 sterren voor dit album, iets meer voor A Rush.

Brrrr, rillingen krijg ik er van en dat is 10000% positief

mij valt op, dat wanneer ik eens een cd van coldplay opzet met de bedoeling hem volledig te beluisteren, ik 9 op de 10 keren Parachutes neem. A Rush... en X&Y bevatten ook heel sterke nummers maar Parachutes blijft als geheel een stuk beter ! Meesterplaat !

helemaal mee eens! Enige plaat van coldplay die ook als geheel slaagt

hun minste een 3,5 maar dont panic vind ik een meesterwerk , andere nummers vind ik toch te soft

Ik vind dit een heel lief, knus, romantisch en intiem plaatje. De eerste cd die ik als 'serieuze' muziekliefhebber kocht (en daarom ook automatisch de eerste voltallige cd die ik van een artiest/band kocht).

Ondanks het feit dat er goede herinneringen aan Parachutes kleven (ik leerde het kennen op een keerpunt in mijn leven), kan ik ook objectief zeggen dat dit gewoon een heel mooi album is met unieke liedjes en vooral een geheel eigen sound. Dromerig, met pakkende melodieen, somber, maar ook troostend.

En wat vind ik het dan weer ontzettend jammer dat Coldplay een van de grotere bands in de wereld is geworden. De magie was in (het overigens nog steeds erg goede) A Rush of Blood to the Head verdwenen, in die zin dat ik dat intieme en unieke sfeertje miste. Het dieptepunt was met X&Y, toen was Coldplay voor mij definitief niet meer mijn favoriete band; ik had liever gehad dat ze dat ene Britse bandje waren gebleven die klein bleef en meer van die prachtige albums als deze uitbrachten.

Een verdiende vijf sterren. Des te schandalig is het dat ik deze niet heb opgenomen in mijn top vijf. En daar ga ik nu even verandering in brengen!