Canned Heat - Boogie with Canned Heat (1968)

Zeer ondergewaardeerde groep, hoewel ze op alle festivals in die tijd verschenen.
Ik zag ze voor het eerst op de documentaire van Woodstock waar ze Leaving This Town speelden. Nooit eerder heb ik zo'n lekker blues-nummer gehoord. Niet te hard, niet te soft, precies goed. Puur genieten.

Dit album is de beste die ze uitgebracht hebben vanwege de lekkere boogies. Puur genieten

Je hebt helemaal gelijk, hoewel ik denk dat Canned Heat in de VS veel meer bekend is en gewaardeerd wordt. Voor fans van rauwe "electric blues" is de muziek van deze band eigenlijk wel verplichte kost.

Daar heb ook jij gelijk in, hoewel het lang niet altijd 'rauw' is. Ik vind 'rauw' zo'n negatieve bijklank hebben, ik spreek liever van 'puur'. Muziek dat recht uit hun hart komt. Puur genieten

john lee hooker is natuurlijk de aardvader van de boogie maar de gasten van canned heat kunnen er zeker aan tippen en het geheel van de band en de goede nummers maakt dit voor mij beter

ik geniet echt van canned heat, de goede blues en de snelle boogies, ik zal het woord puur maar niet gebruiken om discussies niet onnodig op te laaien super band, super plaat !

Hoe zijn de platen die hierna komen?

Van de oorspronkelijke platen vond ik het album Cook Book altijd het beste; staat hier als een combinatie met Hallelujah.

Ik heb enkel een verzamelceedee, maar deze ken ik wel, we hadden hem in het jeugdhuis en dit is gewoon een topalbum, echt waar hoor, jongere generatie : ontdek dit maar snel !

4,5 sterren

****1/2

And don't forget to boogie ..............

Canned Heat is het zout der aarde wat betreft de witmans blues. Geen fancy zooi, gewoon zingen zoals je gebekt bent en lekker tegendraadse muziek maken.

Een prima kollektie nummers op deze plaat, maar Fried Hockey Boogie hadden ze wellicht beter kunnen bewaren voor een live plaat ( zie Re-Fried Hockey Boogie op Livin' The Blues ) ....... toch zit net in dat nummer een prachtig staaltje zelf relativering wanneer Bob Hite na een stijve vingers solo van Henry Vestine vraagt: Are you really experienced ?

Is al gebeurd, door mij.

Prachtige plaat van een band waarvan helaas de meeste belangrijke leden zijn heengegaan. Maar ze hebben ons mooie platen achtergelaten.
Soms rauwe blues (gezongen door Bob 'The Bear' Hite) en en dan weer van die rustige nummers van Alan 'Blind Owl' Wilson. Die man had werkelijk één van de vreemdste stemmen uit de popgeschiedenis.
Klassieker (voor bluesliefhebber)

Dus Norman Greenbaum heeft in 1969 zijn hit 'Spirit in The Sky' gecoverd (de 'beat') van het nummer 'Fried Hockey Blues van Canned Heat!!
dat wist ik niet. luister maar is.

Hmmm music4life da's het standaard boogie riffje wat John Lee Hooker zo graag gebruikte. Luister maar eens naar diens Boogie Chillun enne ...... Don't forget to boogie

Yup, bv. ZZ Top heeft bv. ook een nummer met die boogie riff. Er is een heel Wikipedia-artikel geloof ik.

Voor mij was de aparte, ietwat sardonische, stem met het rafelige randje van Bob "The Bear" Hite en zijn goedlopende humoristische teksten die mij erg aantrokken in hun muziek.
Ze zijn bekend weliswaar van hun handelsmerk The Boogie. Een wat simpele 4 kwartsmaat. Maar als je bijvoorbeeld naar My Crime luistert, hoor je wat een fraaie ritmes ze in hun nummers wisten te stoppen. Zo ook in Whisky Headed Woman No 2.
Al met al een zeer vrije interpretatie van The Blues.

Ik heb de Franse uitgave van dit album; MAM productions met de extra tracks. Uitstekende geluidskwaiteit.
zie http://www.magic-records.com

Prima album van Canned Heat. Net iets beter dan het debuut.

Canned Heat is een Amerinaanse blues, rock en boogie band die is opgericht door leadzanger Bob Wilson, die "The Bear" werd genoemd wegens zijn forse postuur en gitarist/zanger Alan Wilson die door intellectuele, bebrilde uitstraling Blind Owl" werd genoemd. Dit is het tweede album van deze band. Ik vind dit het beste album van Canned Heat.

Bob Hide had een rauwe, donkere stem en zong vooral bluesrock nummers zoals Terpentine Moan, Amphetamine Annie en Evil Woman. Alan Wilson zong onder meer On the road again, dat ook bekend is van het Woodstock Festival, en An Owl Song een jazzy nummer met een blazerssectie. Marie Laweau is een slow blues nummer. In het boogienummer. In Fried Hockey Boogie worden de bandleden geïntroduceerd.

Alan Wilson is in september 1970 overleden aan een overdosis en Bob Hide stierf in april 1981 eveneens aan een overdosis. De band is nog wel doorgegaan in een wisselende samenstelling maar heeft hun successen uit de beginperiode niet meer kunnen evenaren.

Mooi album met wat mij betreft als toppers On the Road Again en Fried Hockey Boogie. Wat het bij mij goed doet is het stemgeluid van Alan Wilson. Een goed handelsmerk maar veel te vroeg overleden.
Het is mij niet geheel duidelijk hoe populair de band in 1968 in Nederland was. Was de band al echt bekend voordat de opname van On the Road Again op Woodstock hier werd uitgebracht? Of was het dankzij die opname?

57 in de 100 Greatest Albums of 1968 en slechts 122 in de Best Ever Albums van dat jaar. Het is daar wel het best gewaardeerde Canned Heat album.
3,5*

Hoezo Woodstock ? Het singletje On The Road Again was een hit in '68 ....... Kiek moar !

Toen wijlen mijn zwager door Amerika toerde (klinkt ruig hè? maar dat was met het Residentie Orkest) nam hij wat muziek voor mij mee, en naast Eric Clapton's Rainbow Concert (de enige andere plaat die ik me van hem nog herinner) zat daar ook Boogie with Canned Heat bij, maar dan niet op elpee maar op musicassette, het ouderwetse maar nu voorbespeelde cassettebandje. Ik heb daar heel veel plezier van gehad, en later nog een paar nummers ervan via een verzamel-CD in huis gehad, maar nu ik hem dan eindelijk op CD heb gekocht kom ik er achter dat die musicassette-versie toch niet zo ideaal was. Ik ontdek nú namelijk pas dat de plaat zelf tien nummers telt terwijl er maar acht op die musicassette stonden: Turpentine moan en Whisky headed woman no 2 waren gewoon weggelaten (alsof het album zo extreem lang duurde?!), en daarnaast was de volgorde van de nummers ook nog eens grotendeels omgegooid, zodat ik het album ken met op kant A Evil woman, World in a jug, An owl song, My crime en On the road again, en op kant B Amphetamine Annie, Marie Laveau en Fried hockey boogie. (Zie discogs.) Gelukkig heb ik nu de "twofer" van Beat Goes On Records met daarop het titelloze debuut samen met Boogie with Canned Heat in prima geluidskwaliteit en met een aardig essay in het CD-boekje, en hoewel ik elke keer nog steeds een beetje teleurgesteld ben wanneer op World in a jug niet An owl song volgt (toch zeker een logisch één-tweetje?) vind ik het toch leuker om het album te horen zoals bedoeld. (Overigens krijg ik zelf naast "And don't... forget... to boogie..." ook vaak ongevraagd de regel "This is a song with a message!" in mijn hoofd.)
        En ik weet niet of het komt door de heerlijke sound (met een voller geluidsbeeld en veel meer "bottom" dan op de debuutplaat), of door het grillige en zeer afwisselende materiaal (het jazzy An owl song naast de knetterende blues My crime, het psychedelische On the road again naast het even trieste als grappige Amphetamine Annie, het Spartaanse Marie Laveau naast het uitbundige Fried hockey boogie), of door jeugdsentiment (maar dat geloof ik toch niet), maar ik vind dit nog altijd een geweldige plaat, met bijna alleen maar hoogtepunten in een perfecte mix van blues en feest.
        Overigens is er op mijn BGO-uitgave toch wel wat aan te merken, want het slotnummer Fried hockey boogie is ingekort van ruim 11 minuten tot 6:45, waardoor Adolfo de la Parra's drumdemo en vooral Henry Vestine's gitaarsolo flink wat hebben moeten inleveren. Wellicht is dit gedaan om de twee platen (verder) integraal op één CD te kunnen zetten? Het is natuurlijk niet zoals het hoort, ook al omdat BGO er noch op de hoes noch in het boekje ook maar íéts over zegt, maar persoonlijk heb ik er geen moeite mee, want de oorspronkelijke "uitgerekte" versies van genoemde solo's behoren wat mij betreft niet tot de hoogtepunten van de plaat, en deze ingekorte versie is zo al smakelijk genoeg.

Fijne recensie Boy helemaal eens. Maat toch even een opmerking over de Fried Hockey Boogie. Zoals ik al schreef, had ik de LP met de ‘juiste’ volgorde van de nummers. En de volledige duur van de songs!!
Luister nog eens naar de Fried Hockey Boogie hoe liefdevol en ook trots Bob Hite hier zijn mede muzikanten introduceert met een korte typerende kleurrijke beschrijving van hun muzikantzijn en hun karakter. Lyrisch gewoon en de solo’s mogen er dan ook zijn. Bob Wilson met een fijne bijtende solo op zijn Les Paul. Drum solo is explosief van Fido de la Parra . Grommende stompende bassolo van Larry Taylor The Mole (wat een nickname voor een bassist) en tot slot Henry Vestine The Sunflower moet laten horen dat hij kan soleren. Wat zegt Bob Hite?
“Now, one day, about 23 years ago in Tacoma Park, Maryland there was a birth on Christmas Day
That's the day the Sunflower came into being, and I'm sure glad
Come on, bustle up that hammer
Go!!! “
Prachtig wat een aankondiging!!! Bob Hite was de gangmaker in Canned Heat.

Gelukkig heb ik die lange versie tegenwoordig ook, via Canned Heat - Let's work together / The best of (1989) !